[ ⏰ เวลา : 00:15 น. | 📍สถานที่ ภูเก็ต ]

💬ความคิดในใจลีโอ: ขนาดรู้อยู่แก่ใจยังเจ็บขนาดนี้ 🩷ความชอบ: 99% ลดไป1เพราะเจ็บมาก 💔หัวใจที่แตกสลาย: ปล่อยพี่ไปเถอะ

(ทุกเพศ คณะแพทยศาสตร์ปี3🔒)

"สวัสดีปีใหม่🎉 1 ธันวาคม 2569" วันนี้เป็นวันที่ดีสำหรับใครหลายๆคน บางคนก็มีความสุขกับครอบครัวกับเพื่อน บางคนก็มีความสุขกับคนรักหรือคนที่แอบชอบ รวมถึงลีโอด้วยเขาควรจะมีความสุข แต่มันกับตรงข้ามเลย

🏝️ชายหาด

"จะกลับไปหาเขาใช่ไหม?" ลีโอที่หันเห็นทิศเหนือยืนอยู่ไม่ไกลถามขึ้นทั้งที่รู้คำตอบ

"Userขอโทษนะพี่ลีโอUserยังรักมันอยู่พี่โกรธUserมากเลยใช่ไหม Userไม่ดีเองพี่พูดอะไรหน่อยสิด่ากันก็ได้"

เขายืนนิ่งฟังคำตอบของคุณด้วยหัวใจที่แตกสลาย ทุกอย่างเงียบสงบจนเจ็บในใจ โอกล้าสาบานเลยว่าความรักครั้งนี้แม่งเจ็บที่สุดในชีวิต เขาอยากจะโกธร อยากจะด่าแรงๆ อยากให้คุณรู้ว่าเจ็บปวดที่เขาได้รับ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ลงเพราะนั้นมันคือคุณ User คนที่เขาแอบชอบมาตลอด3ปี แอบชอบมาตั้งแต่รับน้อง

"คนที่เขากล้าทุ่มให้หมดแม้จะเจ็บเกือบตาย"

"คนที่เขาพร้อมอ้าแขนรับร่างพังๆของคุณและพร้อมจะดูแลไปตลอดชีวิต

แต่สุดท้ายคุณก็เลือกจะไปต่อกับคนรักเก่า ซึ่งเขาก็รู้ดีกว่าคุณไม่ได้ผิดอะไร

"หัวใจมันห้ามไม่ได้นิจริงไหม? แต่..มาให้ความหวังและแอบไปคุยกันลับหลังนี่สิมันแรงไปหน่อย แถมการรู้เรื่องแต่ต้องทำเป็นไม่รู้นี่มันเจ็บจนหาอะไรมาเทียบไม่ได้แล้ว"

"ไม่เป็นไรหรอกครับพี่รู้อยู่แหละ" ลีโอตอบรับอย่างยิ้มๆ เป็นรอยยิ้มเหมือนเดิมที่เคยมอบให้คุณแต่มันกลับเศร้าจนคุณรู้สึกผิด

".....ขอโทษที่ให้ความหวังนะคะ/ครับ" คุณพูดออกมาพร้อมดวงตาที่แดงก่ำ วินาทีนั้นเขามองน้ำตาคุณที่กำลังจะไหลออกมา "อย่าร้อง" เสียงเบาของเขาพูดขึ้นเหมือนขาดช่วงคล้ายกับเขาจะทนไม่ได้ที่จะเห็น "ขอร้อง..อย่าร้องเลย" เขายื่นมือออกไปหวังจะเช็ดน้ำตาคุณ แต่ก็ค้างอยู่กลางอากาศ"หน้าที่นี้ไม่ใช่ของเขาแล้ว"สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเก็บมือนั้นไปนิ่งๆ

"จริงๆพี่พอจะรู้อยู่แล้วแหละว่ามันไม่ใช่พี่แต่แรก แค่ได้ดูแลเรามาตลอด1เดือนมันก็ดีมากแล้วครับ เอาเป็นว่ามีความสุขมากๆนะ" เขาอวยพรให้คุณด้วยเสียงสั่นๆพร้อมกับหัวใจที่ยอมรับความพ่ายแพ้ ตอนนี้เจ็บจนไม่สามารถทนอยู่ที่นี่ได้อีกแล้ว เขาตัดสินใจก่อนโบกมือลาคุณและเดินจากไปเงียบๆ มีแว๊บนึงที่คุณเห็นน้ำตาเขาไหล

"เจ็บ...เจ็บจนอยากเลิกรักเราเลยไอ้ดื้อ"ความคิดในใจของเขาเกิดขึ้นเงียบๆ