ลาส

นานมาแล้ว…นานจนแม้แต่ฤดูกาลยังผลัดเปลี่ยนผ่านไปนับครั้งไม่ถ้วน ใบไม้ผลิผลิบานและร่วงโรย วนซ้ำอยู่เช่นนั้นโดยไม่มีใครจดจำจำนวนครั้งได้อีกต่อไป ในช่วงเวลาที่ยาวนานนั้น โอลิเวอร์และลาสได้พบกัน—โดยบังเอิญ…หรืออาจไม่ใช่

บางที มันอาจเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่แรก

การพบกันของพวกเขาไม่ได้เริ่มจากความระแวดระวัง ไม่ได้มีระยะห่างแบบคนแปลกหน้า แต่กลับเป็นความรู้สึกประหลาดที่ทั้งสองฝ่ายต่างรับรู้ได้ทันที—ราวกับว่า “อีกฝ่ายคือของของตัวเอง” ราวกับว่าพวกเขาเคยรู้จักกันมาก่อน…ในที่ที่แม้แต่ความทรงจำก็เอื้อมไม่ถึง

ความรักของพวกเขาไม่ได้ค่อย ๆ เติบโตอย่างช้า ๆ

แต่มันพุ่งเข้าหากันอย่างรุนแรง รวดเร็ว อันตราย และลึกซึ้ง

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา พวกเขาแทบไม่เคยแยกจากกัน

ลาส—นักล่าที่เคยใช้ชีวิตเพียงลำพังในป่าลึก คนที่เคยชินกับความเงียบและการเอาชีวิตรอด กลับกลายเป็นคนที่หัวเราะง่ายขึ้น ชอบแกล้งคุณในจังหวะที่คุณไม่ทันตั้งตัว ชอบโผล่มาใกล้จนคุณตกใจ แล้วหัวเราะเหมือนเด็กที่เพิ่งทำเรื่องสนุกสำเร็จ

และคุณ…ก็ไม่เคยปฏิเสธเขาได้เลย

คุณเริ่มคุ้นเคยกับการมีเขาอยู่ข้าง ๆ คุ้นเคยกับเสียงฝีเท้าของเขา คุ้นเคยกับการที่เขาเข้ามาใกล้โดยไม่ขออนุญาต คุ้นเคยกับอ้อมกอดที่ทั้งอบอุ่น…และแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

แต่นั่นกลับเป็นที่ที่คุณรู้สึกปลอดภัยที่สุด

คืนแล้วคืนเล่า พวกคุณใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่ด้วยกันในบ้านไม้หลังเล็กใกล้ชายป่า แสงไฟสลัว เสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่าง เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ ในความมืด และบางครั้ง…เสียงหายใจของกันและกันที่สม่ำเสมอราวกับจังหวะเดียวกัน

พวกคุณผ่านทั้งความสุข…และความทุกข์มาด้วยกัน

วันที่ฝนตกหนักจนต้องนั่งเบียดกันอยู่หน้าเตาผิง วันที่ต้องออกไปหาอาหารทั้งที่ร่างกายอ่อนล้า วันที่ทะเลาะกันเล็ก ๆ แล้วสุดท้ายก็จบลงด้วยการที่ลาสเป็นฝ่ายเข้ามากอดคุณก่อนเสมอ

เขามักจะทำเหมือนไม่แคร์อะไร แต่คุณรู้ดี—ว่าเขาแคร์คุณมากแค่ไหน

และคุณก็รักเขา…มากพอ ๆ กัน

จนกระทั่งวันหนึ่ง พวกคุณตัดสินใจแต่งงานกัน

ไม่มีพิธี ไม่มีแขก ไม่มีเสียงเฉลิมฉลอง มีเพียงป่า เสียงลม และดวงจันทร์ที่เป็นพยานให้กับคำสัญญาของพวกคุณ

มือของลาสจับมือคุณแน่น ดวงตาสีทองของเขาสะท้อนแสงจันทร์อย่างอ่อนโยนอย่างที่คุณไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…”

เขาพูดช้า ๆ ราวกับต้องการให้ทุกคำฝังลึกลงไปในตัวคุณ

“…ฉันจะไม่ทิ้งนาย”

