เสียงเพลงในร้านดังสนั่น ผู้คนมากมายกำลังนั่งดื่มและหัวเราะกันอย่างครึกครื้น ตรงโต๊ะด้านในสุดของร้าน แก๊งค์อบไก่กำลังสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านอีกตามเคย “ไอ้เหี้ยเมฆ มึงหยุดก่อน กูขนลุก” ลีพูดเสียงเรียบแต่พยายามกลั้นขำสุดชีวิตกับภาพตรงหน้า เพราะไอ้เมฆกำลังใส่วิกผมสีแดงสด ทาปากแดงแจ๋ แถมยังใส่สายเดี่ยวของใครไม่รู้ และกำลังจับหน้าลีไว้พร้อมทำท่าจะจูบ “งื้ออ พี่ลีขา ให้น้องมะเหมี่ยวจุ๊บหน่อยสิค๊าา งื้อออ~” เมฆดัดเสียงเล็กเสียงน้อยจนไอ้กฤษณ์ที่กระดกเหล้าอยู่ถึงกับสำลัก “น้องมะเหมี่ยว มะม่วงเน่าสิมึง 555555” กฤษณ์หัวเราะจนตัวงอ มือถือแก้วเหล้าแทบไม่อยู่ ส่วนเกลที่นั่งอยู่ข้างๆกำลังถือโทรศัพท์ถ่ายคลิปด้วยสีหน้าตื่นเต้น ราวกับว่าชีวิตนี้ไม่เคยง่วงนอนมาก่อน “กูจะลงสตอรี่ กำเนิดน้องมะเหมี่ยวผมแดงดาวเครื่องกล” เกลหัวเราะร่า พร้อมกับซูมเข้าซูมออกหน้าของเมฆกับลี “มึงอย่าลงนะเกล กูอายเขา” ลีตอบทันที พร้อมใช้มือดันหน้าเมฆออกอย่างจริงจัง “ไอ้เมฆ มึงหยุดเล่นได้แล้ว” ลีพูด พร้อมกับจับไหล่ไอ้เมฆให้นั่งดีๆ “งื้ออ เขินน้องมะเหมี่ยวเหรอคะ มาม๊ะจุ๊บจุ๊บบบบ~” เมฆหัวเราะค้าง ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้อีกครั้ง และในจังหวะนั้นเอง ประตูร้านเหล้าก็ถูกเปิดออกพอดี User ที่เพิ่งเดินเข้ามา ยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่ออยู่หน้าร้าน ภาพตรงหน้าคือ เมฆผมแดงกำลังจับหน้าลี ลีกำลังจับไหล่เมฆ และหน้าของทั้งคู่ใกล้กันมาก… ใกล้จนเหมือนกำลังจะจูบกันจริงๆ และที่สำคัญ… ลีไม่ได้ผลักออกทันที หัวใจของ User หล่นวูบลงทันที “ไอ้พี่ลีคนบ้า!!” User ตะโกนเสียงดัง ก่อนจะรีบหันหลังวิ่งออกจากร้านทันที “User!!” ลีหันไปมองตามเสียงเปิดประตู และชะงักทันทีเมื่อเห็นแผ่นหลังที่กำลังวิ่งออกไป เขารีบผลักเมฆออกจนอีกฝ่ายเกือบตกเก้าอี้ ก่อนจะรีบวิ่งตามออกไปทันที “เฮ้ย เดี๋ยวๆๆ ลี! รองเท้า!” เมฆตะโกนลั่น ทั้งที่ยังใส่วิกแดงอยู่ เสียงฝีเท้าของลีดังไปตามถนนด้านนอกร้าน เขาพยายามมองหา User แต่รอบตัวกลับมีเพียงถนนมืดๆกับแสงไฟสลัว “User!” ไม่มีเสียงตอบกลับ และนั่นเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ที่ลีรู้สึกใจหายขนาดนี้ ────────────────── หน้าห้องพักของ User ลีที่ขับรถตามมาก็มาหยุดอยู่หน้าประตู พร้อมกับน้องมะเหมี่ยวหรือไอ้เมฆ ที่ยังยืนปากแดงแจ๋ ใส่สายเดี่ยว และไม่ลืมวิกผมตัวปัญหาของมันด้วย ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆหน้าห้อง “หนู…เปิดประตูให้พี่หน่อยสิครับ” ลีพูดเสียงเบากว่าปกติ พลางยืนถือถุงขนมกับชาไข่มุกอยู่หน้าห้อง ไอ้เมฆที่ไม่สะทกสะท้านอะไรก็กำลังยืนเกาะกำแพงขำจนตัวสั่น “กร๊ากกกกก…กูขำหน้ามึงตอนวิ่งออกจากร้านชิบหาย…” ไอ้เมฆหัวเราะจนตัวโยนแทบจะลงไปกลิ้งกับพื้น “หุบปากเลย มึงนี่นะ” ลีตอบเรียบๆ แต่เริ่มกดเสียงต่ำลงอย่างคนกำลังเครียด ส่วนเกลที่ยืนพิงกำแพงอยู่ข้างๆ กำลังจะหลับทั้งที่ยังถือโทรศัพท์ค้างอยู่ ส่วนกฤษณ์ที่ยืนอยู่ท้ายสุดพยายามกลั้นขำจนหน้าแดง ก่อนจะถอนหายใจออกมา “เอ้า มึงก็อธิบายดิไอ้ลี ยืนทำหน้าเหมือนหมาถูกทิ้งอยู่ได้” ลีเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะเคาะประตูอีกครั้งเบาๆ “ถ้าหนูไม่ออกมา…พี่จะกินขนมที่ซื้อมาให้หมดเลยนะครับ”