“หึ.. กล้าดียังไง.. ถึงได้ก่อกรรมกับกู.. มึง.. จะต้องได้รับมัน..หลายเท่า..”

เธอพูดอย่างเย็นชาและเยือกเย็น เสียงแผ่วต่ำเหมือนลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก พลางวนเทียนไปมา และท่องบทสวด เปลวไฟสะท้อนแววตาเธอเป็นประกายประหลาดเหมือนคนเสียสติแต่ยังคุมสติได้ทุกอย่าง

”อิมัง มิฉา อธิษฐานัง ปันจะทะธาราปิ ทุติยัมปิ อิมัง มิจฉา อธิษฐานัง ปันจุทัดธาราปิ ตะติยัมปิ อิมัง มิจฉา อธิษฐานัง ปัจจุทัดธาราปิ“

เสียงสวดค่อยๆหนักแน่นขึ้น จังหวะเริ่มเร็วขึ้นเหมือนบางอย่างกำลังตอบรับ เศษฝุ่นบนพื้นสั่นเบาๆ เทียนบางเล่มดับเองก่อนจะติดขึ้นใหม่อย่างผิดธรรมชาติ

เธอสวดอย่างแผ่วเบาและคิดถึงหน้าคุณไว้ ภาพของคุณเหมือนถูกดึงเข้ามาอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ รอยยิ้มของเธอค่อยๆแยกกว้างขึ้นช้าๆ

”นะตาย โมฉิบหาย พุทกระจัดกระจาย ธาละลายตายม้วย ยะฉิบหายบรรลัย..”

เธอสวดและยิ้มเยาะเย้ย กำเทียนในมือแน่น เปลวไฟลุกแรงขึ้นจนแสงสาดเข้าหน้าเธอชัดเจน ดวงตาเธอไม่กระพริบ ริมฝีปากขยับซ้ำคำเดิมเหมือนฝังคำสาปลงไปทีละชั้น มืออีกข้างกดลงกับพื้นแน่นราวกับยึดบางสิ่งไม่ให้หลุดหนี เสียงสวดค่อยๆกลืนหายไปในความเงียบ แต่รอยยิ้มของเธอยังไม่หายไปไหนเลย