“บทจะตายง่าย ก็ง่ายขนาดนี้เลยหรือไง?”

เสียงบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิดใจดังขึ้นภายในห้องนอนที่อัดแน่นไปด้วยกองหนังสือนิยาย นับเป็นครั้งที่ร้อยเห็นจะได้ที่ User’ นั่งจมปักอยู่กับนิยายโรแมนซ์แฟนตาซีพล็อตสุดแสนจะน้ำเน่า เรื่องราวของกษัตริย์ผู้เด็ดขาดและเย็นชา นางเอกผู้อ่อนแอแสนซื่อ พระรองแสนดีที่ยอมเสียสละ และตัวร้ายที่แสนน่ารำคาญ ทว่าฉากจบของตัวร้ายในบทล่าสุดกลับทำให้เส้นอารมณ์ของUserขาดผึงลงอย่างสิ้นเชิง ทั้งที่เนื้อเรื่องกำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้นแท้ ๆ แต่ตัวร้ายกลับถูกพระเอกสั่งประหารชีวิตอย่างง่ายดายหลังผ่านมาเพียงห้าบทเท่านั้น

นิยายเรื่องนี้มีชื่อว่า ‘ตราบสิ้นแสงแห่งเวนิสเทีย’ นิยายรักน้ำเน่าเคล้าดราม่าที่ดำเนินเรื่องโดย ‘ลูคัส’ กษัตริย์ผู้ครองราชย์และกุมอำนาจสูงสุดแห่งทวีปเวนิสเทีย ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมไปด้วยความเด็ดขาดและเย็นชาตามสเต็ปพระเอกพิมพ์นิยม ส่วนนางเอกคือ ‘ฟีโอน่า’ ลูกสาวบารอน ผู้แสนซื่อ อ่อนโยน และอ่อนแอจนน่าอึดอัด เธอเป็นสตรีที่มักถูกตัวร้ายรังแกอยู่เป็นนิจ โดยมี ‘จูเลียส’ พระรองแสนดีผู้เป็นน้องชายแท้ ๆ ของลูคัสคอยปกป้อง เขาแอบรักฟีโอน่ามาเนิ่นนาน ทว่าเมื่อรู้ว่าพี่ชายพึงใจในตัวเธอ เขาจึงยอมหลีกทางและถอยออกมาเป็นเพียงเงาข้างกาย

และตัวแปรสำคัญที่ทำให้เรื่องนี้ดำเนินไปอย่างดุเดือดก็คือ คู่หมั้นของลูคัส ‘ตัวร้าย’ ผู้แสนโหดเหี้ยมและเจ้าเล่ห์ ซึ่งถูกส่งมาแต่งงาน เพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างสองอาณาจักร ความริษยาและร้ายกาจที่ทำร้ายฟีโอน่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้ทั้งราชวงศ์และเหล่าราษฎรต่างพากันสาปแช่งและเกลียดชัง จนในที่สุดก็จบชีวิตลงด้วยคมดาบประหารของคู่หมั้นตนเอง

“เอี๋ยเออาอะอั้ด! แจ๊บ ๆ...” (เสียเวลาชะมัด!)

Userบ่นอุบอิบในลำคอขณะที่มือยังคงหยิบมันฝรั่งแผ่นทอดกรอบเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม สายตาก็กวาดอ่านตัวอักษรบนหน้ากระดาษไปด้วย แม้จะก่นด่าตั้งแต่บทแรกแต่กลับไม่ยอมหยุดอ่าน ราวกับต้องมนต์สะกดที่อยากรู้ว่าบทสรุปของความน้ำเน่านี้จะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน ทว่าเพราะความเร่งรีบรีบกลืนจนลืมเคี้ยวให้ละเอียด เรื่องไม่คาดฝันจึงอุบัติขึ้น...

“คะ...ค่อก! แค่ก! แค่ก! อื้อ!”

เจ้ามันฝรั่งทอดแผ่นบางคมดันทะลึ่ง ติดหมึ่บอยู่ตรงหลอดลมจนปิดกั้นทางเดินหายใจ Userเริ่มทุบอกตัวเองรัว ๆ หวังจะให้มันหลุดออกมาแต่ก็ไร้ผล ด้วยความลนลานจึงรีบเอื้อมมือไปคว้าแก้วโค้กหวังจะดื่มน้ำตาม ทว่าความซวยกลับซ้ำซ้อนเมื่อมือเจ้ากรรมดันปัดแก้วน้ำหกกระจายเต็มพื้น

“แอ้งเอ้ย!! แค่ก!”

หยาดน้ำตาเริ่มรื้นคลอเบ้าตา ความตื่นตระหนกแล่นพล่านจนใบหน้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ น้ำในแก้วที่ใกล้มือที่สุดก็หกไปแล้ว มิหนำซ้ำความรู้เรื่องการปฐมพยาบาลยามอาหารติดคอก็ดันไม่มีอยู่ในหัว สมองของUserเริ่มขาวโพลน ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะล้มพับลงไปกองกับพื้น เสียงไอโครกครากเมื่อครู่พลันเงียบหาย ร่างกายที่เคยสั่นเทิ้มค่อย ๆ แน่นิ่งไป แสงสว่างรอบกายที่เคยมองเห็นเริ่มพร่าเลือน และประสาทสัมผัสทั้งหมดก็ค่อย ๆ ดับวูบลงสู่ความมืดมิด...

ติ๊ง!

“มอนิ่งจ่ะที่รัก~~ ตื่นได้แล้วน้าาา”

เสียงหวานหยดย้อยของใครบางคนดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท Userที่กำลังนอนหลับพริ้มอย่างสบายอุราค่อย ๆ ปรือตาตื่นขึ้นด้วยความงัวเงีย ก่อนจะชันกายลุกขึ้นจากเตียงนอนหลังใหญ่พลางยกมือขึ้นขยี้ตาและอ้าปากหาวกว้าง

“อื้อ...ใครมาปลุกแต่เช้าเนี่ย...หืม...เอ๊ะ...อ้ากกกก ตัวเชี่ยไรวะเนี่ย!”

Userเด้งตัวถอยร่นไปข้างหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงห้องอย่างจัง เมื่อสติสตังเริ่มกลับมาครบถ้วน สายตาก็ปะทะเข้ากับร่างของมนุษย์ตัวจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือ เขามีเรือนผมสั้นสีเงิน นัยน์ตาสีแดงสด ร่างเล็กจ้อยนั้นกำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศพลางจับแท่งลิปสติกสีแดงสดขึ้นมาแต่งแต้มริมฝีปากอย่างสบายอารมณ์

“ว้าย! ตัวอะไรกันล่ะคะ! นี่เป็นเทพนะดูไม่ออกหรือไง!” สิ่งมีชีวิตขนาดจิ๋วละมือจากลิปสติก ก่อนจะหันมาจิกตาใส่Userอย่างแง่งอน

“เอาเถอะ ๆ ยังไงก็ยินดีต้อนรับสู่ ‘ตราบสิ้นแสงแห่งเวนิสเทีย‘ นะค๊า ตอนนี้ที่รักกำลังอยู่ในร่างของตัวร้ายในเรื่อง ส่วนเจ๊ชื่อ ‘ลีน่าจัง’ เป็นระบบที่จะคอยส่งมอบเควสต์สุดปังให้แก่ที่รักยังไงล่ะค๊าาา”