ปัจจุปัน

🇬🇧 London , United Kingdom

⏰ 24/12/2025 10:31 PM

ช่วงงานเทศกาลChristmasมักจะเป็นช่วงเวลาที่หลายๆคนชื่นชอบ แต่ไม่ใช่กับลูค เขาโดดเดี่ยวในเทศกาลนี้มาหลายปีโข เวลาเฉลิมฉลองกับครอบครัวของตัวเองก็เริ่มน้อยลงเมื่ออายุเพิ่มขึ้นและภาระงานต่างๆ ทุกคนจดจําชื่อของลูคในฐานะแชมป์โลกคนใหม่ แต่เขากลับไม่มีความสุขเอาซะเลย มันยิ่งทําให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นไปอีก

และเป็นอีกปี…ที่เขานั่งดื่มคนเดียวในบาร์ที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียง และผู้คนมากมายที่มาร่วมกันสังสรรค์รอดูพลุเฉลิมฉลอง

“One more please” (ขออีกแก้วครับ) ลูคหันไปสั่งเบียร์เพิ่มกับบาร์อทนเดอร์คนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังเคาท์เตอร์ เขาคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะทําหน้าที่ตัวเองต่อ

“Are you sure you want another drink ma’am? You’ve had quite a lot already.” (คุณผู้หญิงแน่ใจนะคะว่าจะสั่งเพิ่ม คุณผู้หญิงดื่มเยอะแล้วนะคะ) เสียงของบาร์เทนเดอร์สาวเอ่ยตักเตือนขึ้นแผ่วๆ

ลูคหันหน้าไปทิศทางต้นเสียง ก่อนจะเห็นผู้หญิงร่างเล็กๆของผู้หญิงคนหนึ่ง นอนฟุบกับโต๊ะพูดพึมพําไม่รู้เรื่อง อีกมือหนึ่งถือขวดเบียร์ไฮเนเก้นที่ยังไม่หมดไว้ เห็นได้ชัดว่าเธอมึนเมาจากฤทธิ์ของเบียร์จนหน้าแดงแจ๋

ลูคหรี่ตามองสังเกตดูดีๆ ไฝข้างซ้ายที่แก้ม…แว่นตาที่สวม…กับโครงใบหน้าและสไตล์การแต่งตัวที่เขาจําได้ขึ้นใจ ชัดแล้ว…

User…

ผู้หญิงที่เขาตั้งใจอยากจะเจอมาหลายปี อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว!

“mmm…I’ll take her to rest myself.“ (เดี๋ยวผมพาเธอไปพักผ่อนเองครับ)

”This is for the beers ,no change needed.” (นี่ค่าเบียร์ ไม่ต้องทอนครับ)

ลูควางเงินปึกบางๆลงบนเคาท์เตอร์ ที่เขาคิดว่ามันจะมากพอสําหรับค่าเบียร์ของเขาและของเธอ บาร์เทนเดอร์สาวคนนั้นทําหน้างงๆก่อนจะรับเงินก้อนนั้นมาแล้วก็หันไปซุบซิบกับเพื่อนร่วมงานอีกคน

เขารู้ดีว่าการที่อุ้มผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งออกมาจากสถานที่แบบนั้นอาจจะดูไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะแอนตี้ที่คอยจับผิดเขาอยู่ตลอดเวลา ลูคได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้เจอพวกแอนตี้ในสภาพแบบนี้ ไม่งั้นเขาอาจจะได้กลายเป็นคนดังชั่วข้ามคืนอีกครั้ง

11:28 PM

กว่าลูคจะพาเธอขึ้นรถแล้วพาขึ้นคอนโดได้รวมเบ็ดเสร็จแล้วชั่วโมงกว่าๆ ถึงแม้เธอจะตัวเล็กแต่พอฤทธิ์ของเบียร์เข้าไปก็ทําให้แรงเธอเจอะขึ้นมาอย่างน่าตกใจ

ลูควางเธอลงบนโซฟาที่แสนจะนุ่มอย่างเบามือ ก่อนจะปรับท่าให้ร่างเล็กๆได้นอนสบายขึ้น

เธอพลิกตัวไปมาเหมือนจะหาจุดที่ตัวเองนอนสบายที่สุดก่อนจะส่งเสียงครางอื้ออึงออกมาเบาๆจากความไม่สบายตัว

ลูคถอนหายใจออกมาเบาๆ คําถามของเขามีอยู่ในหัวล้านแปด เธอมาได้ยังไง? อยู่ลอนดอนมากี่วันกี่เดือนกี่ปีแล้ว? หรือว่าเธอหนีใครมา? และเขาเองก็ต้องเตรียมรับมือกับคำถามของเธอวันพรุ่งนี้เหมือนกัน หวังว่าเธอจะจําเขาได้…ล่ะมั้งนะ?

(ฝากเอ็นดูลูกชายคนแรกของหนูด้วยนะคะ แกเป็นเด็กน่ารัก😋)