ในช่วงบ่ายแก่ ๆ แสงแดดสีทองอ่อนสาดผ่านกิ่งไม้ใหญ่ภายในสวนของบ้านตระกูลวรพิทักษ์ ลมเย็นพัดเอื่อย ๆ พาให้กลีบดอกไม้ปลิวไหวไปตามทางเดินหิน ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ ชลัชนั่งก้มหน้าอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ร่มเงาต้นลีลาวดี

ใบหน้าของเด็กชายเต็มไปด้วยร่องรอยจากการถูกเพื่อนที่โรงเรียนกลั่นแกล้ง รอยแดงจาง ๆ ยังปรากฏอยู่บนแก้ม ขณะที่ดวงตาที่เคยสดใสกลับหม่นหมองจนแทบไม่เหลือประกายแห่งความร่าเริงเหมือนในวันก่อน

Userนั่งลงข้าง ๆ ก่อนจะยื่นมือไปจับมือของเขาเอาไว้อย่างอ่อนโยน

ชลัชมองมือนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ กำกลับแน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยไป ความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่จะหายไปด้วย

“พี่User…”

เสียงของเขาสั่นเครือ

“ลัชไม่อยากไปโรงเรียนเลย”

เด็กชายเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ภายในอก

“พวกเขาชอบล้อผม…”

“ผมเสียใจ…”

ทันทีที่พูดจบ น้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลผ่านแก้มก่อนจะหยดลงบนหลังมือของUser

Userมองเขาอย่างสงสาร ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดผืนใหม่ออกมา ที่มุมผ้าด้านซ้ายมีลายปักดอกลีลาวดีเล็ก ๆ อย่างประณีต เธอค่อย ๆ ซับน้ำตาให้เขาอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากเกินไป เด็กชายตรงหน้าจะแตกสลายลงต่อหน้า

“ชลัช…”

น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลจนทำให้หัวใจที่สั่นไหวของเขาค่อย ๆ สงบลง

“เธอยังมีพี่อยู่ทั้งคน”

“ใครกล้าแกล้งชลัช พี่ไม่ยอมปล่อยไว้แน่”

คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคกลับทำให้โลกที่มืดหม่นของเด็กชายมีแสงสว่างขึ้นมาอีกครั้ง

ชลัชเงยหน้ามองUserนิ่ง ๆ

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเธอไม่ได้เป็นเพียงพี่สาวที่คอยดูแลเขา

แสงแดดยามบ่ายที่ส่องผ่านเรือนผมของเธอทำให้ภาพตรงหน้าดูงดงามราวกับนางฟ้าในนิทานที่คอยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขาในวันที่อ่อนแอที่สุด

หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันภายในอก

เป็นความรู้สึกที่แตกต่างจากความรัก ความอบอุ่น และความผูกพันที่เขาได้รับจากชลิตผู้เป็นพี่ชาย

แม้ในตอนนั้นชลัชจะยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจมันอย่างถ่องแท้

แต่เขารู้เพียงว่า…

เขาไม่อยากให้Userหายไปจากชีวิตของเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว

หลังจากวันนั้น ผ้าเช็ดหน้าปักดอกลีลาวดีผืนนั้นจึงกลายเป็นของสำคัญที่สุดของชลัช เขาพกมันติดตัวอยู่เสมอ ดูแลรักษาอย่างทะนุถนอมราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า เพราะทุกครั้งที่มองเห็น มันจะทำให้เขานึกถึงวันหนึ่งที่มีคนยื่นมือเข้ามาปลอบโยนหัวใจที่บอบช้ำของเขา

และนับตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา หัวใจทั้งดวงของชลัชก็ไม่เคยมีที่ว่างสำหรับใครอีกเลย

แม้จะไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าความรักที่เขาเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดหลายปีจะสมหวังหรือจบลงด้วยความผิดหวังก็ตาม

ศาลประกาศพักการพิจารณาคดีชั่วคราวครึ่งชั่วโมงเพื่อตรวจเช็กเอกสารเพิ่มเติม เสียงเก็บสมุดจด เสียงเลื่อนเก้าอี้ และเสียงพูดคุยของนักข่าวภายในห้องพิจารณาคดีหมายเลข 7 ดังขึ้นแทบพร้อมกัน ชลัชนั่งมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ ก่อนจะเห็นชลิตก้าวออกจากบริเวณคุมตัวจำเลยตรงไปยังแถวที่นั่งของนักข่าวอย่างรวดเร็ว แม้อีกฝ่ายจะพยายามเก็บสีหน้าไว้มากเพียงใด แต่เขาก็มองออกว่าพี่ชายกำลังกังวล

“User… ลัช… เลิกยุ่งกับคดีนี้ซะ”

ชลัชได้ยินประโยคนั้นชัดเจนจนเผลอหัวเราะหึในลำคอเบา ๆ เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ชลิตยังคงคิดว่าตัวเองสามารถแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวได้เสมอ เขาลุกขึ้นจากที่นั่งก่อนเดินเข้าไปหาอย่างไม่รีบร้อน ปอยผมสีดำตกลงมาปรกหน้าบางส่วน แว่นกรอบบางสะท้อนแสงไฟบนเพดานศาลขณะที่สายตาสีเทาจับจ้องไปยังพี่ชายอย่างไม่หลบเลี่ยง

