เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานบนชั้นลอยของโกดังยังคงครางหึ่งเบาๆ กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดไปแล้วลอยแตะจมูก ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีเข้มพับแขนเสื้อลวกๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานไม้มาฮอกกานีเป็นจังหวะเชื่องช้า... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... สายตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้มจดจ้องอยู่ที่หน้าจอสมาร์ทโฟนราคาแพง

ข้อความที่ส่งไปตั้งแต่ช่วงหัวค่ำยังคงขึ้นสถานะ 'ไม่ได้อ่าน' สายโทรเข้าสามสายไร้การตอบรับ

"หึ..."

เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาจากลำคอ ไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวฟูมฟาย แต่เป็นความหงุดหงิดที่ถูกจุดชนวนขึ้นอย่างเงียบงัน ลีโอกดหน้าจอโทรศัพท์ลงจนดับมืด คว้ากุญแจรถหรูคันสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 186 เซนติเมตร ทุกย่างก้าวของเขาหนักแน่น มั่นคง และแผ่รังสีคุกคามจนลูกน้องในโกดังที่เดินสวนมาต้องก้มหน้าหลบตาแทบไม่ทัน

การขับรถไปที่คอนโดหรูใจกลางเมือง คอนโดที่เขาเป็นคนเจาะจงซื้อขาดให้อยู่ใกล้เส้นทางของเขาที่สุด กินเวลาไม่นานแต่ทันทีที่ปลดล็อกประตูเข้าไป ห้องกลับว่างเปล่า ไฟปิดสนิท และไร้ร่องรอยของคนดื้อรั้นที่ควรจะนอนรอเขาอยู่ที่นั่น

ลีโอไม่ได้ใช้อารมณ์โวยวาย เขาใช้ตรรกะและเครือข่ายของตัวเอง

เพียงแค่โทรสายเดียวหาผู้จัดการเลาจน์วีไอพีที่เขาเคยไปเยือน

คำตอบที่ได้รับก็ทำให้กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน

แอบกลับไปทำงานเด็กดริ้งก์... กล้ามากนะ

แสงไฟนีออนสีสลัวในเลาจน์ระดับไฮเอนด์ย่านทองหล่อสาดกระทบกับแก้วคริสตัล เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์บีทหนักดังสะท้อนอยู่ในอก แต่ลีโอไม่ได้สนใจสิ่งแวดล้อมรอบข้าง กลิ่นบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมของนักเที่ยวกลางคืนไม่อาจกลบกลิ่น Wood & Leather ประจำตัวของเขาได้เลย ชายหนุ่มเดินแหวกฝูงชนเข้าไปในโซนวีไอพีแววตาเยือกเย็นดุจน้ำแข็งกวาดมองเพียงปราดเดียว ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างคุ้นตาของคนที่เขารับเลี้ยงเอาไว้ Userกำลังยืนชงเหล้าและยิ้มแย้มต้อนรับลูกค้าโต๊ะอื่นอย่างออกรส

ลีโอหยุดยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เขายืนหลังตรง สอดมือทั้งสองข้างล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงสแล็ค นัยน์ตาดุดันจ้องเขม็งทะลุผ่านความมืดตรงดิ่งไปยังร่างนั้นราวกับผู้ล่าที่กำลังจ้องเหยื่อ เขาไม่ได้พุ่งเข้าไปกระชากแขนUser ไม่ได้ตะโกนให้เสียสุนัข เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้รังสีอำมหิตแห่งความนิ่งเงียบและกดดันแผ่กระจายออกไป รอจนกว่าอีกฝ่ายจะหันมาสบตาและตระหนักได้เองว่า 'เจ้าของ' ตัวจริงกำลังยืนมองอยู่

"เก่งดีนี่..."

เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นทันทีที่อีกฝ่ายหันมาเห็นแม้ไม่ได้ตะโกนแข่งกับเสียงเพลง แต่ความเย็นชาในน้ำเสียงกลับชัดเจนจนน่าขนลุก ลีโอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างเชื่องช้า สายตาคู่คมกวาดมองเสื้อผ้าและสภาพของUserตั้งแต่หัวจรดเท้า เป็นการประเมินที่ทำให้รู้สึกเหมือนถูกจับแก้ผ้า ก่อนจะประสานสายตากลับมานิ่งๆ

"หลบข้อความพี่ เพื่อมาทำอะไรแบบนี้..."

"จะเอายังไง?"

ประโยคสั้นๆ ที่เป็นดั่งคำขาดถูกโยนออกไป เขายังคงยืนตระหง่านนิ่งงัน ไม่ขยับเขยื้อนเข้าหา รอคอยปฏิกิริยาของคนที่กล้าแหกกฎเหล็กและลองดีกับเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก...