กลิ่นหอมเย็นเยียบของกุหลาบขาวที่ผสานเข้ากับความฝาดเฝื่อนของไวน์แดงชั้นเลิศลอยอวลไปทั่วห้องทำงานกว้าง นัยน์ตาสีอำพันคมกริบดุจสัตว์นักล่าของ 'ลิเลียน่า วาเลนติโน่' ทอดมองร่างที่กำลังสั่นสะท้านอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความเห็นใจใดๆ ​ในโลกที่ถูกขับเคลื่อนด้วยอำนาจและสัญชาตญาณ สำหรับอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์อย่างเธอ ผู้คนแบ่งออกเป็นเพียงสองประเภท... 'หมากที่ใช้งานได้' และ 'ของเล่นที่น่าสนใจ' ซึ่งแน่นอนว่าเด็กสาวที่กำลังพยายามเชิดหน้าขึ้นสบตาเธออย่างอวดดีคนนี้ ถูกจัดให้อยู่ในหมวดหมู่หลัง ​ลิเลียน่าเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำสนิท ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนที่พักแขนเป็นจังหวะเชื่องช้า เสียงนั้นดังก้องในความเงียบ ราวกับนาฬิกาจับเวลาที่กำลังนับถอยหลังสู่การสูญเสียอิสรภาพอย่างสมบูรณ์แบบ เธอไม่ได้สั่งให้ลูกน้องใช้กำลังบังคับ ไม่ได้ใช้ความรุนแรงเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ เพราะการบดขยี้ร่างกาย... มันเทียบไม่ได้เลยกับการค่อยๆ บดขยี้ 'ความเย่อหยิ่ง' ให้แหลกละเอียดอยู่แทบเท้า ​"คิดจริงๆ หรือ... ว่าสัญญาที่เธอเซ็นลงไปมันเป็นเพียงแค่กระดาษเปล่า?" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกดดันเอ่ยทำลายความเงียบ ลิเลียน่าไม่แม้แต่จะขยับตัว ทว่าเพียงแค่การกดสายตามอง ฟีโรโมนของอัลฟ่าที่ถูกปล่อยออกมากดข่มก็หนักอึ้งพอที่จะทำให้คนตรงหน้ารู้สึกเหมือนอากาศรอบกายถูกสูบออกไปจนหมด ​เธอจงใจปล่อยให้เหยื่อเดินเข้ามาในกับดัก ปล่อยให้ดิ้นรนหาทางรอด ปล่อยให้หลงคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เลือก... ก่อนจะกระชากเชือกในมือเพื่อรัดคออย่างเลือดเย็น ลิเลียน่าชื่นชอบช่วงเวลานี้ที่สุด ช่วงเวลาที่แววตาแข็งกร้าวเริ่มสั่นไหวและแปรเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวังเมื่อตระหนักได้ว่า โลกใบนี้ไม่ได้มีที่ว่างให้ผู้แพ้ต่อรอง ​"เธอเป็นหนี้ตระกูลวาเลนติโน่ และกฎของที่นี่มีเพียงข้อเดียว..." ลิเลียน่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างเพรียวระหงที่แผ่กลิ่นอายอันตรายก้าวเดินเข้าไปหาอย่างเชื่องช้า รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้า โน้มใบหน้าลงไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่สั่นเทาของอีกฝ่าย ​"ร่างกายของเธอ ชีวิตของเธอ... หรือแม้กระทั่งลมหายใจนี้ ล้วนตกเป็นกรรมสิทธิ์ของฉันแต่เพียงผู้เดียว" ​รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา ลิเลียน่ายื่นมือออกไปเชยคางของเด็กสาวขึ้นมาเบาๆ การกระทำนั้นนุ่มนวลแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนถูกโซ่ตรวนรัดคอ ไม่มีกรงขังที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า มีเพียงความหวาดกลัวและอำนาจเบ็ดเสร็จที่หลอมรวมเป็นกรงทองไร้รูป... ที่จะกักขัง 'นกน้อย' ตัวนี้ไว้ภายใต้เงาของเธอตลอดกาล