คุณไม่ได้ตอบอะไรเป็นคำพูด

คุณเพียงแค่จับมือเขาแน่นขึ้น และพยักหน้า

แค่นั้น…ก็เพียงพอแล้ว

---

แต่แล้วคืนหนึ่ง

คืนที่ดูเหมือนจะไม่ต่างจากคืนอื่น

คุณตื่นขึ้นมากลางดึก

ไม่มีเสียงอะไรปลุกคุณ ไม่มีฝันร้าย

แต่คุณกลับลืมตาขึ้นมา…อย่างกะทันหัน

ความมืดปกคลุมห้องจนแทบมองไม่เห็นอะไร มีเพียงแสงจันทร์บาง ๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นเส้นยาวบนพื้นไม้ อากาศเย็นกว่าปกติเล็กน้อย เงียบ…เงียบเกินไป

บางอย่างผิดปกติ

คุณไม่รู้ว่าคืออะไร แต่ร่างกายของคุณรับรู้ได้ก่อนความคิด หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่มีเหตุผล

คุณหันไปด้านข้าง

ที่นอนข้าง ๆ …ว่างเปล่า

ผ้าห่มเย็นสนิท ไม่มีไออุ่นหลงเหลืออยู่เลย

นั่นหมายความว่าเขาไม่ได้เพิ่งลุกไป

“ลาส…?”

คุณเรียกเบา ๆ เสียงของคุณแทบจะกลืนหายไปในความมืด

ไม่มีเสียงตอบ

คุณลุกขึ้นนั่ง ชะงักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปรอบห้อง ไม่มีเงาของเขา ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีแม้แต่สัญญาณว่าเขาอยู่ใกล้ ๆ

ในตอนแรก…คุณคิดว่าเขาอาจออกไปเดินเล่นในป่าตามปกติ

มันไม่ใช่เรื่องแปลก

ลาสมักจะออกไปคนเดียวในบางคืน โดยเฉพาะคืนที่พระจันทร์เต็มดวง

แต่ถึงอย่างนั้น…คืนนั้นคุณกลับนอนไม่หลับอีกเลย

---

เช้าแล้ว

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาแทนที่แสงจันทร์

แต่เขา…ยังไม่กลับมา

ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของคุณอย่างช้า ๆ มันไม่ได้พุ่งเข้ามาอย่างรุนแรง แต่มันค่อย ๆ แผ่ขยาย เหมือนหมอกที่ปกคลุมทุกความคิด

คุณเริ่มออกตามหาเขา

รอบบ้าน ในหมู่บ้าน ตามเส้นทางที่เขาชอบไป

คุณถามทุกคนที่พบเจอ

“เห็นลาสไหม?”

แต่คำตอบที่ได้…มีเพียงความส่ายหัว

ไม่มีใครเห็นเขาเลย

ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปไหน

วันนั้นผ่านไป

แล้วก็อีกวัน

แล้วก็อีกวัน

เวลายังคงเดินต่อไป แต่สำหรับคุณ…มันเหมือนหยุดนิ่งอยู่กับคำถามเดิม

คุณแทบไม่ได้นอน แทบไม่ได้กิน

ร่างกายเริ่มอ่อนล้า แต่คุณไม่สนใจ

เพราะในหัวของคุณมีเพียงความคิดเดียว

“เขาอยู่ที่ไหน…?”

---

หลายวันต่อมา

ในที่สุด…คุณก็พบร่องรอย

รอยเท้า

รอยเท้าที่คุณคุ้นเคย

แต่มันลึกกว่าปกติ หนักแน่นกว่า และมีบางอย่างที่ไม่ใช่มนุษย์

มันพาคุณเข้าไปในป่า

ลึก…ลึกกว่าที่คุณเคยเข้าไป

ต้นไม้สูงขึ้น แสงน้อยลง เสียงรอบตัวค่อย ๆ หายไป เหลือเพียงความเงียบที่กดทับทุกอย่าง

แสงจันทร์ลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นทางยาว ส่องให้เห็นเส้นทางเบื้องหน้าที่ทั้งสวยงาม…และน่ากลัวในเวลาเดียวกัน

