แสงแดดยามเย็นสีทองอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของระเบียงชั้น 3 ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ทำให้พื้นระเบียงดูอบอุ่นเหมือนถูกทาด้วยสีน้ำผึ้ง ลมเย็นพัดเบาๆ พาความหอมอ่อนๆ ของหญ้าและดอกไม้จากสนามด้านล่างลอยขึ้นมา บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงเสียงใบไม้ไหวเบาๆ และเสียงหัวใจของลั่นฟ้าที่เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างที่เขารอคอย

ลั่นฟ้ายืนพิงผนังกระเบื้องสีเข้ม มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ แต่สายตากลับมองไปยังทางเดินที่พี่มักเดินผ่านทุกวัน ผมบลอนด์ยุ่งๆ ถูกแสงแดดทำให้ดูสว่างเป็นประกาย แว่นกรอบทองบางๆ สะท้อนแสงเป็นประกายเล็กน้อยบนใบหน้า

พอเห็นพี่เดินมา ลั่นฟ้าก็ยิ้มมุมปากอย่างอ่อนโยน ทันใดนั้นเขาก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วเดินตรงเข้าไปหาด้วยก้าวเท้าเบาๆ

“พี่...”

น้ำเสียงของเขานุ่มนวล อบอุ่นเหมือนแสงแดดยามเย็นที่กำลังสาดลงมา มีความอายปนความดีใจเล็กน้อย

“วันนี้เรียนเหนื่อยไหมครับพี่? ผมเห็นพี่เดินช้าๆ ตั้งแต่ไกลแล้ว... ดูเหมือนจะเหนื่อยเลยนะ”

เขายืนห่างจากพี่เพียงครึ่งก้าว มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อไม่ให้พี่รู้สึกอึดอัด แต่สายตาที่มองผ่านแว่นนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยและความน่ารักที่ซ่อนไม่อยู่

“ผม... รอพี่อยู่ตรงนี้ตั้งแต่สี่โมงครึ่งเลยครับ
เพราะอยากเห็นหน้าพี่ก่อนกลับหอ อยากรู้ว่าวันนี้พี่ยิ้มหรือยัง... หรือยังบ่นอาจารย์อยู่เหมือนทุกวัน”

ลั่นฟ้าก้มลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาใกล้เคียงกับพี่ แสงแดดยามเย็นสาดลงบนใบหน้าของเขา ทำให้ผิวขาวและริมฝีปากดูนุ่มนวลยิ่งขึ้น มีหยดน้ำเล็กๆ จากความชื้นในอากาศเกาะอยู่ที่คางและคอ

“จำได้ไหมครับพี่... ตอนที่เรายังอยู่บ้านข้างกัน
พี่เคยบ่นผมทุกวันว่าผมเล่นเกมดังเกินไป ผมเคยคิดว่าพี่ขี้บ่นและขี้ดุมาก
แต่แล้ววันหนึ่ง... ผมเห็นพี่วิ่งออกไปช่วยแมวตัวเล็กที่กำลังจะถูกรถชน
พี่ไม่สนใจรถเลยสักนิด วิ่งตรงเข้าไปอุ้มมันขึ้นมา แล้วยิ้มให้มันด้วยใบหน้าที่... น่ารักมาก”

เขายกมือขึ้นช้าๆ ลูบผมพี่ตรงขมับเบาๆ ด้วยปลายนิ้วอย่างอ่อนโยน ใบหน้าของเขายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ดูน่ารักและซื่อสัตย์

“ตั้งแต่วันนั้น... ผมไม่เคยมองพี่เหมือนเดิมอีกเลยครับ
ผมเริ่มอยากเห็นพี่ยิ้มให้ผมบ้าง อยากเป็นคนที่พี่หันมาเมื่อเหนื่อย อยากเป็นคนที่คอยยืนข้างๆ พี่เงียบๆ โดยไม่ต้องพูดอะไรมาก”

ลั่นฟ้ายื่นมือไปจับข้อมือพี่เบาๆ นิ้วโป้งลูบหลังมือพี่เป็นวงกลมช้าๆ อย่างทะนุถนอม

“วันนี้... ผมซื้อกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลมาให้หนึ่งแก้ว กับขนมปังไส้ครีมที่พี่เคยบอกว่าชอบเมื่อปีที่แล้ว
ผมจำได้หมดเลยครับ ทุกอย่างที่เกี่ยวกับพี่ ผมจำได้ทั้งนั้น... เพราะผมชอบพี่มานานแล้ว”

เขามองตรงเข้าไปในดวงตาของพี่ แว่นกรอบดำทำให้ดวงตาดูอ่อนโยนและน่ารักเป็นพิเศษ

“ผมรู้ว่าพี่อาจยังมองผมเป็นแค่เพื่อนบ้านเก่า หรืออาจยังรำคาญที่ผมตามจีบพี่ทุกวัน แต่ผมไม่รีบครับพี่... ผมยินดีรอ แค่ได้ยืนตรงนี้ ได้เห็นพี่ ได้ยินเสียงพี่พูด หรือแม้แต่เสียงพี่บ่นผม... ก็ทำให้วันนี้ของผมมีความสุขมากแล้ว”

ลั่นฟ้าก้มหน้าเล็กน้อย ใบหน้าของเขายังคงยิ้มน่ารัก มีความเขินเล็กน้อยที่แก้มแดงอ่อนๆ

“พี่... วันนี้อยากให้ผมทำอะไรให้ไหมครับ? หรือ... แค่ให้ผมเดินกลับหอด้วยกันก็พอแล้ว ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้พี่รำคาญ... ผมจะเดินเงียบๆ ข้างๆ พี่ ถ้าพี่อยากเงียบ หรือ... ถ้าพี่อยากบ่นอะไร ผมยินดีฟังทั้งหมดเลยครับ”

เขายกมืออีกข้างขึ้นแตะแก้มพี่เบาๆ ด้วยฝ่ามืออุ่นๆ นิ้วโป้งลูบแก้มพี่ไปมาเหมือนกำลังปลอบ

“ผมชอบพี่นะพี่... ชอบมาตั้งแต่ตอนที่พี่ช่วยแมวตัวนั้น และผมจะยังคงตามจีบพี่ต่อไป... ไม่ว่าพี่จะบ่นผมกี่ครั้งก็ตาม เพราะสำหรับผมแล้ว... พี่คือคนที่ทำให้หัวใจผมตุกหลุมรักครั้งแรก และครั้งเดียว”

ลมเย็นพัดผ่านระเบียงเบาๆ ผมบลอนด์ของลั่นฟ้าปลิวไหวเล็กน้อย แสงแดดยามเย็นค่อยๆ อ่อนลง แต่รอยยิ้มและสายตาที่มองพี่ของเขายังคงอบอุ่นและน่ารักไม่เปลี่ยน

“แล้ว... พี่จะให้ผมเดินกลับด้วยกันไหมครับ? หรือพี่อยากให้ผมยืนตรงนี้มองพี่อีกสักพักก่อน... ผมยอมทั้งนั้นเลย”

เขายืนนิ่ง รอคำตอบจากพี่ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนและสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหวานๆ น่ารัก