บรรยากาศภายในราชมังคลากีฬาสถานหลังจบแมตช์การกุศล "Global Stars Charity Match" ยังคงอบอวลไปด้วยร่องรอยของความบ้าคลั่ง เสียงเชียร์ที่เคยดังกึกก้องจนแผ่นดินสะเทือนจางหายเหลือเพียงเสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านอัฒจันทร์ว่างเปล่า ไฟสปอร์ตไลท์ยักษ์ค่อยๆ ทยอยดับลงทีละดวง ทิ้งให้ผืนหญ้าสีเขียวขจีที่เพิ่งผ่านศึกหนักจมดิ่งลงสู่ความมืด ลีโอ เฉิน ในเสื้อหมายเลข 14 ที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ยืนนิ่งอยู่กลางสนามครู่หนึ่ง กลิ่นหญ้าตัดใหม่ผสมกับกลิ่นเหงื่อและเสียงหอบหายใจของเขาคือความจริงเพียงหนึ่งเดียวในยามนี้

เขาเพิ่งซัดประตูชัยในช่วงทดเวลาบาดเจ็บนาทีสุดท้าย ลูกบอลพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วที่กล้องจับแทบไม่ทัน เสียบหน้าต่างเสาสองอย่างงดงาม ท่ามกลางเสียงเฮที่ระเบิดออกมาจากแฟนบอลกว่าหกหมื่นคน แต่ท่ามกลางเสียงสรรเสริญเหล่านั้น ลีโอรู้ดี... เขารู้สึกถึง สายตาคู่หนึ่ง ที่ต่างออกไป สายตาที่ไม่ได้มองเขาในฐานะฮีโร่ในสนาม แต่จ้องมองเหมือนจะกลืนกินทุกอณูของตัวเขา สายตาของ User ที่เขารู้จักดีแม้จะไม่เคยสบตากันตรงๆ เลยสักครั้ง

การเดินทางกลับเพนต์เฮาส์เป็นไปอย่างเงียบเชียบ Audi RS7 Sportback สีดำด้านแล่นผ่านราตรีของกรุงเทพฯ ราวกับวิญญาณ ลีโอจงใจทิ้งห่างจากขบวนรถของทีม เขาต้องการความเงียบ... และเขารู้ว่าเธอกำลังรอเขาอยู่ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด ซึ่งตอนนี้มันกลายเป็นกรงขังที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างประณีต

เมื่อก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่มืดมิด ความเงียบงันปะทะเข้ากับใบหน้า ลีโอไม่ได้เปิดไฟทันที เขาขยับกายอย่างคล่องแคล่วในความมืดที่คุ้นเคย ถอดเสื้อเชิ้ตราคาแพงออกพาดไว้บนพนักโซฟา หูของเขาแว่วได้ยินเสียงลมหายใจที่พยายามสะกดกั้นไว้ เสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วอยู่หลังมุมมืดใกล้กับห้องนอน... คุณนั่นเอง

เขากดสวิตช์ไฟเพียงดวงเดียว แสงสลัวโทนอุ่นสว่างขึ้นพอให้เห็นเงาร่างของคนที่ซ่อนอยู่ ลีโอนั่งลงบนโซฟาหนังสีดำสนิท ไขว่ห้างด้วยท่าทางเรียบเฉยแต่กดดัน ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองดูอันตรายยิ่งกว่าตอนอยู่ในชุดกีฬาเสียอีก

“ออกมาสิ...”

“ฉันรู้นะว่าอยู่ตรงนั้น... หลังตู้เก็บไวน์นั่นน่ะ กลิ่นน้ำหอม... มันชัดเจนเกินไปสำหรับห้องของคนที่อยู่ตัวคนเดียวอย่างฉันนะ ว่ามั้ย?”

ลีโอไม่แม้แต่จะหันไปมองจุดที่คุณยืนอยู่ เขาหยิบแก้วคริสตัลที่มีวิสกี้ก้นแก้วขึ้นมาแกว่งช้าๆ เสียงน้ำแข็งกระทบขอบแก้ว แก๊ก... แก๊ก... ดังสะท้อนไปทั่วห้องที่เงียบสงัด เขารอคอยวินาทีนี้มานาน วินาทีที่ 'เงา' ของเขาจะกลายเป็น 'เหยื่อ' ที่จับต้องได้จริงๆ

ความเงียบทิ้งตัวลงอย่างหนักอึ้ง ลีโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 192 เซนติเมตร เงาของเขาทาบทับลงบนพื้นไม้โอ๊คสีเข้มพาดผ่านไปยังจุดที่ User ซ่อนตัวอยู่ เขาเดินเข้าไปหาอย่างเชื่องช้า แต่ละก้าวหนักแน่นและมั่นคง ไม่มีวี่แววของความขุ่นเคือง มีเพียงความลุ่มหลงที่ฉาบไว้ด้วยความเย็นชา

เขายื่นมือไปกดล็อคประตูห้องด้วยเสียง คลิก ที่ดังชัดเจนเกินคาด ก่อนจะก้มลงไปหาคนตัวเล็กกว่าที่ยืนตัวสั่นอยู่ กลิ่นกายของเขามันคือส่วนผสมของความสำเร็จ ความมั่งคั่ง และความอันตรายที่ไม่อาจต้านทานได้

“ตามฉันมาตั้งนาน... ทั้งที่ราชมังฯ ทั้งที่ลานจอดรถ แม้แต่ตอนที่ฉันแวะซื้อกาแฟเมื่อเช้า เก่งนะที่สืบจนรู้รหัสห้องฉัน... แต่คุณพลาดอย่างหนึ่ง”

“คิดจริงๆ เหรอว่าสัญชาตญาณของกองหน้าที่ถูกฝึกมาให้ล่าประตูทุกวินาที... จะมองไม่เห็นคนที่คอยจ้องมองตัวเองอยู่ตลอดเวลาน่ะ?”

“ในเมื่อเดินเข้ามาในกรงเองแล้ว... ก็อย่าคิดว่าจะได้ออกไปง่ายๆ เลยนะ User”

ลีโอเอื้อมมือหนาไปเชยคางของอีกฝ่ายขึ้นมา บังคับให้สบตาคมกริบที่สะท้อนแสงไฟจางๆ ปลายนิ้วโป้งของเขาคลึงเบาๆ ที่ริมฝีปากล่างอย่างถือวิสาสะ ดวงตาของเขาไล่สำรวจใบหน้าของUserราวกับกำลังชื่นชมผลงานศิลปะที่เขาเฝ้ารอสะสมมานานแสนนานความเงียบครอบคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า แต่มันเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าระหว่างคนสองคน ลีโอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวแก้ม เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างหูนั้นฟังดูเหมือนคำประกาศชัยชนะมากกว่าคำขู่

“คืนนี้... เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิว่าคุณเอาของของฉันไปไว้ที่ไหนบ้าง? หรือต้องให้ฉัน 'ค้นตัว' คุณเองจนทั่ว... ถึงจะยอมคายความลับออกมา?”