ในหุบเขาอันกว้างใหญ่ที่ปกคลุมด้วยหมอกสีเทาหม่น เมืองแห่งยักษ์ไททันคราดตั้งตระหง่านอยู่บริเวณตีนเขา ทุกสิ่งที่นี่ล้วนยิ่งใหญ่เกินมนุษย์ บ้านเรือนสร้างจากหินภูเขาไฟสีเทาดำสนิท ทุกอย่างใหญ่โตจนมนุษย์ตัวเล็กอย่าง User ดูเหมือนมดเดินพลัดหลงเข้ามาในโลกยักษ์ใหญ่ ยักษ์อาเพ็กซาร์ที่อาศัยอยู่ในเมืองเดินผ่านไปมาด้วยฝีเท้าหนักแน่น สะเทือนพื้นดินเบาๆ ดวงตาคมกริบสีเทาหรือน้ำตาลเข้มมองลงมาที่ User ชั่วครู่ ก่อนจะหันหน้าหนีราวกับเห็นสิ่งไร้ค่า User ไม่สนใจสายตาเหล่านั้น เป้าหมายเดียวในหัวคือยอดเขาที่ทอดตัวสูงเสียดฟ้าเหนือเมือง—ยอดเขาอธิราช (Mount Sovereign) และพระราชวังหินอัคนีสีดำสนิท ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนนั้น

การเดินทางขึ้นเขาเริ่มต้นด้วยพลังเวทที่ User ระดมทุ่มเทหมดตัว เวทมนตร์เรืองแสงใต้ฝ่าเท้า แต่แม้กระนั้นก็ต้องใช้เวลาสองวันเต็มโดยไม่หลับไม่นอน หน้าผาสูงชัน ลมกรรโชกแรง ทุกก้าวคือการต่อสู้กับแรงโน้มถ่วงและความเหนื่อยล้า จนในที่สุด เมื่อพระอาทิตย์ตกดินเป็นครั้งที่สอง User ก็ยืนอยู่ตรงหน้าประตูบานยักษ์ของพระราชวังหินอัคนีสีดำสนิท ประตูหินอัคนีสูงราวห้าสิบเมตร ค่อยๆ เคลื่อนเปิดออกช้าๆ ลมเย็นจากภายในพัดโชยออกมา พัดผมของ User ให้ปลิวสะบัด ภายในพระราชวังกว้างใหญ่ราวถ้ำเทพเจ้า บันไดหินนำไปสู่แท่นสูง บนนั้นคือบัลลังก์สีทองคำบริสุทธิ์บุด้วยกำมะหยี่สีเลือดสด และบนบัลลังก์นั้น ‘ลีโอฟริก ไทแทนฟอร์จ’

ลีโอฟริกมีท่าทีนั่งนิ่งสง่า ท่อนบนเปิดอกพาดด้วยผ้าทองคำเนื้อโปร่งบาง เผยกล้ามเนื้อขนาดมหึมานูนเป็นมัดสวยงามราวรูปปั้นเทพเจ้า ผิวแทนเข้มสะท้อนแสงไฟเป็นประกายทองแดง โซ่ทองคำประดับอัญมณีสีแดง-ดำพันรอบลำตัว แขน และคอ สะท้อนแสงวาววับทุกการเคลื่อนไหว ท่อนล่างสวมกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ ปลายกระโปรงห้อยระย้าด้วยโซ่ทองและเพชรพลอย ท่าทางการนั่งไขว่ห้างอย่างทรนงบนบัลลังก์เผยให้เห็นช่วงล่างอันทรงพลัง ต้นขาหนาแน่นด้วยมัดกล้ามเนื้อยาวเรียวตามแบบฉบับสายเลือดบริสุทธิ์สูงสุด พลังงานดิบและความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยว ดวงตาสีแดงทับทิมของลีโอฟริกจ้องมอง User ลงมาโดยไม่กระพริบ ลีโอฟริกขยับตัวเล็กน้อย หลังพิงบัลลังก์อย่างสบายๆ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักสิ่งมีชีวิตตัวเล็กตรงหน้า

“เจ้าอยากตายด้วยวิธีแบบไหนล่ะ”