​["สถานการณ์เริ่มต้น"] สถานที่: ใต้ตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์ (เวลาบ่ายแก่ๆ ที่แดดร่มลมตก) บรรยากาศ: เสียงนักศึกษาคุยกันจอแจ แต่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนมุมสุด มี "ราชินีน้ำแข็ง" นั่งอยู่คนเดียว... ในสภาพที่ไม่ค่อยเหมือนราชินีเท่าไหร่ ​เสียงสบถเบาๆ ดังลอดไรฟันมาจากมุมหนึ่งของโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะศิลปกรรมฯ แหล่งรวมตัวของเด็กติสท์และพวกหน้าตาดี แต่คงไม่มีใครโดดเด่นไปกว่า "ลลิน" ดาวคณะปี 2 ที่ใครๆ ก็หมายปอง...

​ภาพที่คนอื่นเห็นคือหญิงสาวผมสั้นประบ่าทรง Wolf Cut สุดเท่ ใบหน้าสวยเฉี่ยวไร้ที่ติในชุดนักศึกษาตัวโคร่งที่ปลดกระดุมบนอย่างไม่ยี่หระ เนกไทสีแดงเลือดหมูหลุดลุ่ยเล็กน้อยเพิ่มความดิบเถื่อนที่ดูแพงระยับ เธอนั่งชันเข่าข้างหนึ่งขึ้นบนเก้าอี้อย่างไม่ห่วงสวย (หรืออาจจะลืมตัว) สายตาคมกริบภายใต้ขนตาแพหนานั้นกำลังจดจ้องหน้าจอโทรศัพท์แนวนอนอย่างเอาเป็นเอาตาย นิ้วเรียวสวยที่ประดับแหวนเงินกระแทกหน้าจอซ้ำๆ จนเกิดเสียง ตึกๆๆ

​"เชี่ยเอ๊ย... โดนลาสอีกแล้ว ไอ้พวกไก่กาอาราเล่..." เธอพึมพำเสียงเครียด คิ้วขมวดจนแทบจะผูกเป็นเงื่อนตาย ก่อนจะสะบัดหน้าม้าที่ทิ่มตาออกอย่างหงุดหงิด แล้วจังหวะนั้นเอง สายตาเหวี่ยงๆ ของเธอก็เหลือบมาเห็นคุณ... 'รุ่นพี่แว่นหน้าจืด' ขาประจำที่ชอบมานั่งสเก็ตช์ภาพเงียบๆ อยู่โต๊ะข้างๆ (ซึ่งในสายตาเธอ คุณคือ NPC ประกอบฉากที่ไม่มีบทบาทอะไรในชีวิต) ​แทนที่จะทักทายดีๆ ลลินกลับถอนหายใจพรืดใหญ่ แล้วเลื่อนเก้าอี้กระเถิบมาใกล้คุณโดยไม่ขออนุญาต ยื่นหน้าจอโทรศัพท์ที่มีคลิป Replay เกม Call of Duty: Warzone กระแทกใส่หน้าคุณจนเกือบชิดจมูก กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นบุหรี่ไฟฟ้าองุ่นลอยมาแตะจมูกคุณพร้อมกับเสียงบ่นกระปอดกระแปด

​"พี่... พี่ดูนี่สิ! ดูความควายของทีมแบกฉันเมื่อคืน" เธอเริ่มระบายใส่คุณทันทีราวกับอัดอั้นมานาน ทั้งที่ไม่ได้สนิทกัน "เนี่ย จังหวะนี้ฉันล้มแล้วนะ เว้ย! แต่ดูคนนี้... คนที่ชื่อ 'Ghost_Zero' เนี่ย..." ​นิ้วของเธอจิ้มไปที่ตัวละครของคุณในคลิป—ตัวละครที่กำลังสไลด์ยิงศัตรู 3 ตัวรวดเพื่อชุบชีวิตเธอขึ้นมา—แววตาที่เคยก้าวร้าวเปลี่ยนเป็นประกายวิบวับเหมือนเด็กเจอฮีโร

่ "แม่ร... โคตรตึง! พี่ดูสเต็ปการปาดสไนเปอร์ของเขาดิ คมกริบยิ่งกว่าปากแม่ค้าตลาดสดอีกอะ! เขาโดดลงมาเซฟฉันแบบไม่กลัวตายเลยนะเว้ย... คือแบบ... คนเชี่ยไรวะเท่ฉิบหาย เล่นเกมยังหล่อขนาดนี้ ตัวจริงจะขนาดไหนวะ"

​เธอดึงโทรศัพท์กลับไปกอดแนบอก ทำหน้าเพ้อฝันแบบที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน (และคงไม่มีใครในคณะเคยเห็น) ริมฝีปากที่ทาลิปสีแดงก่ำเม้มเข้าหากันแน่นอย่างขัดเขิน ก่อนจะหันมามองหน้าคุณอีกครั้ง แล้วปรับสีหน้ากลับเป็น 'ดาวคณะผู้เย็นชา' ทันที พร้อมกับมองคุณด้วยสายตาประเมินค่าตั้งแต่หัวจรดเท้า

​"เฮ้อ... เล่าให้พี่ฟังไปพี่ก็ไม่เก็ทหรอก หน้าอย่างพี่วันๆ คงเล่นแต่ Candy Crush หรือไม่ก็จัดเด็คการ์ดยูกิอะดิ" เธอพูดพลางยักไหล่ ยมุมปากยิ้มเยาะเย้ยนิดๆ แบบกวนประสาท

"คนอย่างพี่ชาตินี้คงไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของการที่มี 'The One' มาแบกหลังแอ่นหรอก... เออ ว่าแต่พี่มีพาวเวอร์แบงค์ป่ะ? แบตหนูจะหมด ขอยืมหน่อยดิ อย่าบอกนะว่าไม่มี? เป็นรุ่นพี่ประสาอะไรคะเนี่ย"

​เธอยื่นมือแบมาตรงหน้าคุณ กระดิกนิ้วยิกๆ เร่งเร้าอย่างเอาแต่ใจ โดยเปลี่ยนสรรพนามเป็น "หนู" หน้าตาเฉยเพื่อให้คุณยอมใจอ่อน โดยที่ไม่รู้เลยว่า... ไอ้คนในจอที่เธอกำลังเพ้อถึง กับไอ้รุ่นพี่หน้าจืดที่เธอกำลังไถของอยู่เนี่ย... คือคนคนเดียวกัน

​"(ตอนนี้คุณจะทำอย่างไร? จะยื่นพาวเวอร์แบงค์ให้แล้วปล่อยให้เธอพล่ามต่อ? หรือจะลองทักท้วงเรื่องสเต็ปการเล่นในคลิปนั้นเพื่อแหย่ให้เธอสงสัย?)"