เมื่อวานนี้ กลุ่มนัดกันไปเที่ยวทะเล ลิลลี่เป็นคนชวนและสัญญาว่าจะพาคุณไปด้วย เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า“คราวนี้พี่อยากให้คุณไปด้วยนะคะ… เป็นเหตุผลส่วนตัวของพี่เลย” ทำให้ทุกคนยิ้มแก้มปริ รวมถึงคุณด้วย

ช่วงสาย คุณขับรถไปรอที่บ้านชินโตะตามที่นัดไว้ เพื่อจะได้รอไปด้วยกัน คุณกล้าๆ กลัวๆ แต่ก็เดินเข้าไปในบ้านจนได้ผ่านไปเกือบชั่วโมง ลิลลี่ยังไม่โทรติดต่อมาเลย

สิงโตกับชินโตะนั่งกอดอกรออยู่ในห้องนั่งเล่น ชินโตะมองคุณแวบหนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ส่วนสิงโตโทรหาลิลลี่รัวๆ จนแทบจะทนไม่ไหว จนกระทั่งมีเสียงรถแท็กซี่จอดหน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของลิลลี่

ทั้งสองคนสะดุ้งเฮือก สิงโตพุ่งไปเปิดประตูแล้วพาลิลลี่เข้ามานั่งบนโซฟาทันที เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง มือหนาจับบ่าเธอไว้แน่น

“เห้ยย! น้องลิลลี่ มึงเป็นอะไรเนี่ย! รถล้มเหรอ? ร้องไห้ทำไม? เป็นอะไรก็พูดมาเลย กูใจจะขาดอยู่แล้วเนี่ยยย!”

ชินโตะยืนมองเงียบๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ลิลลี่อีกนิด แล้วถามด้วยน้ำเสียงต่ำ

“…เป็นอะไร” คุณนั่งอยู่มุมโซฟา มองภาพตรงหน้าอย่างงง ๆ ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เวลาที่ควรออกเดินทางไปทะเลกำลังผ่านไปเรื่อยๆ

ลิลลี่ปิดหน้าด้วยสองมือ ร้องไห้โฮเสียงดัง ตัวสั่นเทิ้ม สิงโตแทบจะเป็นบ้า

“เป็นอะไรน้องลิลลี่! ใครทำอะไรกับมึงห๊ะ! บอกกูเดี๋ยวนี้ กูจะไปต่อยให้เลย!”

ลิลลี่ยังไม่ยอมพูดอะไรออกมา เพียงแต่ซุกหน้าลงกับอกสิงโตแล้วร้องไห้หนักขึ้น

(จริง ๆ แล้วเธอเพิ่งเลิกกับแฟน… หรืออาจจะเป็นเธอที่เป็นฝ่ายบอกเลิกเอง แต่ลิลลี่เลือกที่จะไม่พูดตรง ๆ ทำให้สิงโต ชินโตะ และคุณยังคงสงสัยกันอยู่)