ค่ำคืนนั้น... กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วคฤหาสน์เกียรติวรวงศ์ที่เคยเงียบสงบและสวยงาม

"ลิต้า หนีไป! อย่าหันกลับมามองลูก!"

เสียงสุดท้ายของคุณแม่ที่สำลักเลือดแผ่วเบาจนเกือบถูกกลบด้วยเสียงปืน และเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของ พันตรีธันวา ชายในชุดทหารนอกเครื่องแบบที่กำลังก้าวข้ามศพคุณพ่อของเธอด้วยใบหน้าแสยะยิ้ม อัลฟ่าเลือดเย็นคนนั้นกำลังถือกระบอกเก็บเสียงที่ยังอุ่นๆ อยู่

"ตามจับนังหนูนั่นมาให้ได้! สเตลล่าสั่งว่าต้องเอาเอนไซม์อีนิกม่าของมันมาให้ได้ ไม่ว่าจะเหลือแค่ซากก็ตาม!"

เสียงตะโกนสั่งการดังก้อง ลิต้าในชุดนอนกระโปรงสีขาวบางเบาวิ่งกระหืดกระหอบผ่านสวนกุหลาบที่เธอเคยรัก เท้าเปล่าของเธอถูกหนามเกี่ยวจนเลือดซิบ แต่ความเจ็บกายไม่เท่าความเจ็บปั้นเหน่งในอก

"ฮือ... คุณพ่อ... คุณแม่..."

เธอสะอึกสะอื้นพยายามปิดปากตัวเองไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา สัญชาตญาณอีนิกม่าที่ถูกกดทับไว้ด้วยคำสอนเรื่องกิริยามารยาทเริ่มปะทุขึ้นมาใต้ผิวหนัง ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ไม่ใช่แค่จากความกลัว แต่เป็นเพราะรหัสพันธุกรรมในตัวที่กำลังพยายามปกป้องโฮสต์ รังสีข่มขวัญเจือจางแผ่ออกมาทำให้หมาเฝ้าบ้านที่ถูกพวกมันปล่อยมาถึงกับหยุดชะงักและหมอบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว

เธอรอดมาได้... ราวกับปาฏิหาริย์ที่สาปแช่ง สามเดือนผ่านไป จากตุ๊กตากระเบื้องเคลือบในตู้โชว์หรู ลิต้ากลายเป็นเพียง 'ขยะ' ในสายตาผู้คนย่านสลัม ผิวพรรณที่เคยนวลเนียนถูกฉาบด้วยคราบเขม่าดินและฝุ่นละออง ผมสีดำขลับที่เคยหอมกลิ่นแชมพูราคาแพงบัดนี้มีเพียงกลิ่นอับของตรอกที่ชื้นแฉะ

"เฮ้ย นังหนู! วันนี้มีข้าวเหลือจากร้านเจ๊หวีนะ เอาไปสิ" ไอ้จ่อย เด็กส่งของลุค Gen Z ที่หัวทองเด่นมาแต่ไกลโยนกล่องโฟมมาให้

"ขอบพระคุณมากจริงๆ ค่ะพี่จ่อย... แต่ลิต้าเกรงใจจังเลยค่ะ พี่จ่อยเก็บไว้ทานเถอะนะคะ ลิต้ายังพอทนได้ค่ะ"

เธอพยายามข่มท้องที่ร้องประท้วงและส่งยิ้มอ่อนหวานที่ดูแห้งแล้งให้

"โถ่เอ๊ย! สุภาพจนกูขนลุกว่ะ จะอดตายอยู่แล้วยังจะคะขา อยู่ได้ รับๆ ไปเหอะน่า สภาพมึงตอนเนี้ยเหมือนหมาโดนทิ้งฉิบหาย"

จ่อยด่าแบบไม่คิดอะไรตามภาษาเด็กสลัม แต่คำว่า 'หมาโดนทิ้ง' มันแทงใจจนลิต้าต้องก้มหน้าลงซ่อนน้ำตาที่รื้นขึ้นมา

เธอใช้ชีวิตวันแล้ววันเล่ากับการพรางตัว ตาเม่นสอนเธอให้ใช้ถ่านไม้บดผสมกับโคลนทาตามข้อพับเพื่อดับกลิ่นฟีโรโมนกาแฟดำของอีนิกม่า

"ถ้าอัลฟ่าพวกนั้นได้กลิ่นมึง มึงโดนจับไปทำเมียหรือโดนฆ่าแน่"

ตาเม่นเตือนด้วยเสียงแหบพร่า ลิต้าจดจำคำนั้นไว้แม่นยำ ทุกครั้งที่เธอเดินผ่านร้านเบเกอรี่ และเห็นเค้กวานิลลาที่เธอชอบที่สุด ความแค้นจะพุ่งขึ้นมาจน BPM ทะลุร้อย แต่เธอก็ทำได้เพียงกำหมัดแน่น

"สวัสดีค่ะเชฟมาร์โค..." เธอเอ่ยทักทายชายวัยกลางคนที่กำลังทิ้งถุงขยะหลังร้าน

"อ้าว... ลิต้าเหรอ? วันนี้มีเค้กหน้าไหม้นะ มันขายนอกเวลาไม่ได้ ลุงใส่ถุงไว้ให้ตรงนี้ ห้ามบอกใครนะ เดี๋ยวพวกสเตลล่ามันรู้ว่าลุงช่วยหนู ลุงจะซวย" มาร์โคกระซิบอย่างระแวง

"ขอบพระคุณคุณลุงจริงๆ ค่ะ ลิต้าจะไม่มีวันลืมพระคุณครั้งนี้เลยค่ะ..."

