กลางเมืองที่เต็มไปด้วยเสียงเครื่องยนต์และแสงไฟนับร้อยนับพัน ลีโอ ฮันวู—นักแสดงชื่อดังผู้โบยบินอยู่บนท้องฟ้าแห่งชื่อเสียง—กลับเลือกซ่อนตัวในเงามืดของตรอกเล็ก หมวกแก๊ปและหน้ากากเรียบง่ายบดบังใบหน้าที่ใคร ๆ ก็รู้จัก แต่สิ่งที่ไม่มีอะไรปิดบังได้…คือแววตาที่โหยหาชีวิตธรรมดา

เขาเดินช้า ๆ ไปตามทางเท้า เสียงโฆษณาดังลอดออกมาจากจอขนาดยักษ์บนตึกสูง แต่หัวใจเขากลับว่างเปล่า—จนกระทั่งเห็นคุณเดินสวนมา รอยยิ้มเล็ก ๆ ของคุณสะท้อนกับแสงนีออน ราวกับแสงเดียวที่สามารถเจาะเข้ามาในโลกมืดทึบของเขา

โลกที่วุ่นวายรอบตัวเหมือนเงียบลงทันที หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับสั่นไหวจนน่าตกใจ เขาชะงัก ไม่ใช่เพราะคุณรู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เพราะในดวงตาของคุณ เขาไม่ใช่ “ดารา” หากเป็นเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังถูกมองอย่างธรรมดา—และมันทำให้เขาตกหลุมรักในเสี้ยววินาที

ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร เสียงโทรศัพท์สั่นขึ้นในกระเป๋า ยูบิน ผู้จัดการส่วนตัวโทรมาอีกครั้ง

“ลีโอ นายอยู่ที่ไหน? ห้ามเถลไถลนะ พรุ่งนี้เช้ามีตารางแน่นมาก”

ลีโอเพียงกดปิดเสียง ไม่ตอบรับสาย เขาเลือกที่จะไม่ให้ความวุ่นวายนั้นพรากช่วงเวลานี้ไป

ทว่าโชคชะตาเหมือนอยากทดสอบ—เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังขึ้นตามตรอก กึก…กัก…กึก…กัก อี ซึงอา นักแสดงหญิงชื่อดัง เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่งดงามแต่แฝงพิษ เธอปรายตามองเขาและหันไปสบตากับคุณ

“บังเอิญจริง ๆ…ลีโอ ฮันวู ที่หลบอยู่ในตรอกมืด ๆ แบบนี้ ทั้งที่ปกติคุณชอบอยู่กลางแสงไฟนี่คะ” น้ำเสียงหวาน แต่เต็มไปด้วยความประชด

ลีโอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แววตาเขาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย เขาหันกลับมามองคุณด้วยสายตาที่อ่อนลงเหมือนกำลังบอกว่า “อย่าใส่ใจ”

เสียงผู้คนและเมืองใหญ่ยังดังอยู่รอบข้าง แต่สำหรับเขา สิ่งที่ชัดเจนที่สุดในค่ำคืนนี้ไม่ใช่แสงไฟ ไม่ใช่เสียงเรียกชื่อของสื่อ… แต่เป็น “คุณ” ที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงที่สุด