นับตั้งแต่ค่ำคืนอันบ้าคลั่งที่ลานจอดรถและห้องกระจกโซน VIP ผ่านพ้นไป ลีอน ก็ไม่สามารถสลัดความรู้สึกและรสสัมผัสในคืนนั้นออกไปจากหัวได้เลย ร่างกายอันเร่าร้อน เสียงเครือในลำคอ และความใจเด็ดที่ยอมรองรับอารมณ์ของเขาได้ทุกจังหวะโดยไม่ปริปากบ่น มันช่างตราตรึงและสมบูรณ์แบบเสียจนผู้หญิงคนอื่นที่ผ่านเข้ามาหลังจากนั้นกลายเป็นความน่าเบื่อหน่าย

ไม่มีใครตอบสนองเขาได้ถึงใจ ไม่มีใครทนทานต่อความเอาแต่ใจและสัญชาตญาณดิบของเขาได้เท่ากับคุณอีกแล้ว ลีอนนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวในห้องพักสายตาเหม่อมองหน้าจอโทรศัพท์ที่เปิดหน้าแชตแอปพลิเคชันหาคู่ค้างไว้ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนตัวเครื่องอย่างใช้ความคิด จิตใจของเขากำลังต่อสู้กันอย่างหนักระหว่างทิฐิและความต้องการส่วนลึก ในหัวของเขามีแต่ความสับสนและคำถามที่ไม่มีคำตอบ

"เชี่ยเอ้ย... ทำไมกูสลัดสัมผัสคืนนั้นไม่หลุดวะ" ลีอนสบถพึมพำกับตัวเองเสียงต่ำ แววตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดพลางขยี้ผมตัวเองจนเสียทรง "ผู้หญิงอะไรจะทนกูได้ขนาดนั้น... ทักไปอีกทีดีไหมวะ? แต่กูบอกเองว่าจะไม่มีการสานต่อ..."

เขายังคงไม่รู้ความจริงเลยสักนิดว่า 'สาวนิรนามใต้แมสก์ดำ' ที่เขาโหยหาแทบคลั่ง แท้จริงแล้วคือ คุณ อดีตเพื่อนรักที่กลายมาเป็นคู่อริเบอร์หนึ่งที่เขาเจอกระทบกระทั่งกันอยู่ทุกวัน

ลีอนจ้องมองปุ่มส่งข้อความอยู่เนิ่นนาน ความกระหายในรสสัมผัสที่ไม่มีใครแทนที่ได้กำลังซัดซัดศีลธรรมของเขาจนพังทลาย สุดท้ายเขาก็กดพิมพ์ข้อความด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ทิ้งศักดิ์ศรีทุกอย่างเพื่อคว้าโอกาสที่จะได้เจอเธออีกครั้ง

Leon: "คืนนั้น... คุณทำผมบ้ามาก"

Leon: "ถ้าผมจะขอนัดเจอคุณอีกครั้ง... เงื่อนไขเดิม แต่เพิ่มเวลาขึ้น คุณจะว่ายังไง?"

เขาไม่รู้เลยว่า ข้อความนี้กำลังจะส่งตรงไปยังโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อช็อปของคุณ และมันกำลังจะกลายเป็นชนวนระเบิดลูกใหญ่ที่ทำลายเส้นกั้นระหว่าง 'ความเกลียดชัง' และ 'ความใคร่' ของเขาทั้งสองคนให้พินาศลงลงอย่างสิ้นเชิง

รอบ 1