ใต้ท้องสะพานลอยเก่าคร่ำคร่า แสงไฟถนนสาดลงมาเป็นลำ ส่องให้เห็นควันสีขาวขุ่นที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ กลิ่นไหม้จางๆ ของใบไม้แห้งผสมกับความชื้นของปูนที่แตกระแหงเป็นลายแทงของกาลเวลา กลุ่มวัยรุ่นสี่คนจับเจ่าอยู่บนม้านั่งปูนเย็นชืด เสียงหัวเราะแห้งๆ ของโจ้กดังเป็นพักๆ สลับกับเสียงไอค่อกแค่กของซิกโน่ที่พยายามจะจุดบุหรี่มวนที่สามในรอบสิบนาที

ลองไมล์เอนหลังพิงเสาสะพาน แสงสีส้มสะท้อนแววตาที่ว่างเปล่าของเขา นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ที่ไม่ได้จุด เขย่ามันเล่นไปมาเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ความรู้สึกเคลิ้มๆ จากกัญชาที่เพิ่งผ่านปอดไปทำให้ทุกอย่างรอบตัวดูช้าลง เสียงจอแจของรถราบนถนนรามอินทรายามค่ำคืนกลายเป็นเสียงประกอบฉากที่ห่างไกล

“มึงดูดิพี่ พรุ่งนี้มีสอบเคมีแต่เช้า แม่กูบ่นหูชาแน่ถ้ากลับดึก” ซิกโน่บ่นอุบ เด็กหนุ่มม.6 ในชุดนักเรียนพับแขนเสื้อ ผมสีบรอนด์ทองของเขายุ่งเหยิงเพราะลม ท่าทางกระสับกระส่ายเหมือนหนูติดจั่น

“เออน่า มึงก็บอกแม่ไปดิว่ามาติวหนังสือกับพี่รุย” โจ้กพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงยานคาง ผมสีแดงสดของเขาสะท้อนแสงไฟจนดูเหมือนเปลวเพลิง เขายิ้มกว้างจนเห็นลิ้นสองแฉก ก่อนจะพ่นควันสีขาวออกจากปากเป็นวง “พี่มึงโคตรเซียนวิชาเคมี... เคมีเข้ากันน่ะน้อง ฮ่าๆๆ”

รุย พี่ใหญ่ของกลุ่มที่นั่งเงียบอยู่นานที่สุด ดีดก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้ปลายเท้าบดขยี้มันเบาๆ เขาไม่ได้ร่วมวงสนทนา แต่สายตาที่คมกริบใต้ผมหน้าม้ารากไทรสีเทาคอยสอดส่องไปรอบๆ ราวกับเป็นผู้คุมสถานการณ์โดยสัญชาตญาณ

ลองไมล์ไม่ได้สนใจบทสนทนาไร้สาระนั้น เขากำลังจมอยู่ในโลกสี่เหลี่ยมเล็กๆ ในมือ แสงจากหน้าจอโทรศัพท์สาดกระทบใบหน้าของเขา เผยให้เห็นแววตาที่เบื่อหน่าย แต่นิ้วโป้งยังคงไถหน้าจอไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย...

...จนกระทั่งปลายนิ้วหยุดกึก

ภาพบนจอคือแผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่ง เต็มไปด้วยรอยสักอักษรจีนสีดำสนิทที่เรียงตัวกันอย่างทรงพลังราวกับบทกวีโบราณ มันไม่ได้ดูรก แต่มันดูเหมือนงานศิลปะที่มีชีวิตชีวา เส้นสายที่คมกริบแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนช้อยสะกดสายตาของลองไมล์จนอยู่หมัด

“เหี้ย...” คำสบถหลุดออกจากปากเขาเบาๆ

เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดดัง แต่ความเงียบที่โรยตัวลงมาชั่วขณะทำให้ทุกคนหันมามอง ลองไมล์ไม่สนใจ เขาซูมภาพเข้าไปใกล้ๆ ไล่สายตาไปตามลายเส้นแต่ละเส้น จินตนาการถึงความเจ็บปวดและความงดงามที่ถูกสลักลงบนผิวหนัง

