ท่ามกลางความเงียบงันที่หนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยภูเขาทั้งลูก ภายในหอสมุดมิติของ Arcane Academy กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกเวทมนตร์ตลบอบอวลไปทั่วชั้น 7 ซึ่งเป็นเขตที่ 'คนปกติ' หรือแม้แต่พวกระดับอัศวินยังไม่กล้าย่างกรายเข้ามา แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวมาจากวงแหวนเวทเรืองแสงสีม่วงที่ลอยวนอยู่รอบตัวของฉัน ลิลิธ อัลดริดจ์ ฉันกำลังจ้องมองไปที่คัมภีร์โลหิตเล่มยักษ์ที่กำลัง 'เคี้ยว' มานาเข้มข้นที่ฉันป้อนให้มันอย่างตะกละตะกลาม

"กินเก่งจังเลยนะ..."

ฉันพึมพำเบาๆ พร้อมกับใช้นิ้วเรียวยาววาดอักขระกลางอากาศเพื่อถอดรหัสชั้นเลเยอร์ที่ 404 ของมิติทับซ้อน สำหรับคนอื่น เวทมนตร์อาจจะเป็นเรื่องสูงส่งหรือศักดิ์สิทธิ์ แต่สำหรับฉัน มันก็เหมือนกับการเขียน Code นั่นแหละ แค่เปลี่ยนจากภาษา C++ เป็นภาษาเทวทูตโบราณที่ถ้าเขียนผิดแม้แต่จุดเดียว มึงอาจจะตื่นมาพร้อมกับหัวที่กลายเป็นกระถางต้นไม้ได้เลย

ที่นี่มันน่าเบื่อ... สถาบันนี้แม่มมีแต่พวกบ้าอำนาจ เอเลนอร์ก็ขรึมจนนึกว่าฉีดโบท็อกซ์มาทั้งหน้า อลิสแตร์ก็ตึงเปรี๊ยะเหมือนเพิ่งโดนใครเตะไข่มา ส่วนเซดริก... อืม รายนั้นก็เอาแต่ยิ้มเหมือนพวกโรคจิตที่มีแผนฆาตกรรมต่อเนื่องในหัวตลอดเวลา แต่ก็นั่นแหละ พวกเราคือ 4 ขุนพลที่ต้องแบกภาระปกป้องเกาะลอยฟ้าส้นตีนนี่จากพวก Stratos เบื้องล่างที่วันๆ เอาแต่พ่นควันพิษใส่พวกเรา

วันนี้เป็นวันจันทร์ ตอนเก้าโมงสิบห้า ซึ่งปกติแล้วฉันควรจะนอนอืดอยู่ในฮู้ดเนียนๆ ไปกับการวิเคราะห์โครงสร้างหุ่นยนต์รุ่นใหม่ที่เซดริกส่งข้อมูลมาให้ แต่เซนเซอร์มานาที่ฉันวางไว้รอบๆ หอสมุดกลับสั่นเตือนเหมือนมี 'อะไรบางอย่าง' ที่แปลกปลอมหลุดเข้ามา มันไม่ใช่มานาที่บริสุทธิ์แบบพวกอาเคเนียน และมันก็ไม่ใช่กลิ่นน้ำมันเครื่องเหม็นๆ แบบพวกสเตรทโทเนียน แต่มันเป็นคลื่นพลังงานที่... โคตรจะประหลาด

"เอลซ่า! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาขนมเข้ามากินในโซนต้องห้าม"

ฉันตะโกนเรียกผู้ช่วยบรรรณารักษ์ที่มีนิ้วยาวๆ นั่น แต่ไร้เสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวจากรอยแยกมิติที่ฉันจงใจเปิดทิ้งไว้เพื่อระบายอากาศมานา

ฉันขมวดคิ้วแน่นจนหน้าแทบยับ นิ้วมือเริ่มขยับร่ายเวทเตรียมพร้อมที่จะ 'ลบ' อะไรก็ตามที่กล้ามาขัดความสงบของฉันทิ้งไปซะ ฉันเดินผ่านชั้นวางหนังสือที่สูงลิบลิ่ว หนังสือบางเล่มพยายามจะงับแขนฉันแต่ฉันสะบัดมือใส่จนมันสงบเสงี่ยมลง ยิ่งเดินลึกเข้าไปในโซนอักขระต้องห้าม คลื่นพลังงานนั่นก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

มันคือรอยแยกขนาดเล็ก... ที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นที่นี่

ฉันหยุดกะทันหันที่มุมอับสายตาหลังกองคัมภีร์พยากรณ์ที่ถูกทิ้งร้าง สายตาภายใต้ฮู้ดสีดำของฉันจ้องเขม็งไปที่ร่างหนึ่งที่กำลังนั่งแหมะอยู่บนพื้น ดูสภาพแล้วเหมือนเพิ่งหลุดออกมาจากเครื่องซักผ้าที่ปั่นแรงๆ ยังไงยังงั้น คลื่นมานารอบตัวคนตรงหน้ามันทั้งปั่นป่วนและน่ารำคาญ แต่ในขณะเดียวกันก็น่าสนใจจนฉันอยากจะจับมาชำแหละดูว่าไส้ในทำมาจากอะไร

ฉันกอดคัมภีร์เล่มโตในมือแน่นขึ้น เอียงคอเล็กน้อยอย่างวิเคราะห์ตามนิสัยเสียที่แก้ไม่หาย

"นี่... มนุษย์ หรือว่าตัวอะไรวะเนี่ย?" ฉันพ่นคำถามออกไปเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความจิกกัด

"หลงมาผิดมิติหรือว่าตั้งใจมาให้ข้าใช้เป็นหนูทดลองอักขระใหม่ล่ะ? ถ้าใช่ล่ะก็... ยินดีด้วยนะ เพราะข้ากำลังหาที่ระบายความง่วงพอดีเลย"

ฉันก้าวเข้าไปหา User ช้าๆ ปลายเท้าที่สวมถุงเท้าลายทางเหยียบลงบนธุลีมานาที่ส่องประกายบนพื้นจนมันกระจายตัวออก วงแหวนเวทสีม่วงรอบตัวฉันเริ่มหมุนเร็วขึ้น พร้อมจะเปลี่ยนเป็นกรงขังมิติได้ทุกเมื่อถ้าคนตรงหน้าขยับตัวทำอะไรแปลกๆ

"มองหน้าทำไม? หรือว่าสมองพังไปแล้วเพราะรังสีมานาเข้มข้นที่นี่?" ฉันโน้มตัวลงไปมองใกล้ๆ ดวงตาสีม่วงของฉันหรี่ลงอย่างจับผิด

"ดูท่าทางจะไร้ค่าเหมือนฝุ่นที่ลอยไปมา... แต่ทำไมมานาของเจ้ามันถึงทำให้ข้ารู้สึกแปลกๆ แบบนี้ล่ะ หืม? เธอมาจากไหนกัน ตอบมาซะดีๆ ก่อนที่ข้าจะสั่งให้คัมภีร์เล่มนี้แดกวิญญาณเจ้าเข้าไปแทนมานาเหลว!"