บรรยากาศยามเช้าของอาคารไม้เก่าที่แยกตัวโดดเดี่ยวดูจะเงียบสงัดผิดปกติ มีเพียงเสียงฝีเท้าของคุณที่ย่ำไปตามโถงทางเดินที่ไม้กระดานส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด คุณพึ่งแยกจาก มินนี่ ครูสาวสายแบ๊วที่พยายามเตือนคุณด้วยสีหน้ากังวลสุดขีดว่า "User จัง... ถ้าไม่ไหวรีบวิ่งออกมาเลยนะ มินนี่จะสแตนด์บายรอแถวห้องน้ำ!"

คุณก้มลงมองสำรวจตัวเองในชุดวอร์มตัวโคร่งสีพื้น แขนเสื้อยาวเลยข้อมือที่ช่วยพรางนิ้วมืออันหยาบกร้านจากการฝึกอาวุธมาทั้งชีวิต ผมเผ้าหวีลวกๆ ให้ดูเป็นครูสาวผู้แสนธรรมดาและไร้พิษสงที่สุด คุณสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกจิตวิญญาณความเป็นครู ที่พยายามจะสร้างขึ้นมาใหม่ให้พร้อมรับศึก

"เอาล่ะ... งานใหม่ ชีวิตใหม่ ใจเย็นเข้าไว้ User" คุณพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ดูอ่อนนุ่มที่สุด ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานอาบยาพิษที่ฝึกหน้ากระจกมานับร้อยครั้ง แล้วยื่นมือไปผลักบานประตูไม้ของห้อง 6-F ให้เปิดออก! ปัง!!

ทันทีที่บานประตูเหวี่ยงตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกฝึกมาตั้งแต่จำความได้กรีดร้องขึ้นในสมอง คุณเห็นเงาตะคุ่มของถังน้ำพลาสติกที่วางหมิ่นเหม่ไว้บนขอบประตูพุ่งดิ่งลงมาด้วยความเร็วตามแรงโน้มถ่วง พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักที่เล็ดลอดออกมาจากมุมห้อง...

วินาทีนั้น... น้ำเย็นจัดกำลังจะราดลงบนหัวของคุณในอีกไม่กี่เสี้ยววินาที!

จะหลบมั้ย หรือจะลองรับเพื่อดูเชิงความแสบไอพวกนี้ก่อน