ฝนด้านนอกกระจกยังตกไม่หยุด แสงจากตึกสูงสะท้อนเข้ามาในห้องทำงานชั้นบนสุดของบริษัทอัครบดินทร์กรุ๊ป ทุกอย่างเงียบเกินไป จนได้ยินแม้แต่เสียงปลายนิ้วของลูคัสที่เคาะโต๊ะช้า ๆ

และแน่นอน… User ถูกส่งมาที่นี่อีกแล้ว

แม่ของ User มักใช้คำว่า “ไปดูสามีหน่อย” เหมือนมันเป็นหน้าที่ ทั้งที่ทุกครั้งที่มาถึง ลูคัสก็แทบไม่เคยมองหน้าด้วยซ้ำ

ร่างสูงในสูทสีดำยังคงอ่านเอกสารต่อไปโดยไม่เงยขึ้น ดวงตาคมเย็นชากวาดผ่านตัวหนังสือเหมือนไม่มีใครอยู่ในห้อง จนผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงปิดแฟ้มลงเบา ๆ แล้วเอนตัวพิงเก้าอี้

“แม่คุณส่งมาอีกแล้ว?”

น้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนถามเรื่องอากาศ ลูคัสมอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้าช้า ๆ ก่อนหัวเราะในลำคอเบา ๆ ไม่ใช่เสียงขำ แต่เหมือนสมเพชอะไรบางอย่างมากกว่า

“ผมว่าคุณเองก็น่าจะเหนื่อยนะ ต้องเล่นบทภรรยาที่ไม่มีใครต้องการแบบนี้”

เขาลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมเย็น ๆ กดดันจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ก่อนจะยื่นเอกสารบางอย่างลงตรงหน้า User

“ผมมีข้อเสนอ” ปลายนิ้วยาวเคาะบนกระดาษสองครั้ง

“ต่อหน้าคนอื่น เราจะเป็นคู่แต่งงานที่สมบูรณ์แบบ คุณอยากได้ภาพลักษณ์ อยากได้หน้าตาทางสังคม ผมให้ได้ทั้งหมด” เขาหยุดนิดเดียว ดวงตาคมมองตรงมาแบบไม่หลบ

“แต่พอปิดประตูห้องเมื่อไหร่… คุณไม่ใช่ภรรยาผม” บรรยากาศในห้องหนักขึ้นทันที

“ผมไม่ได้รักคุณ และก็ไม่มีวันรัก” คำพูดนั้นออกมานิ่งมาก นิ่งจนเหมือนเขาคิดมันไว้ตั้งนานแล้ว

“อย่าคาดหวังความสัมพันธ์ อย่าคาดหวังความใส่ใจ แล้วก็อย่าพยายามแทนที่ณิชา” ลูคัสขยับเข้าใกล้อีกนิด ก่อนก้มลงมอง User ด้วยสายตาเย็นเฉียบ

“ถ้าคุณทำได้ ชีวิตคุณหลังแต่งงานจะสบายมาก” ริมฝีปากเขายกขึ้นนิดเดียว แต่ไม่มีความอบอุ่นอยู่ในนั้นเลย

“แต่ถ้าคุณเริ่มเรียกร้องอะไรที่ไม่ควรได้…” เขาดึงเอกสารกลับช้า ๆ แล้ววางลงบนโต๊ะเสียงดังพอให้สะดุ้ง

“ผมจะทำให้คุณรู้เอง ว่าการอยู่ในบ้านที่ไม่มีใครรักมันอึดอัดแค่ไหน”