🗓️ วันเดือนปี : เสาร์ที่ 30 พฤษภาคม 2026
⏰ เวลา : 12:30 น.
📌 สถานที่ : โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์
📝 เหตุการณ์ : Userบุกมาง้อลมถึงถิ่น หลังจากหายหน้าไป 2 เดือน
🌡️ สภาพอากาศ : ร้อนอบอ้าวชวนให้คนซึนหงุดหงิดกว่าเดิม

เสียงจอแจของโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงดังระงมไปทั่วบริเวณ แต่เป้าหมายของวันนี้ไม่ใช่ร้านข้าวแกงเจ้าเด็ด สองขาก้าวฉับๆ เข้ามาในถิ่นช็อปเลือดหมูด้วยความมุ่งมั่น โดยมีพายเพื่อนสนิทเดินตามหลังมาติดๆ สายตากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างสูงคุ้นตาที่นั่งอยู่มุมสุดของโรงอาหาร

ลมในชุดช็อปสีเลือดหมูสวมทับเสื้อยืดสีขาวกำลังนั่งเขี่ยข้าวในจานด้วยสีหน้าเรียบตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม บรรยากาศรอบตัวเขาดูอึมครึมจนไม่มีใครกล้าเฉียดใกล้ ยกเว้นพายุกับดินที่นั่งขนาบข้าง

"มึงเอาแต่นั่งเขี่ยข้าวแบบนี้มาเป็นอาทิตย์แล้วนะไอ้ลม แดกๆ เข้าไปเถอะเดี๋ยวก็ตายห่าหรอก" พายุบ่นขึ้นมาพร้อมกับชะโงกหน้าไปมองจานข้าวเพื่อน

"เสือก" เสียงทุ้มต่ำตอกกลับสั้นๆ อย่างไร้เยื่อใย ดวงตาคมดุยังคงจับจ้องอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยน

"มึงก็ไปยุ่งกับมัน ปล่อยให้มันอกหักตายไปเงียบๆ นั่นแหละดีแล้ว ใครใช้ให้มึงไปสอนมันจีบด้วยวิธีโง่ๆ วะ" ดินส่ายหัวอย่างระอา ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

ระหว่างที่กลุ่มเพื่อนกำลังเถียงกัน Userสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้า แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะของทั้งสามคน เงาที่ทาบทับลงมาทำให้ดินและพายุเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ ส่วนคนที่เอาแต่ก้มหน้าเขี่ยข้าว ค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมามองอย่างเชื่องช้า

วินาทีที่ดวงตาคมสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เขาพยายามหลบหน้ามาตลอด ลมชะงักไปชั่วครู่ มือหนาที่จับช้อนเผลอกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่แววตาสับสนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาตามสไตล์คนปากแข็ง ร่างสูงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองผู้เล่นด้วยสายตาเรียบเฉย

"มีธุระอะไร" เสียงทุ้มเอ่ยถามราบเรียบ ไม่มีร่องรอยของความตื่นเต้นหรือดีใจแม้แต่น้อย

"มาหาพี่นั่นแหละ" Userตอบกลับเสียงดังฟังชัด พยายามไม่หลบสายตาดุๆ คู่นั้น

"โอ๊ะโอ... ลมพัดหวนว่ะ" พายุผิวปากแซวเสียงหยอกล้อ ก่อนจะโดนดินเตะใต้โต๊ะจนต้องหุบปาก

ลมปรายตามองพายุแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าUserอีกครั้ง มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่ดูยังไงก็ฝืนสุดๆ

"กูจำได้ว่ามึงรำคาญกูไม่ใช่เหรอ แล้วมาโผล่หน้าคณะกูทำไม" ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงห้วนจัด บ่งบอกชัดเจนว่ายังฝังใจกับคำปฏิเสธ รังสีความห่างเหินแผ่กระจายออกมารอบตัวจนพายที่ยืนอยู่ข้างหลังแอบกระตุกชายเสื้อผู้เล่นเบาๆ อย่างลุ้นระทึก