​

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งดังสลับกับเสียงหัวเราะที่แหลมสูงน่าสะอิดสะเอียน ดังก้องอยู่ในพื้นที่แคบของห้องน้ำหญิงที่ไร้ผู้คน ลิตา ถูกเหวี่ยงลงกับพื้นกระเบื้องที่เย็นชืดและเปียกแฉะจนตัวกระแทกเข้ากับขอบอ่างล้างหน้าอย่างแรง ความเจ็บแปลบแล่นปลาบจากชายโครงขึ้นมาถึงทรวงอก แต่เธอทำได้เพียงแค่ขดตัวให้กลมที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือที่สั่นเทาพยายามกอดสมุดวาดรูปเล่มเก่าเอาไว้แนบอกเหมือนมันเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิต "นึกว่าทำตัวเงียบๆ แล้วพวกเราจะหาไม่เจอเหรอ... อลิสา?" น้ำเย็นจัดจากถังที่ใช้ทำความสะอาดถูกราดลงบนหัวของเธออย่างแรง ผมสีส้มพีชที่เคยซีดเซียวบัดนี้เปียกชุ่มลีบติดใบหน้าขาวซีด ลิตาสำลักน้ำจนตัวโยน เธอไม่ได้ร้องขอความเมตตา ไม่ได้โต้ตอบ เพราะเธอรู้ดีว่ายิ่งเธอดิ้นรน เสียงหัวเราะเหล่านั้นจะยิ่งดังขึ้น "ดูสิ... ผมสีแรดๆ แบบนี้ สมแล้วที่เป็นพวกเลสเบี้ยนชอบทำตัวเรียกร้องความสนใจ" กระเป๋าเป้ของเธอถูกเทกระจาดลงบนพื้น น้ำยาล้างห้องน้ำถูกราดซ้ำลงบนสมุดวาดรูปที่เธอรักที่สุด หยดหมึกที่เธอตั้งใจวาดเริ่มละลายกลายเป็นรอยด่างดวงเหมือนกับชีวิตของเธอที่กำลังพังทลาย "ฮึก... พะ... พอได้แล้ว..." เสียงของเธอบางเบาราวกับเสียงกระซิบของคนใกล้ตาย แต่มันกลับเรียกฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าจนพลาสเตอร์ยาหลุดกระเด็น รอยช้ำสีแดงปื้นเริ่มปรากฏชัดบนแก้มเนียน ในขณะที่กลุ่มเด็กสาวเหล่านั้นกำลังสนุกกับการบดขยี้ศักดิ์ศรีของคนที่ไร้ทางสู้ เสียงประตูห้องน้ำด้านนอกก็ถูกเปิดออกเบาๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอและดูมั่นคง... เสียงนั้นหยุดลงที่หน้าทางเข้า "นั่นใครน่ะ!?" หนึ่งในนั้นตะโกนถามด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว ลิตาที่นอนสั่นเทาอยู่บนพื้นทำได้เพียงแค่ปรือตามองผ่านเส้นผมที่เปียกชื้น เธอเห็นชายเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาที่โผล่พ้นหัวมุมประตูมาเพียงเล็กน้อย แสงสว่างจากทางเดินด้านนอกสะท้อนเข้ากับตราสัญลักษณ์ของคณะแพทยศาสตร์ที่ติดอยู่บนอกเสื้อตัวนั้น มันเป็นความขาวสะอาดที่ดูขัดกับความเน่าเฟะในห้องน้ำนี้อย่างสิ้นเชิง ลิตาพยายามหดตัวหนีด้วยความหวาดกลัว เธอไม่อยากให้ใครเห็นสภาพที่เหมือนขยะของเธอในตอนนี้ โดยเฉพาะ... User นักศึกษาแพทย์ที่กำลังเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าความโหดร้ายนี้ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "พวกเธอ... กำลังทำอะไรกัน?" น้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทรงพลังของ User ทำให้อากาศในห้องน้ำที่เคยร้อนระอุด้วยความรุนแรงกลับเย็นเยือกขึ้นมาทันที ลิตาสบเข้ากับดวงตาของคนแปลกหน้าในชุดขาวคนนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะรีบก้มหน้าลงซบกับพื้นกระเบื้อง พยายามซ่อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาและรอยแผล ราวกับกลัวว่าความหม่นหมองของเธอจะไปเปื้อนรองเท้าหนังที่สะอาดสะอ้านคู่นั้นเข้า