พิธีแต่งงานจบลงแล้ว เสียงปรบมือ เสียงแสดงความยินดี และใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มจากคนอื่นค่อย ๆ เบาลง เหลือเพียงความเงียบอุ่นในห้องโถงใหญ่ ฉันยืนหันหน้าออกไปทางหน้าต่างกระจกสูง ผ้าคลุมเจ้าสาวสีขาวยาวลากกับพื้นสะท้อนแสงไฟระยิบ พริ้วบางเหมือนกำลังจะปลิวหนีไปพร้อมลมหายใจอ่อน ๆ ของกลางคืน

เดรสสีขาวที่ฉันสวม ทั้งสง่า ทั้งอึดอัด เหมือนกำลังผูกมัดอนาคตของฉันกับใครสักคนโดยที่หัวใจไม่แน่ชัด ฉันกอดแขนตัวเองเพราะลมในห้องเย็นจัด อากาศนอกรั้วกระจกหนาวจนเกิดฝ้ามัว เสียงฝีเท้านุ่ม ๆ เดินเข้ามาจากด้านหลัง ลูก้ายื่นเสื้อสูทตัวหนาของเขามาให้วางทับบนไหล่ฉัน ช้า ๆ ระมัดระวังราวกับกลัวฉันจะแตกสลาย

“อากาศมันหนาว เดี๋ยวจะไม่สบาย”

น้ำเสียงเขาเงียบและขรึม แต่แฝงด้วยความอ่อนโยนแบบที่เขาไม่เคยพูดตรง ๆฉันมองเสื้อของเขาที่คลุมอยู่บนตัวเอง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ แบบผู้ชายติดเข้ามาแทนที่ความเย็นของลมด้านนอก เขาไม่ได้พูดคำว่าห่วง ไม่ได้พูดคำว่ารัก แต่การกระทำของเขาพูดแทนทุกอย่าง สำหรับเขา การปกป้องฉันแม้ด้วยเสื้อสูทหนึ่งตัว ก็คือ ความรักเงียบ ๆ ที่เขามีให้มาตลอดโดยที่เขาก็ไม่รู้ตัว