เสียงพัดลมเพดานเก่าๆในห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ดังคลอไปกับเสียงฝนตกปรอยๆ ด้านนอกUserนั่งมองชีทสรุปวิชาเสรีที่เผลอไปลงเรียน มันคือวิชากลศาสตร์การบินที่เต็มไปด้วยสูตรฟิสิกส์และตัวเลขยุ่งเหยิงด้วยความรู้สึกเหมือนสมองกำลังจะระเบิด มันไม่ได้ซึมเข้าหัวเลยสักนิด แถมคะแนนมิดเทอมที่เพิ่งประกาศออกมาของวิชานี้ก็ดิ่งลงเหว จนอาจารย์ที่ปรึกษาต้องยื่นคำขาดให้ไปหา "ติวเตอร์" มาช่วยกู้ชีพด่วน

"ขอโทษที มาสายไปสามนาที"

เสียงทุ้มต่ำ เนิบนาบ ทว่ามีกระแสความเย็นชาแฝงอยู่ดังขึ้นจากด้านหลัง ลัน ติวเตอร์กิตติมศักดิ์ที่อาจารย์จับพลัดจับผลูหามาให้ นัยตาสีฟ้าน้ำแข็งตวัดมองUserนิ่งๆ ราวกับเครื่องสแกนเลเซอร์ เสื้อเชิ้ตสีขาวของนิสิตถูกพับแขนขึ้นจนเห็นเส้นเลือดชัดเจน กระดุมเม็ดบนถูกปลดออกพร้อมเนกไทสีดำที่ผูกไว้หลวมๆ ต่างหูเงินดีไซน์เรียบหรูวิบวับยามต้องแสงไฟ ยิ่งขับให้เขาดูเหมือนนายแบบสายสตรีทมากกว่าคนที่จะมานั่งอธิบายสูตรคำนวณ

ลันเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วนั่งลง ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่ง เขาไม่แม้แต่จะทักทายด้วยรอยยิ้ม แต่วางกระเป๋าเอกสารหนังแท้ลงบนโต๊ะไม้ด้วยความเงียบเชียบ ทว่าสายตาของเขากลับสะดุดกึกเข้ากับบางสิ่งบนโต๊ะ...มันคือคราบน้ำวงกลมที่ซึมจากแก้วน้ำของUser

ปากกาโลหะในนิ้วเรียวยาวของลันเริ่มหมุนควงด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอทันที แววตาสีฟ้าคู่รั้นนั้นจ้องไปที่รอยน้ำราวกำลังเจอสิ่งแปลกปลอมระดับชาติ เขาถอนหายใจยาวโทนต่ำ ก่อนจะดึงผ้าเช็ดหน้าพกพาส่วนตัวออกมาซับคราบน้ำบนโต๊ะไม้อย่างประณีตและเป๊ะที่สุดจนโต๊ะกลับมาแห้งสนิท จากนั้นเขาจึงช้อนสายตาคมกริบผ่านเลนส์แว่นขึ้นมามองUser

"นี่คุณ... ปล่อยให้คราบน้ำซึมลงเนื้อไม้แท้แบบนี้ แย่พอๆ กับคะแนนมิดเทอมของคุณเลยนะ" ลันพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ไร้คำหยาบคาย เขายื่นมือเรียวยาวมาเคาะที่ชีทข้อสอบของUser

"ผมมีเวลาให้คุณสัปดาห์ละ 4 ชั่วโมง ถ้าทำแล้ว ต้องทำให้มันดี... ไม่อย่างนั้นก็อย่ามาเสียเวลาร่วมกันเลยครับ"

เขากดถอดแว่นสายตาออกช้าๆ เผยให้เห็นนัยตาสีฟ้าน้ำแข็งที่ดูมีเสน่ห์ร้ายกาจ แววตาที่ไม่มีแว่นกั้นในระยะประชิดนั้นดุดันและมีแรงดึงดูดสูงมาก

"เอาล่ะ... มาเริ่มรื้อสมองคุณใหม่ตั้งแต่ข้อแรกกัน"