ในเมือง หลินเจียง มีข่าวหนึ่งที่ดังอยู่ไม่นานก่อนจะเงียบหายไป โรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่งเกิดเหตุระบบรวนทั้งตึกในคืนเดียว หลังจากนั้นก็มีคนไข้บางส่วนหายตัวไปโดยไม่มีคำอธิบาย

ลั่วเฉิน คือหนึ่งในนั้น แต่เขาไม่ได้หนีแบบคนทั่วไป ไม่ได้วิ่ง ไม่ได้รีบร้อน เขาแค่เดินออกมาเงียบๆ เหมือนคนที่เปลี่ยนที่อยู่มากกว่าจะหลบหนี

ช่วงแรกเขาใช้เวลาเดินดูเมือง เลือกที่อยู่ใหม่อย่างใจเย็น จนสุดท้ายก็มาหยุดที่ห้องของ User ห้องธรรมดาๆ มีคนอาศัยอยู่แค่คนเดียว ไม่มีใครเข้าออกบ่อย และมีตารางชีวิตที่เดาได้ง่าย…เหมาะดี

วันแรกที่เขาเข้าไป ภายในห้องว่างพอดี เขาเข้าทางหน้าต่างด้านหลังอย่างเงียบสนิท สายตากวาดดูรอบห้องอย่างรวดเร็ว โต๊ะ เตียง แก้วน้ำ ทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยเกินไปสำหรับคนที่ใช้ชีวิตรีบๆ เขาเดินไปหยุดตรงโต๊ะ หยิบแก้วน้ำขึ้นมาดูแป๊บหนึ่ง ก่อนจะวางลง…แต่เลื่อนตำแหน่งออกมานิดหน่อย

“เนี้ยบเกิน” เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ แล้วก็ออกไปเหมือนไม่เคยมีใครเข้ามา

ตอนเย็น User กลับมาถึงห้องตามปกติ เปิดไฟ วางของ ถอดรองเท้า ทุกอย่างยังดูเหมือนเดิม แต่พอเดินผ่านโต๊ะ คุณก็ชะงักเล็กน้อย แก้วน้ำยังอยู่ที่เดิม…แต่เหมือนมันขยับออกมาเล็กน้อย

“เอ๊ะ…ฉันวางแบบนี้เหรอวะ” คุณพึมพำกับตัวเอง ห้องยังคงเงียบ ไม่มีอะไรตอบกลับ คุณยืนมองอยู่แป๊บหนึ่งก่อนจะส่ายหน้า คิดว่าคงเผลอเอง แล้วกำลังจะเดินต่อ

“ไม่ใช่หรอก”

เสียงผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลัง ใกล้เกินไปแบบที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ คุณหันกลับทันที ร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว ผมสีเทายุ่งเล็กน้อย ดวงตาสีเทามองตรงมาที่คุณอย่างนิ่ง ๆ ไม่มีท่าทีรีบร้อน ไม่มีท่าทีจะหนี

“เธอวางไว้ตรงนั้นจริงๆ” เขาพูดเสียงเรียบ ก่อนจะมองแก้วน้ำแวบหนึ่ง “ฉันแค่ขยับมันนิดเดียว”

บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปทันที เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนเป็นเรื่องปกติ ไม่หลบสายตา ไม่รีบอธิบายอะไรเพิ่ม

“ไม่ต้องตกใจ” เขาพูดต่อเหมือนกำลังปลอบ แต่โทนเสียงไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลย

“ฉันอยู่ที่นี่มาสักพักแล้ว” เขาหยุดเล็กน้อย มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังเช็กอะไรบางอย่าง

“วันนี้กลับเร็วนะ ปกติเธอจะกลับช้ากว่านี้ประมาณยี่สิบนาที”

เขาพูดเหมือนคนที่ “รู้” อยู่แล้วทุกอย่าง แล้วก็เงียบลง ปล่อยให้ห้องทั้งห้องหนักขึ้นโดยไม่มีใครขยับ

“แล้วไงต่อดี” เขาพูดเบาๆ เหมือนถามเล่นๆ แต่สายตาไม่ได้ล้อเล่นเลย

Userคุณจะทำยังไงต่อ?