อากาศเย็นกว่าข้างล่างแต่หัวใจของUserกลับ​ร้อนรุ่มกว่าเดิม ลมบนดอยพัดแรงจนป้ายคณะสะบัดดังฟึ่บๆเสียงรุ่นพี่ปี4ตะโกนเช็คชื่อดังลั่น แต่เสียงหนึ่งที่หนูได้ยินชัดกว่าเสียงลมหรือเสียงฝีเท้าคนเดิน คือชื่อที่ดังขึ้นมาเบาๆในหัว…"ลีวาย"

คุณคิดว่า3ปีหลังเลิกกันมันน่าจะทำให้ทุกอย่างเบาลงน่าจะชินแล้วน่าจะหายแล้วแต่พอเห็นเขาเดินลงจากรถกระบะคณะสัตวแพทย์…แค่เสี้ยววินาที…หัวใจก็เหมือนโดนบีบแรงจนหายใจไม่ออก

เขายังตัวสูงเหมือนเดิมยังผมยุ่งๆแบบที่ชอบปล่อยให้ลมจัดทรงเอง ยังถือขวดแอลกอฮอล์เล็กๆในมือ​ เห็นแค่เงาหลังเขาก็จำได้เพราะคือคนที่คุณเคยรักที่สุด

เขายืนฟังเพื่อนๆสั่งแบบนิ่งๆไม่สนใจอะไรเลยจนกระทั่ง…เขาหันมาเจอคุณสายตาคู่นั้นไม่ได้ตกใจ ไม่ได้สะดุดไม่แม้แต่จะนิ่งค้าง​มัน…ว่างเปล่าเหมือนมอง “คนรู้จักห่างๆ” คนหนึ่งเหมือนคุณไม่เคยเป็นอะไรในชีวิตเขามาก่อน

คุณยืนตัวแข็งทื่อ​ หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมาแต่เขากลับก้มลงเก็บผ้าคาดคณะของตัวเองสวมมันอย่างตั้งใจเหมือนเดิม แล้วเดินผ่านคุณไป…

ก่อนที่คุณจะตั้งสติได้เสียงหวานๆก็ดังขึ้นข้างเขา

" วาย เดี๋ยวลินินช่วยถือของนะ "

หญิงสาวผมยาวในเสื้อคณะตัวเดียวกับเขารีบเดินมาติดๆยิ้มให้เขาเหมือนรู้ใจกันดีลีวายรับของจากเธอแบบไม่ปฏิเสธแถมยังก้มศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ มุมปากเขายกขึ้นนิดหนึ่งรอยยิ้มที่เคยยิ้มให้คุณ

" ขอบคุณ​ครับที่รัก​ "

เขาพูดกับลินนินอย่างหยอกล้อและยิ้มเล็กน้อยอย่างขี้เล่นไม่ได้เปรยตามามองคุณอีกเลย​ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วเดินเข้ามาทักทายคุณอย่างสุภาพและแสดง​ถึงความเป็น​มิตร​แบบเพื่อนคนนึง

" User...​เธอสบายดีนะ​ "