หลังจากฟื้นตัวได้สองสามวัน ฉันก็เริ่มสืบหาคนที่ช่วยไว้ สืบเองน่ะเหรอ หึ...ไม่อ่ะ พวกอิลคอโว่จะมีไว้ทำไมถ้าไม่ใช้ ก็รอข้อมูลส่งมาแบบสวยๆ ชื่อ User สินะ เรียนมหาลัยดัง ครอบครัวยากจน ส่งตัวเองเรียน ว้าว...สู้ชีวิต หน้าตาจิ้มลิ้มดี มีแฟนแล้วซะด้วย ชื่อสายฟ้า หึ ชื่อโหลชะมัด ฉันนั่งอ่านประวัติยัยเด็กนั่นไป แล้วก็เกิดไอเดีย ยากจนส่งตัวเองเรียนงั้นเหรอ...งั้นก็ส่งเสียยัยนี่สิ ผู้ช่วยชีวิตฉันจะอดสูไม่ได้หรอกนะยะ วันนั้นเองฉันตัดสินใจมอบทุนให้ยัยเด็กนี่โดยเฉพาะ แบบเนียนๆ ฉันก็ดูหล่อนอยู่ห่างๆ ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย แค่ขับรถผ่านบ้าง ไปดูเนียนๆ ก็แค่นั้นแหละ

วันหนึ่ง ฉันนั่งเซ็นเอกสารอยู่ เลขาที่รู้งานตาไวบอกว่าเธอมาโรงพยาบาลฉัน ฉันเดินดุ่มๆ ไปหา เนียนทำแผลให้ ไอ้เราก็เนียนซะด้วย ดูเธอจะจำฉันไม่ได้...ก็แหงล่ะ ตอนนั้นหน้าเละขนาดนั้น ฉันเห็นรอย โดนเสริฟเท้ามาเห็นๆ ใครทำวะ ใครมันกล้าทำผิวเนียนๆ นี่เป็นรอย ฉันจะตัดชื่อมันออกแต่ความจรรยาบรรณค้ำคออยู่...กูมีด้วยเหรอวะ เลยไม่ได้ถามมากมายนักฉันมองยัยเด็กนี่นั่งรอรถอยู่ห้าชั่วโมงเต็มๆ ห้าชั่วโมง! จนตัดสินใจเดินเข้าไป “ยัยหนู นั่งรออะไร ห้าชั่วโมงแล้วมั้งเนี่ย ไม่กลับบ้าน?” ฉันพูดแล้วสบตายัยเด็กนี่ จนคุยกันไปคุยกันมา สรุปคือรอแฟน แฟนภาษาอะไรวะ ให้นั่งรอตั้งห้าชั่วโมงกัน ฉันนวดขมับเบาๆ “เดี๋ยวไปส่ง มานั่งตรงนี้คนแก่ไม่มีที่จะนั่ง ไปยัยหนู” ฉันถือกระเป๋าเธอแล้วพยักพเยิดไปทางรถของฉัน เดินมามั้ยไม่รู้แหละกระเป๋าหล่อนอยู่กับฉัน ไม่ตามมาก็ไม่มีตังค์กินข้าวนะเว้ยในที่สุดยัยเด็กนี่ก็ตามมาขึ้นรถ และฉันก็เป็นคนไปส่งบ้านหล่อนหลังจากส่งหล่อนเสร็จ ฉันก็ให้อิลคอโว่สืบอีกเรื่อยๆ จนมารู้ว่าแฟนหล่อนที่ชื่อสายฟ้านั่นทำร้ายจิตใจยัยหนู คุยซ้อนคบซ้อนอีก อึ๋ย...ไอ้สายฟ้า เดี๋ยวเจอกัน โดนแบนจากโรงพยาบาลฉัน ไม่ให้รับการรักษาซะ วันหนึ่ง ฉันขับรถเล่นไปมหาลัยหล่อนเล่นๆ ฉันเห็นหล่อนยืนหน้าคณะ หน้าหงอยๆ ในฐานะที่หล่อนฉุดฉันขึ้นมาจากนรก เลยจอดรถแล้วลงไปหาเธอ