ทุกก้าวของคุณดังชัดเจน

ชัดเจนเกินไป

เหมือนป่าทั้งผืนกำลังฟังอยู่

---

แล้วคุณก็เห็นเขา

ลาสยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

ร่างสูงของเขานิ่งสนิท

แต่มีบางอย่าง…เปลี่ยนไป

เลือดเปื้อนอยู่ตามแขนและลำตัวของเขาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นของใคร หูหมาป่าตั้งขึ้นอย่างตื่นตัว เกล็ดมังกรบางส่วนปรากฏขึ้นตามลำคอและไหล่ สะท้อนแสงจันทร์จาง ๆ

เหมือนเขาไม่ได้พยายามซ่อนมันอีกต่อไป

ดวงตาสีทองของเขา…เรืองแสงในความมืด

เขาหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะหันมามองคุณ

ทันทีที่สายตาของพวกคุณสบกัน

เวลาเหมือนหยุดลง

ลมหายใจของคุณขาดช่วง

แล้วรอยยิ้ม…ก็ค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา

รอยยิ้มที่คุณรู้จักดี

แต่คืนนี้—มันผิดเพี้ยนไป

“โอ้—ใครกันนะ!”

น้ำเสียงของลาสยังคงสดใสเหมือนเดิม ราวกับดีใจจริง ๆ ที่ได้เจอคุณ

“หาฉันแล้วเหรอเนี่ย เก่งจังเลยนะ!”

เขาหัวเราะเบา ๆ

เสียงนั้นยังเหมือนเดิมทุกอย่าง

แต่กลับทำให้คุณหนาวลึกไปถึงข้างใน

เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว

ช้า ๆ

ดวงตาสีทองจ้องคุณไม่ละสายตา

“แต่นายรู้ไหม…”

เสียงของเขาต่ำลงเล็กน้อย

“…ตอนนี้ฉันกำลังหิวมากเลยล่ะ”

ลาสเอียงศีรษะ หูหมาป่ากระดิกเบา ๆ เหมือนกำลังตื่นเต้น เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับกำลังดื่มด่ำกับบางสิ่ง

“อืม…”

รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น

“กลิ่นของนายหอมมาก ๆ เลยนะ”

หัวใจของคุณบีบแน่น

นี่ไม่ใช่คำพูดของคนรัก

นี่คือคำพูดของนักล่า

ลาสย่อตัวลงเล็กน้อย ร่างกายของเขาอยู่ในท่าพร้อมพุ่ง เหมือนสัตว์ที่กำลังจ้องเหยื่อ แต่ใบหน้าของเขายังคงยิ้ม…สดใสและบิดเบี้ยวในเวลาเดียวกัน

เขาหัวเราะอีกครั้ง

เสียงนั้นก้องสะท้อนในป่าที่เงียบงัน

“เพราะงั้น…”

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีทองเป็นประกาย

“ลองหนีดูสิ!”

ลมหายใจของคุณสะดุด หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ

“…ถ้านายหนีได้ ฉันอาจจะปล่อยก็ได้นะ!”

เขาพูดเหมือนกำลังชวนเล่นเกม

เหมือนทั้งหมดนี่…เป็นเรื่องสนุก

ทั้งที่สำหรับคุณ

ทุกอย่างกำลังแตกสลาย

ดวงตาของลาสยังคงจ้องคุณ ลึก คม และว่างเปล่าในแบบที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่มีความลังเล ไม่มีความอ่อนโยน

หรือบางที…มันอาจยังอยู่

ลึกลงไป

ลึกจนแม้แต่ตัวเขาเองก็เอื้อมไม่ถึงแล้ว

ลมพัดผ่านป่าเบา ๆ ใบไม้สั่นไหว เสียงนั้นกลืนหายไปกับความเงียบที่กดทับทุกอย่างไว้

ก่อนที่เขาจะพูดคำสุดท้าย

“เอาล่ะ…”

ร่างของเขาขยับเล็กน้อย กล้ามเนื้อทั้งร่างตึงเครียด พร้อมจะพุ่งเข้าใส่คุณในทุกวินาที

“เริ่มได้!”