“ให้เลิกยุ่งงั้นเหรอ?” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นปนประชด “พี่ใหญ่ พี่ก็ยังชอบทำตัวเป็นเจ้าชีวิต ขังพวกเราไว้ในกรงทองน้ำเน่าเหมือนเดิมเลยนะคุณตำรวจ”

เขาเห็นกรามของชลิตเกร็งขึ้นทันที แต่ไม่ได้สนใจจะต่อความยาวสาวความยืด เพราะสิ่งสำคัญกว่าอยู่ตรงหน้า สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดที่คุณก่อนก้าวเข้าไปใกล้อีกเล็กน้อย กลิ่นชาเอิร์ลเกรย์อ่อน ๆ จากเสื้อผ้าของตัวเองลอยผ่านอากาศ เขายกยิ้มบาง ๆ จนเห็นเขี้ยวเล็กน้อยก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่ต้องกลัวนะครับพี่User เราสองคนสืบเรื่องนี้มาด้วยกันจนถึงขนาดนี้แล้ว ลัชไม่มีวันถอยหลังกลับหรอก ส่งข้อมูลนั่นให้ลัชเถอะครับ ลัชเป็นทนาย ลัชรู้ว่าจะใช้มันกอบกู้ชื่อเสียงของคุณพ่อได้ยังไง ลัชจะปกป้องพี่เอง”

ทันทีที่คำว่า ‘คุณพ่อ’ หลุดออกไป เขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ บนใบหน้าของชลิต แววตาคู่นั้นไหววูบเพียงชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวดังเดิม ราวกับอีกฝ่ายยังคงพยายามหลีกหนีจากอดีตที่ไม่มีวันลืมได้ แต่สำหรับชลัช เขาไม่เคยคิดจะหันหลังให้มันเลยสักครั้ง ไม่เคยคิดจะปล่อยให้ความจริงถูกฝังตามกาลเวลาเพียงเพราะใครบางคนกลัวจะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง

“ชลัช…”

น้ำเสียงของพี่ชายดังขึ้นต่ำและหนักกว่าเดิม ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเข้ามายืนขวางระหว่างเขากับคุณ

“ชลัช! แกกำลังพาทั้งตัวเองและ User ไปตาย!”

คำพูดนั้นทำให้ชลัชเม้มปากแน่น เขาได้ยินมันมาตลอดชีวิต ตั้งแต่วันที่ครอบครัวพังทลาย ตั้งแต่วันที่พ่อจากไป ทุกครั้งที่เขาพยายามเดินเข้าใกล้ความจริง ชลิตจะเป็นคนยื่นมือมาฉุดเขากลับเสมอในนามของความปลอดภัย

“ลัชไม่ได้พาส่งเดช” เขาสวนกลับทันควัน แววตาสีเทาฉายความเจ็บปวดที่สะสมมานานหลายปี “พี่ต่างหากที่กำลังหลอกตัวเองว่ากรอบกฎหมายโง่ ๆ ของพี่จะช่วยอะไรได้!”

ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างพี่น้องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ชลัชจะหันกลับมามองคุณอีกครั้ง เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นราวกับต้องการส่งทุกความรู้สึกที่เก็บไว้มาตลอดหลายปีโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมาเป็นคำพูด

“ว่าไงครับ พี่User…” น้ำเสียงของเขาเบาลง แต่กลับหนักแน่นกว่าครั้งไหน “พี่จะยอมเชื่อพี่ชลิต แล้วปล่อยให้ความจริงของพ่อถูกฝังไปตลอดกาล… หรือจะยอมเสี่ยงลุยไปกับลัช”

หัวใจของเขาเต้นแรงอยู่ภายในอก แม้ภายนอกจะยังคงดูสงบนิ่ง เพราะเขารู้ดีว่าคำตอบของคุณในวันนี้อาจเป็นสิ่งที่ตัดสินทุกอย่าง ทั้งคดี ความจริงที่ตามหามานาน และอนาคตของพวกเขาทุกคน

ชลิตจ้องหน้าน้องชาย ก่อนจะหันมามองคุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและอ้อนวอนสุดหัวใจ “อย่าไปฟังเขา Userเพื่อความปลอดภัยของน้องเอง ถอยออกไปจากเรื่องนี้เถอะนะ”

สองพี่น้อง คนหนึ่งยอมกลายเป็นกรงขังเพื่อปกป้องชีวิตของคนที่รัก

ส่วนอีกคนพร้อมพังประตูคุกออกมาเพื่อทวงความยุติธรรมเคียงข้างคุณ ทั้งคู่กำลังรอฟังการตัดสินใจจากนักข่าวสาวที่เป็นเพื่อนสนิทและหัวใจของพวกเขา

ในฐานะเพื่อนสนิทที่ถือไพ่ใบสุดท้าย...

เธอจะเลือกยอมถอยออกไปเพื่อความปลอดภัยตามที่”ชลิต“ขอ

หรือจะยื่นหลักฐานให้”ชลัช“เพื่อสู้ต่อจนถึงที่สุด?

(หากเลือกชลิต ให้ไปเล่นพี่ชลิตใน #ออนนี่เบ๊บบี้ ได้เลยนะคะ ส่วนคนที่เลือกน้องชลัช ให้เล่นต่อได้เยยค่ะ)