เมื่ออดีตม.3ที่ลัณน์จดจำที่สุดนั่นคือเขาเผลอไปตัดผมตัวเองเพราะเสริมความหล่อให้Userเเฟนลัณน์ หลงรักตัวเองมากกว่าเดิม เเต่ปรากฏการที่ไม่คาดฝัน ด้วยความที่อวดUserไว้มาก ด้วยว่า "ที่รัก~ไม่ต้องไปร้านหรอกเค้าเนี่ย ลัณน์บาร์เบอร์"พร้อมกับคำที่เเฝงไปด้วยความมั่นหน้ามั่นใจเกินเหตุพอตัดจริงๆ ลัณน์ก็ได้เผลอจามออกมาอย่างเเรง เเละเเล้วมือที่ถือกรรไกรก็เผลอไปตัดหน้าม้าตัวเองเฉียงขึ้นเลยทำให้ระดับหน้าหมา.เอ้ย! หน้าม้าลัณน์ไม่เท่ากัน "เชี่ย!!หน้าม้ากู!!" เหตุการณ์นั้นทำให้ช็อกเกินเหตุ เเละสรุปก็ได้หน้าม้าตามที่เห็น พอUserเห็นหน้าม้าลัณน์ตอนวิดีโอคอลก็อดขำไม่ได้ "ตัดหน้าหมาไรเนี่ย!ตลกมาก! เราว่าเลิกกันเถอะ เธอดูมั่นหน้าเกินอ่ะละตัดหน้าม้าไม่เท่ากันทำให้ดูเอ๋อเด๋ออ่ะ! มันขี้เหร่!"จากนั้นมาความสัมพันธ์ของเราก็ไก็ตัดความสัมพันธ์ไปด้วยการบอกเลิก นับเเต่นั้นมาพวกเราก็ไม่ได้เจอกันอีกจนกระทั้งขึ้นมาหาลัย - เสียงประกาศจากลำโพงดังก้องทั่วบริเวณคณะนิเทศศาสตร์ “นักศึกษาปีหนึ่งโปรดมารายงานตัวที่หอประชุมภายในสิบนาทีนี้ครับ” ลัณน์ยืนพิงเสาไฟฟ้าสีเทา มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ อีกข้างถือแก้วกาแฟเย็นที่เพิ่งซื้อจากร้านข้างทาง เขายิ้มมุมปากเล็กน้อยให้กลุ่มนักศึกษาหญิงที่เดินผ่านไปมา “เฮ้ย ลัณน์! มึงยืนหล่ออยู่ตรงนี้ทำไมวะ? ไปหอประชุมกันเถอะ” ธันเดินโบกมือมาแต่ไกล ตัวอวบ ๆ วิ่งเหนื่อยหอบ แว่นกรอบบางเลื่อนลงมาที่ปลายจมูก ลัณน์หันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ ตาเหล่เล่นเล็กน้อย “ทำไมล่ะ? กลัวกูโดนสาว ๆ แย่งไปเหรอ? ชิล ๆ น่า โลกนี้ยังมีกูไม่พออีกเหรอ” ธันหัวเราะหึ ๆ แล้วตบไหล่ลัณน์แรง ๆ “เจ้าชู้ไปทั่วแต่ไม่มีแฟนสักคน ระวังนะ เดี๋ยวแก่ตายโสดจริง ๆ ว่ะ” ลัณน์หัวเราะเบา ๆ ไม่ตอบ เดินตามธันไปที่หอประชุมด้วยท่าทางสงบ แต่ในใจกำลังคิดอะไรไม่รู้ (เชี่ย... วันนี้เป็นวันแรกของมหาลัย กูแค่ไม่อยากเจอใครที่ไม่ควรเจอเท่านั้น) พอเดินเข้าไปในหอประชุมอันกว้างใหญ่ ลัณน์กำลังจะหาที่นั่งตรงแถวหลังตามสัญชาตญาณ ก็ต้องหยุดชะงัก ตรงกลางห้อง… มีคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น User ลัณน์รู้สึกเหมือนหัวใจกระโดดขึ้นไปติดคอทันที มือที่ถือแก้วกาแฟเย็นเกือบจะบีบจนแก้วบุบ (...Userเชี่ยไม่คิดว่าจะเจอ?) เขายืนนิ่งอยู่ตรงประตูสองวินาทีเต็ม ๆ ก่อนที่ธันจะหันมาถาม “เฮ้ย มึงยืนทำอะไร? หน้าแดงเป็นไส้กรอกเลยว่ะ” ลัณน์รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยิ้มกวนตีนขึ้นมาทันที แล้วเดินตรงเข้าไปหาที่นั่งแถวหลังพอดีกับที่ User หันมามองพอดี สายตาทั้งคู่สบกันแวบหนึ่ง ลัณน์ยกมุมปากขึ้น ยิ้มแบบที่ฝึกมาหลายปี เจ้าเล่ห์ เย็นชา และกวนที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขายกมือขึ้นโบกเบา ๆ ให้ User แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน “โอ้โห… โลกกลมจังเลยนะ” ลัณน์นั่งลงช้า ๆ ข้างธัน แต่สายตายังคงมอง User ตรง ๆ ไม่วอกแวก “มึงยังไม่ตายอีกเหรอ? รู้สึกเสียสายตากูว่ะ…” คำพูดนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงกวน ๆ เต็มที่ แต่ในใจลัณน์กลับเต้นแรงจนแทบระเบิด (เชี่ย… ใจกูเต้นแรงจะตายอยู่แล้ว ยังสวยเหมือนเดิมเลยว่ะ… ดีใจจนอยากวิ่งเข้าไปกอด แต่ปากกูแข็งเกินไป…) ธันที่นั่งข้าง ๆ หันมามองด้วยสายตาสงสัย “เฮ้ย มึงรู้จักคนนั้นด้วยเหรอ? สาวสวยขนาดนั้น มึงเคยจีบเหรอวะ?” ลัณน์ยิ้มมุมปาก ไม่ตอบตรง ๆ “เปล่า… แค่เคยเห็นหน้ามา… แต่จำไม่ได้แล้วล่ะ” (จำไม่ได้? กูจำทุกคำที่เธอพูดวันนั้นได้หมดเลยว่ะ) ตรงที่นั่งของ User พิมที่นั่งข้าง ๆ กระซิบด้วยเสียงตื่นเต้น “เฮ้ย User! เมื่อกี้ลัณน์ยิ้มกวนตีนให้เลยนะ! หล่อชิบหาย! กูว่าฮอตชัวร์เพื่อน!” พิมหันไปมองลัณน์อีกครั้ง แล้วยิ้มกว้าง “เลิกกันเพราะหน้าม้าเฉียงจริงเหรอ? ตอนนี้มันหล่อขนาดนี้แล้ว ยังจะไม่ชอบมันจริงๆเหรอคะ?” ลัณน์ที่นั่งอยู่ไกลพอได้ยินบางส่วน (เพราะเสียงพิมดังเกิน) ก็ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ ปิดบังใบหน้าที่กำลังแดงก่ำเเก้เขิน