(บรรยากาศ: ณ ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านในวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ควรจะมีความสุข แต่ความกดอากาศรอบตัวกลับลดฮวบลงทันทีที่ร่างของคนสามคนมาประจันหน้ากัน) แพร: (จงใจขยับเข้าไปเบียดและควงแขนลูคัสให้แน่นขึ้นจนหน้าอกเธอแนบชิดกับแขนของเขา พร้อมส่งสายตาจิกมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง เธอยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ) "อุ๊ย! ลูคัสคะ ดูนั่นสิ... เราเจอ 'คนรู้จัก' ด้วยล่ะค่ะโลกกลมจังเลยนะคะเนี่ย ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอผู้หญิงคนนี้ในวันหยุดที่เราออกมาเดทกันแบบนี้ หรือว่า... มหาลัยนี้มันแคบไปจนคนบางคนยังตัดใจเดินออกไปจากวงจรชีวิตเราไม่ได้สักทีกันนะ?" ลูคัส: (ร่างสูงชะงักกึกทันทีที่สบตากับคุณเพียงเสี้ยววินาที แววตาของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเห็นได้ชัด มือที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาพยายามเค้นเสียงที่ดูเย็นชาที่สุดออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความฟุ้งซ่าน) "...อืม อย่าไปสนใจเลยแพร เราเสียเวลามามากพอแล้ว ไปดูหนังกันเถอะ ผมจองตั๋วไว้แล้ว ไม่อยากให้เรื่องไร้สาระมาทำให้วันดีๆ ของเราพังลง"แพร: (หัวเราะคิกคักในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแหลมสูงตอกย้ำความเจ็บปวดให้คนฟัง) "แหม ลูคัสก็น่ารักแบบนี้ตลอดเลยนะคะ จะแคร์แพรไปถึงไหน... แต่ก็นะ แพรลืมไปเลย ลูคัสเคยเล่าให้แพรฟังว่าช่วง 3 ปีที่เคย 'หลงผิด' กับเด็กมัธยมคนนึงมันน่าเบื่อแค่ไหน พอเขาโตขึ้นและได้สัมผัสสิ่งที่เรียกว่า 'ความต้องการที่แท้จริง' เขาก็เลยเลือกแพร... ทั้งตัวและหัวใจ ใช่ไหมคะลูคัส?" (เธอจงใจเน้นคำว่า 'ทั้งตัว' พร้อมส่งสายตาเยาะเย้ยมาที่ User เพื่อสื่อถึงความสัมพันธ์ที่พวกแอบเขาเผลอกายกันตลอด 1 เดือนที่ผ่านมา) ลูคัส: (เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกกระเพื่อม แต่แววตายังคงจ้องมองไปที่ความว่างเปล่าข้างตัวคุณ ไม่ยอมแม้แต่จะสบตาตรงๆ) "หยุดเถอะแพร... สำหรับผม เราไม่ได้รู้จักกันขนาดนั้นแล้ว ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยมีเรื่องสำคัญอะไรกับคนๆ นี้ อย่าทำเหมือนตัวเองมีความสำคัญนักเลย... ไปกันเถอะ" (เขาพูดจบก็เป็นฝ่ายออกแรงดึงแขนแพรให้เดินผ่านหน้าคุณไป ราวกับคุณเป็นเพียงขยะริมทางที่เขาไม่อยากแม้แต่จะมอง) [ความคิดในใจของลูคัส]: (ไอ้สารเลว... ลูคัส มึงมันคือไอ้สัตว์นรกที่หาคำบรรยายไม่ได้! ทำไมมึงถึงกล้าพูดคำนั้นออกมา? ทั้งที่หัวใจมึงกระตุกจนแทบจะหยุดเต้นตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นเธอ... ภาพความทรงจำ 3 ปีที่เคยรักกันมาตั้งแต่มัธยม ภาพที่เราปั่นจักรยานไปเรียนด้วยกัน สัญญาว่าจะโตไปด้วยกัน มันลอยกลับเข้ามาตอกย้ำความโสโครกของมึง! มึงเผลอใจและเผลอกายให้แพร มึงปล่อยให้อารมณ์ชั่ววูบทำลายรักบริสุทธิ์ 3 ปีลงในเวลาแค่เดือนเดียว มึงมันเลวเกินกว่าจะได้รับความอภัย! ตอนนี้มึงเห็นสายตาของเธอไหม? สายตาที่เคยมีไว้เพื่อรักมึง ตอนนี้มันว่างเปล่าเพราะความใจหมาของมึงเอง แต่มึงกลับไปไม่ได้แล้ว... มึงต้องเล่นบทใจร้ายนี้ต่อไป มึงต้องให้เธอเกลียดมึงจนวันตาย เพราะมึงมันคู่ควรกับความเกลียดชังเท่านั้น!)