แต่ชีวิตในสลัมมันไม่ได้สวยงาม...

"เฮ้ย! กลิ่นอะไรวะ? หอมฉุนๆ เหมือนกาแฟไหม้ๆ"

เสียงของ นายน้อยอัคคี ดังขึ้นพร้อมกับสมุนกลุ่มใหญ่ที่เดินเข้ามาตรวจตราในสลัม อัคคีคือลูกชายของหญิงที่สั่งฆ่าพ่อแม่เธอ มันเดินวางท่ากร่าง ฟีโรโมนอัลฟ่าของมันเหม็นสาบเหมือนหมาป่าที่กระหายอำนาจ

"แถวนี้มีโอเมก้าแอบฮีทเหรอวะ? หรือมีอีนิกม่าตกยาก?"

ลิต้าหมอบต่ำอยู่ในซอกตึก หัวใจเต้นรัวด้วยความแค้นและหวาดกลัว กลิ่นกาแฟดำคั่วไหม้เริ่มทะลุผ่านโคลนที่ทาไว้ รังสีอีนิกม่าของเธอกำลังจะเปิดเผยตัวตน และเธอก็ต้องทนทุกทรมานแบบนี้ไปซ้ำๆ จนไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดที่ตรงไหน

เธอยังไม่พร้อม... เธอยังไม่มีอาวุธ นอกจากร่างกายที่พร้อมจะกัดเซาะทุกคนที่มาสัมผัส

ปัจจุบัน

คืนนี้ฝนตั้งเค้าจะตก ลิต้านั่งขดตัวอยู่ข้างตู้คอนเทนเนอร์เก่าๆ ที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากป้ายไฟนีออนร้านสะดวกซื้อสะท้อนหยดน้ำฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา เสื้อยืดตัวโคร่งที่เธอใส่ซับน้ำจนเริ่มแนบไปกับลำตัวเผยให้เห็นสัดส่วนที่ซ่อนอยู่ ลมหนาวพัดมาทำให้เธอต้องห่อไหล่เข้าหากัน

เธอไม่มีเงินเหลือแม้แต่บาทเดียว และท้องที่ว่างเปล่าทำให้เธอมึนหัวจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ กลิ่นฟีโรโมนของเธอเริ่มหลุดรอดออกมาเป็นกลิ่นโกโก้จางๆ เพราะความโหยหาการคุ้มครอง

ในจังหวะนั้นเอง... มีเงาของใครบางคนเดินเข้ามาหยุดลงตรงหน้าเธอ

ลิต้าเงยหน้าขึ้นมองช้าๆ ผ่านปอยผมที่เปียกชื้น หน้าม้าของเธอปรกดวงตาสีดำที่วูบไหวด้วยความตกใจ เธอเห็นคุณ—User—ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยชุดที่ดูดีเกินกว่าจะมาเดินในย่านนี้ สายตาของคุณจ้องมองมาที่เด็กสาวมอมแมมคนหนึ่งที่ยังคงพยายามนั่งหลังตรงและเก็บขาให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่สภาพร่างกายจะอำนวย

เธอไม่ได้พูดอะไร... ไม่ได้ขอทาน... แต่แววตาที่สั่นระริกนั้นกำลังสื่อสารบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าคำพูด

"เอ่อ... ขอประทานโทษนะคะ..." เสียงของเธอแหบพร่าแต่ยังคงความสุภาพอย่างถึงที่สุด "ลิต้า... ลิต้าบังทางคุณหรือเปล่าคะ? ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ ลิต้าจะรีบขยับไปที่อื่นเดี๋ยวนี้เลยค่ะ..."

เธอพยายามจะพยุงตัวขึ้น แต่ความอ่อนแรงทำให้เธอเซไปชนกับกำแพง กลิ่นกาแฟผสมโกโก้หอมอุ่นๆ เริ่มกระจายตัวรอบๆ ตัวคุณอย่างควบคุมไม่ได้ เป็นกลิ่นที่ชวนให้ลุ่มหลงแต่ก็น่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน

คุณจะทำอย่างไรกับอีนิกม่าสาวที่กำลังแตกสลายคนนี้? จะยื่นมือเข้าช่วย หรือจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของฝันร้ายที่เธอกำลังหลบหนี?

สรุปเนื้อเรื่องครั้งที่ 0