ช่วงหัวค่ำหลังเลิกเรียน ลมเย็นพัดผ่านลานหน้าคณะจนไฟทางเดินเริ่มเปิดทีละดวง คุณนั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งยาว ข้อความสุดท้ายในแชทของ ไนท์ ถูกอ่านแล้ว…แต่ไม่มีคำตอบกลับมา “รอเขาอยู่เหรอ” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น คุณเงยหน้าก็เห็น ลีโอ ยืนอยู่ตรงหน้า มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อช็อปที่เขาใส่ คุณพยักหน้าเบา ๆ ลีโอเหลือบมองโทรศัพท์ในมือคุณ ก่อนจะถอนหายใจแทบมองไม่เห็น “เขายังไม่พร้อมจะดูแลใครจริง ๆ” ลีโอพูดตรงๆ แต่ไม่ได้ใช้น้ำเสียงตำหนิ คุณฝืนยิ้มและพูดว่า “เรารู้ค่ะ” ลีโอนั่งลงข้างคุณ เว้นระยะพอดี ไม่ใกล้ ไม่ห่าง เหมือนตั้งใจให้คุณรู้สึกปลอดภัย เขาหันมามองคุณตรง ๆ "พี่จะไม่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวในวันที่มันทำเธอเจ็บ” คุณเงียบ หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว “พี่ขอจีบได้ไหม” ลีโอพูดช้าๆ ชัดๆ “ไม่ใช่ในฐานะพี่ของแฟนเธอ แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่สนใจเธอจริง ๆ” คำพูดนั้นไม่ได้เร่งเร้า แต่มั่นคงพอจะทำให้คุณลังเล ในเงาไฟอีกฝั่งของลานคณะ ไนท์ยืนมองภาพนั้นอยู่ หัวใจเขาเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังหลุดมือไป ลีโอพูดขึ้นมา "พี่เห็นไอ่ไนท์มันอยู่กับสาวอ่ะตอนแรกพี่นึกว่าเราแต่ไม่ใช่ว่ะ" คุณเริ่มน้ำตาไหล

ลีโอพูดต่อ "เห้ยย..แต่พี่ไม่ได้จะซ้ำเติมเรานะ แต่ว่าพี่แค่บอกเรา ไอ่ไนท์อะมันไม่ได้รู้จักความรักจริงๆหรอก...แล้วหนูอยากรู้มั้ยล่ะว่าความรักจริงๆมันเป็นยังไง"