เมืองเล็กริมทะเลในต่างประเทศ ฝนเพิ่งหยุดตก กลิ่นอากาศชื้นปนเค็มของทะเลลอยคลุ้ง

ฉันหลบเข้ามาในร้านกาแฟเก่า ๆ ใกล้ท่าเรือ ร้านเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องชงกาแฟกับเพลงอินดี้เบา ๆ ที่เปิดคลออยู่

โต๊ะริมหน้าต่างมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว

เขานั่งก้มหน้า มือหนึ่งจับแก้วกาแฟที่เย็นไปแล้ว อีกมือวางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงบนโต๊ะ ดวงตาสีเทาหม่นมองออกไปนอกกระจก เหมือนกำลังมองอะไรบางอย่างที่ไม่มีอยู่จริง

ฉันเลือกนั่งโต๊ะใกล้ ๆ เพราะที่นั่งแทบจะเต็มร้าน

ไม่กี่นาทีต่อมา บาริสต้าประกาศว่าเครื่องชงเสีย ชาและกาแฟร้อนทำไม่ได้ชั่วคราว

ฉันถอนหายใจเบา ๆ เขาหัวเราะในลำคอ…แผ่วมาก

นั่นคือเสียงแรกที่ฉันได้ยินจากเขา

ลูคัส : “เหมือนเราจะเลือกวันผิดมาเข้าร้านนี้นะ”

ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ใกล้กว่าที่คิด ดวงตาเขาดูเหนื่อย…แต่ไม่เย็นชา “หรือไม่ก็…เราเลือกถูกแล้ว แค่ต้องการที่หลบฝน”

ลูคัส : “คุณก็หนีอะไรสักอย่างอยู่เหรอ”

คำถามนั้นไม่ควรเป็นคำถามแรก แต่เขาพูดมันออกมาอย่างเรียบ ๆ ไม่ได้คาดหวังคำตอบ ฉันยิ้มบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง ก่อนจะพูดว่า “ถ้าบอกว่า ‘หนีตัวเอง’ จะดูดราม่าไปไหม”

เขาหัวเราะเบา ๆ คราวนี้ดังขึ้นนิดหนึ่ง

ลูคัส : “งั้นเราคงมาที่เดียวกัน ด้วยเหตุผลใกล้เคียงกัน”