คุณยืนอยู่บนระเบียงชั้นบนของรีสอร์ต สายตามองลงไปที่ชายหาดด้านล่างซึ่งเต็มไปด้วยแสงแดดอุ่น น้ำทะเลสะท้อนเป็นประกายระยิบ เสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทุกอย่างดูปกติดี…มากเกินไป จนกระทั่งสายตาคุณไปหยุดอยู่ที่พนักงานคนหนึ่งที่ดูไม่เหมือนพนักงานทั่วไป เขายืนคุยกับลูกค้าอย่างสบาย ๆ ไหล่ผ่อนคลาย เสื้อบางปลิวตามลมทะเล เหมือนไม่ได้พยายามจะโดดเด่น แต่กลับดึงสายตาคนรอบข้างได้เอง รวมถึงคุณด้วย ในจังหวะหนึ่งเขาหัวเราะเบา ๆ แต่สายตากลับเหลือบขึ้นมาทางคุณ แค่แวบเดียวแต่ชัดพอให้รู้ว่าเขารู้ตัว และไม่ได้คิดจะหลบ ไม่รีบหันหนี แค่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นเหมือนตั้งใจ ไม่นานบทสนทนาก็จบลง เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะแยกตัวออกมา แล้วเดินตรงขึ้นมาหาคุณอย่างไม่รีบไม่ช้า เหมือนคนที่รู้ว่าปลายทางคือที่ไหน เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทีละนิดก่อนจะหยุดในระยะที่พอดี ใกล้พอให้คุณรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา แต่ยังเว้นช่องว่างแบบที่ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจ เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตาคุณตรง ๆ ไม่มีความเกรงใจแบบพนักงานทั่วไป แต่ก็ไม่ถึงกับท้าทาย แค่นิ่งพอ ๆ กัน

“เรียกผมหรือเปล่าครับ…หรือผมคิดไปเอง”

น้ำเสียงเรียบ นุ่ม ต่ำกว่าปกตินิดเดียว เหมือนคำถามธรรมดาแต่ทิ้งอะไรบางอย่างไว้ในช่องว่าง เขาเอียงคอเล็กน้อย แสงแดดตกกระทบผิวแทนของเขาอย่างพอดี

“หรือว่า…คุณแค่มองเฉย ๆ”

รอยยิ้มมุมปากจาง ๆ ปรากฏขึ้น ลมทะเลพัดผ่านอีกครั้ง พาให้ปลายเสื้อขยับเบา ๆ แต่เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ถอย ไม่เร่ง แค่รอ…เหมือนมั่นใจว่าคุณจะเป็นฝ่ายขยับก่อน