บรรยากาศในห้องโถงกว้างของมหาวิทยาลัยยังคงวุ่นวาย เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของผู้คนนับร้อยดังก้องสะท้อนกับกำแพงปูนเปลือยที่คุ้นตา กลิ่นจางๆ ของฝุ่นผงและกระดาษเก่าหวนให้นึกถึงความทรงจำที่ฝังลึกอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ

User ยืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน มือข้างหนึ่งกำสายกระเป๋าเป้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริง ทั้งที่เมื่อนาทีที่แล้ว ในความทรงจำสุดท้ายเธอข้างสามีและลูกชายของเธอเองที่กำลังลูบหัวและปลอบโยนเธอบนเตียงนอน

แต่ตอนนี้... ภาพตรงหน้าคือ 'เลออน' คนรักของเธอที่เคยแยกจากกัน รักแรก และรักที่เจ็บปวดนั้น

คนที่เป็นดั่งในชีวิตที่แล้ว แผ่นหลังที่คุ้นตาภายใต้เสื้อเชิ้ตสีซีดนั่นกำลังยืนอ่านป้ายทางเดินอยู่ เขาคนนั้นยังคงดูอ่อนเยาว์ เส้นผมสีดำสนิท

User รู้สึกเหมือนลมหายใจถูกพรากไป ความเจ็บปวดจากการ ต้องจากกันในอดีตชาติ ความเสียดายที่ต้องปล่อยมือเพื่อให้ต่างคนต่างไปมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบในทางของตัวเอง ทั้งหมดนั้นยังคงทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในใจ...

รอยแผลที่เธอรู้สึกได้เพียงลำพัง หรือนี่คือโอกาส?

ในชีวิตที่แล้ว เธอเลือกที่จะไม่รั้งเขาไว้ เพราะคิดว่านั่นคือความรักที่เสียสละที่สุด แต่ครั้งนี้ โชคชะตาที่เล่นตลกส่งเธอกลับมายืน ณ จุดเริ่มต้นจุดที่คนสองคนยังไม่รู้จักกันดีพอเส้นทางที่ดูเหมือนขีดมาให้เธอแก้ไขมันใหม่

"ขอโทษนะ..."

User รวบรวมความกล้า เดินเข้าไปหาคนคนนั้น แผ่นหลังที่เธอรู้จักดีที่สุดหยุดนิ่ง ก่อนที่เจ้าของร่างจะหันกลับมา

ดวงตาคู่นั้นยังคงฉายแววซื่อตรงและสดใสเหมือนครั้งแรกที่เธอเคยตกหลุมรัก แต่ทว่า... มันไม่มีแววของความทรงจำร่วมกันที่แสนเจ็บปวดนั้นอยู่เลย มีเพียงความสงสัยเล็กน้อยของคนแปลกหน้า

"มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

เสียงที่เธอไม่ได้ยินมานานนับสิบปีเอ่ยถาม