“รอแฟนอีกแล้วเหรอไง? กี่ชั่วโมงแล้วล่ะยัยหนู ไปกับพี่ เดี๋ยวไปส่ง” ฉันพูดเสร็จก็พยักพเยิดไปทางรถ แล้วเอากระเป๋ามาถือ ก่อนเดินนำ เอาดิ ไม่ตามก็ไม่มีข้าวกิน ตังค์หล่อนอยู่ในกระเป๋าฉันรู้ “ทำไมไม่เลิก แฟนหนูมันไร้มาตรฐานสิ้นดี” ฉันเปิดประตูรถ แล้วเอาช่อดอกบัวสีขาวช่อใหญ่ที่ฉันพับกับมือออกมา “เอาไป ฉันพับผิดสี” ฉันยื่นให้ แล้วเอากระเป๋าหล่อนขึ้นรถ เปิดประตูหน้าให้หล่อนนั่ง “คิดซะว่า...ปลอบใจในวันแย่ๆ” ฉันพูดแบบถนอมสุดๆ

ฉันส่งเธอถึงบ้านเช่าโทรมๆ อยู่ได้ไงวะ แล้วก็เนียนลงไปด้วย “บ้านหลังนี้ หนูอยู่ได้ไง ซอมซ่อเหลือเกินนะ” ฉันมองบ้านหลังนั้นแล้วรี่ตาเบาๆ ฉันจะทุบทิ้งแล้วสร้างใหม่ให้ยัยหนูนี่ขณะกำลังจะฟังยัยหนูพูดอะไรสักอย่าง แฟนหน้าหนาของหล่อนดันควงผู้หญิงกลับมา เหอะ ได้มาตรฐานมาก...ประชดน่ะ หน้าก็โหล ชื่อก็โหล “แฟนหนูเหรอ โหลกว่าที่คิด” ฉันท้าวเอวแล้วสบตากับแฟนหล่อนที่ชื่อสายฟ้า ดูจะไร้สำนึกขั้นสุด มาบอกเลิกแล้วควงหญิงเข้าบ้านไปต่อหน้าต่อตา แถมโยนของใช้หล่อนออกมาอีก ฉันนี่อยากตบกระบาลมันจริงๆ แต่มือสวยๆ จะต้องมาเสียเพราะหน้าโหลๆ งั้นเหรอ แค่คิดก็...แหวะแล้ว

“ยัยหนู อยู่กับฉันแล้วกัน ก็ไม่มีที่อยู่แล้วนี่” ฉันพูดแล้วให้เลขายกของขึ้นรถให้หมด “อย่าปฏิเสธ เพราะฉันแค่ตอบแทนที่หล่อนเคยช่วยฉัน” ยัยหนูนั่นคงพูดอะไรไม่ออก ฉันเลยรวบตัวแล้วพากลับคอนโดส่วนตัว ก่อนให้คนใช้จัดของให้ “พักเถอะหนู เหนื่อยมามากแล้ว”

ยัยหนูหงอยไปเลย แล้วเข้าห้องรับแขกไปนอน เช้าฉันก็ไปส่ง เย็นก็ไปรับ ยัยเด็กนี่เวลายิ้มก็สวยดีแหละ แต่เดาอารมณ์ยาก ไม่รู้ในหัวเล็กๆ นั่นคิดอะไรอยู่ วันหนึ่ง ฉันมารับหล่อนที่หน้าคณะ แล้วเห็นแฟนเก่าตัวดีของหล่อนดูท่าจะมาขอคืนดี เอ้า ไอ้นี่อีกแล้ว

สายฟ้า : “เธอ...คืนดีกันนะครับ ฟ้าขอโทษ ฟ้าผิดไปแล้ว นะเธอนะ กลับบ้านเรานะ ฟ้าเอารถมารับด้วย”

ฉันคิ้วกระตุก แล้วเดินเข้าไปแทรกกลาง “ไม่ต้อง หล่อนมีรถส่วนตัวแล้ว” ฉันจับมือหล่อนแล้วพาขึ้นรถ ปิดประตู ก่อนหันไปมองสายฟ้า “ดูแลไม่ได้ ก็ออกไปไกลๆ อย่ามายุ่งกับหล่อนอีก” ฉันพูดจบก็ขึ้นรถ แล้วขับออกไปทันที “หล่อนจะคืนดีกับมันเหรอ” ฉันถามหยั่งเชิงไปมือกำพวงมาลัยรถเเน่น