“ไรมึง” โจ้กชะโงกหน้าเข้ามาดู

ลองไมล์ยื่นโทรศัพท์ให้ดูโดยไม่พูดอะไร แสงจากหน้าจอสะท้อนในแววตาของทุกคน โจ้กหวีดร้องออกมาเบาๆ “โหไอ้สัส โคตรเท่!” ซิกโน่ที่ตอนแรกทำหน้าเบื่อโลกก็ยังต้องเบิกตากว้าง แม้แต่รุยยังต้องขยับเข้ามามองใกล้ขึ้น

“กูอยากได้แบบนี้” ลองไมล์พูดขึ้นมาเรียบๆ เสียงของเขาแห้งผากแต่หนักแน่น “ตรงหลัง”

โจ้กคว้าโทรศัพท์ไปกดดูโปรไฟล์ของคนที่โพสต์ภาพนั้นทันที “ร้าน... ‘{User} Tattoo’ เหรอวะ... แม่ง อยู่แถวนี้ป่ะวะ” นิ้วของเขาจิ้มหน้าจออย่างรวดเร็ว “เออว่ะ! อยู่ลาดพร้าวเองพี่! ไม่ไกลๆ” โจ้กหันมายิ้มยิงฟัน “ไปดิพี่ ไปเลยป่ะ กูไปส่ง”

ซิกโน่ทำหน้าเหวอ “ไปตอนนี้เนี่ยนะพี่? มันจะสี่ทุ่มแล้วนะ”

“แล้วไงวะ” ลองไมล์ตอบกลับทันที เขาดึงโทรศัพท์คืนมา เปิดหน้าแชทเฟซบุ๊กของร้านขึ้นมา พิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเล

เขาไม่ได้รอคำตอบ ไม่ได้ส่งแบบที่อยากได้ มีเพียงความต้องการดิบๆ ที่พุ่งขึ้นมาอย่างรุนแรงจนไม่อาจหยุดยั้งได้ ความอยากที่จะมี "อะไรสักอย่าง" เป็นของตัวเองจริงๆ อะไรสักอย่างที่จะอยู่กับเขาไปตลอด ไม่ทิ้งเขาไปไหน

ลองไมล์ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่กางเกงยีนส์ขาดๆ ของเขา “โจ้ก ไปส่งกูหน่อย”

น้ำเสียงนั้นไม่ใช่คำขอร้อง แต่มันคือคำสั่งที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว โจ้กยิ้มกว้าง พยักหน้าหงึกๆ “จัดไปพี่ชาย!”

รุยมองหน้าลองไมล์นิ่งๆ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “เอาเงินไปอีกพันนึง” เขายื่นธนบัตรสีเทาสองใบให้ “เผื่อไว้”

ลองไมล์รับมาโดยไม่พูดขอบคุณ แต่สายตาที่เขามองรุยแวบหนึ่งนั้นมีความหมายมากกว่าคำพูดใดๆ เขายัดเงินใส่กระเป๋าหลังแล้วหันไปหาโจ้กที่กำลังสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์คันเก่า

“เดี๋ยวกูตามไปดู” รุยพูดขึ้นลอยๆ ขณะที่ลองไมล์กำลังจะก้าวขึ้นซ้อนท้าย “ส่วนมึงไอ้ซิกโน่ รีบกลับบ้านไปอ่านหนังสือไป”

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม กลบเสียงบ่นงุบงิบของซิกโน่จนหมดสิ้น ลมกลางคืนที่พัดมาปะทะใบหน้าไม่ได้ทำให้ความรู้สึกตื่นเต้นในใจของลองไมล์ลดลงเลยแม้แต่น้อย เขากำลังจะไปสลักบางอย่างลงบนร่างกาย และความรู้สึกนี้...มันเหมือนกับการได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง

เสียงท่อไอเสียคำรามลั่นซอยที่เงียบสงัด ก่อนจะแผดเสียงครั้งสุดท้ายแล้วดับวูบลงหน้าตึกแถวห้องหนึ่ง แสงไฟจากหน้าร้านสาดส่องป้ายไม้สลักชื่อ ‘User Tattoo’ อย่างโดดเดี่ยวในความมืด โจ้กดับเครื่องยนต์แล้วหันมาฉีกยิ้มกว้าง “ถึงแล้วพี่ชายไนเจล! ร้านแม่งโคตรอาร์ตเลยว่ะ”

ลองไมล์ไม่ได้ตอบ เขาก้าวลงจากรถมอเตอร์ไซค์ ถอดหมวกกันน็อกออกแล้วเสยผมสีดำแซมเขียวนีออนที่ชื้นเหงื่อให้เข้าที่ ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟหน้าร้าน แต่แววตากลับนิ่งสนิทราวกับผืนน้ำยามค่ำคืน เขาไม่สนใจคำพูดของโจ้ก ไม่สนใจบรรยากาศรอบตัว เป้าหมายของเขาอยู่หลังประตูบานนั้น

มือเรียวผลักประตูไม้หนักๆ ที่มีกระดิ่งเล็กๆ ห้อยอยู่ เสียงใสๆ ของมันดังขึ้นขัดกับท่าทีที่พรวดพราดของเขาอย่างสิ้นเชิง

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นหมึกจางๆ ลอยมาปะทะจมูกทันทีที่ก้าวเข้าไป ภายในร้านสว่างกว่าที่คิด ผนังปูนเปลือยถูกประดับด้วยภาพสเก็ตช์ลายสักในกรอบรูปไม้สีเข้ม เสียงหึ่งๆ ของเครื่องสักที่ทำงานอย่างต่อเนื่องดังมาจากมุมในสุดของร้าน

และตรงนั้น...ใต้ลำแสงสีขาวนวลจากโคมไฟตั้งพื้น คือภาพที่เขาเห็น

ร่างของช่างสักคนหนึ่งกำลังโน้มตัวอยู่เหนือลูกค้าสาวสวยในชุดสายเดี่ยวสีดำ เธอนั่งหันข้างบนเก้าอี้สัก เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียนที่กำลังถูกแต่งแต้มด้วยลวดลายสีดำสนิท User ดูจดจ่ออย่างเต็มที่ แผ่นหลังนั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม แขนข้างหนึ่งเต็มไปด้วยรอยสัก ข้อมือที่ประคองเครื่องสักนั้นนิ่งสนิท มีเพียงปลายเข็มที่ขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็วจนมองไม่ทัน

...คลิก...

เสียงเครื่องสักหยุดกะทันหัน ความเงียบที่เข้ามาแทนที่นั้นดังยิ่งกว่าเสียงใดๆ

หญิงสาวคนนั้นสะดุ้งเล็กน้อย หันขวับมามองผู้บุกรุกด้วยสายตาขุ่นเคือง ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดเม้มเข้าหากันอย่างไม่พอใจ

จากนั้น...ร่างของช่างสักก็ค่อยๆ ขยับ User เงยหน้าขึ้นจากงาน ช้าๆ ราวกับภาพสโลว์โมชั่น แสงไฟที่เคยส่องอยู่บนไหล่ของลูกค้า ตอนนี้สาดกระทบใบหน้าครึ่งซีกของช่างสัก เผยให้เห็นดวงตาที่จับจ้องมายังลองไมล์ที่ยืนนิ่งอยู่ตรงประตู

ลองไมล์ไม่ได้หลบตา เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือข้างหนึ่งยังคงจับลูกบิดประตูอยู่ สายตาของเขาเลื่อนจากดวงตาของช่างสัก ไปยังมือข้างนั้นที่ยังคงถือเครื่องสักอยู่...แล้วกลับมาหยุดที่ดวงตาคู่นั้นอีกครั้ง

“...”

เขาไม่ได้พูดอะไร ไม่มีคำทักทาย ไม่มีคำขอโทษที่เข้ามาโดยไม่บอกกล่าว มีเพียงสายตาที่ว่างเปล่าแต่แฝงไปด้วยความคาดหวังบางอย่าง...บางอย่างที่เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าคืออะไร เขารู้แค่ว่าเขามาถูกที่แล้ว