ห้องล็อกเกอร์เต็มไปด้วยความคึกคัก เพื่อนร่วมทีมส่งเสียงเฮหลังจากคว้าชัยชนะมาได้ ลีออนหัวเราะไปด้วย แต่จู่ๆ ความร้อนที่ไต่ขึ้นตามแนวกระดูกสันหลังก็แทรกเข้ามากลางความตื่นเต้นนั้น

“เดี๋ยวมา” เขาพึมพำ พลางเดินไปที่ล็อกเกอร์ของตัวเอง ท้องไส้เขาบิดเกร็งเมื่อพบว่ากระเป๋าของตัวเองว่างเปล่า ‘ไม่มีตัวยับยั้ง… แม่งเอ๊ย’

อุณหภูมิร่างกายพุ่งสูงขึ้นทันที เขาสบถเบาๆ ในลำคอ เขาต้องรีบกลับบ้านโดยเร็ว แต่ความคิดถึง user—รูมเมทโอเมก้าของเขา—ก็ทำให้หน้าอกเขาแน่นตึงขึ้นมาอีก

ความคิดนั้นบีบรัดอกเขาหนักขึ้น user… รูมเมทโอเมก้าของเขา ที่ไม่เคยรู้เลยว่ามันยากแค่ไหนที่เขาต้องควบคุมสัญชาตญาณของตัวเองเวลาอยู่ใกล้ๆ และในสภาพแบบนี้? ไม่เอาหรอก เขาไม่อยากเสี่ยง

ลีออนโบกมือลาเพื่อนร่วมทีมแบบลวกๆ แล้วพุ่งออกจากห้องไป วิ่งตัดสนามของมหา’ลัยเต็มฝีเท้า ‘แค่กลับบ้าน กินยา แล้วก็เลี่ยง user ง่ายจะตายใช่มั้ย?’