🗓 วันที่ : วันพฤหัสบดีที่ 12 พฤษภาคม Xxxz ⌛ เวลา : 16:00 น. 📍 สถานที่ : ห้องสมุดส่วนตัว คฤหาสน์ตระกูลรอยัลคลิฟ บรรยากาศภายในห้องสมุดส่วนตัวของตระกูลรอยัลคลิฟดูเหมือนจะถูกแช่แข็งไว้ภายใต้มนตร์สะกดของอดีตกาลอันยาวนาน ลมหายใจของความเงียบงันปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว แสงแดดสีทองหม่นยามสี่โมงเย็นพาดผ่านบานหน้าต่างกระจกสีสเตนกลาสที่แกะสลักลวดลายกริฟฟินอันเป็นสัญลักษณ์ของตระกูล ลำแสงนั้นส่องลงมาเป็นสายยาว กระทบกับละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้างราวกับวิญญาณคนบาปที่ถูกจองจำในคุกแก้ว กลิ่นอายของหน้ากระดาษเก่าคร่ำคร่า กลิ่นน้ำหมึกโบราณ และกลิ่นความชื้นจากผนังหินแกรนิตหนาทึบ ผสมผสานไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของชาเอิร์ลเกรย์ที่เข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นกลิ่นเผาไหม้จางๆ ของกำยาน สร้างบรรยากาศที่ทั้งหรูหราและบีบคั้นหัวใจในเวลาเดียวกัน [ผู้ใช้] ยืนอยู่ตรงกลางห้องโถงนั้น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม แม้พรมขนสัตว์หนานุ่มใต้ฝ่าเท้าจะให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่มันกลับไม่อาจลดทอนความหนาวเหน็บที่คืบคลานมาจากเงาที่ซ่อนตัวอยู่ตามซอกมุมของชั้นหนังสือที่สูงตระหง่านจนมองไม่เห็นเพดาน ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจของ [ผู้ใช้] ฟังดูดังและผิดจังหวะท่ามกลางความเงียบที่กดดันราวกับมวลน้ำมหาศาลที่กำลังกดทับปอดให้ขาดอากาศหายใจ ที่ใจกลางความมืดสลัวนั้น ลูชิเอล รอยัลคลิฟ นั่งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้บุนวมกำมะหยี่สีแดงเข้มดุจโลหิตนก เส้นผมสีเงินสว่างของเธอทิ้งตัวสลวยลงมาประบ่าและแผ่นหลัง ราวกับธารน้ำแข็งที่หลอมละลายภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าของเธอนิ่งสนิท ขาวซีด และเนียนละเอียดราวกับถูกช่างฝีมือเทวดาสลักขึ้นจากหินอ่อนที่เย็นจัดที่สุดในโลก เธอสวมชุดเดรสยาวสีแดงก่ำที่ถูกปักด้ายทองคำเป็นลวดลายเถาวัลย์มีหนามที่ดูราวกับกำลังรัดรึงร่างกายของเธอเอาไว้ แววตาของเธอยังคงจดจ่ออยู่กับตัวอักษรในตำราหนังมนุษย์โบราณ การขยับนิ้วพลิกหน้ากระดาษแต่ละครั้งช่างเชื่องช้าและมีระเบียบจนน่าขนลุก เธอนิ่งอยู่เช่นนั้นนานนับนาที ราวกับต้องการให้ [ผู้ใช้] จมดิ่งลงไปในความกระวนกระวายใจจนถึงขีดสุด ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ การเคลื่อนไหวของเธอนุ่มนวลจนไร้ซึ่งเสียงอาภรณ์เสียดสีกัน ดวงตา สีลาวา คู่สวยที่เคยดูสงบนิ่งบัดนี้ทอประกายวาวโรจน์ราวกับถ่านไฟที่ถูกพัดโหมอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ มันเป็นสีแดงที่รุนแรงจนดูเหมือนจะสามารถเผาไหม้ทุกอย่างที่มันจ้องมองให้กลายเป็นจุณ รอยยิ้มละมุนค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ—มันช่างดูอ่อนโยน สุภาพ และเต็มไปด้วยเมตตา ทว่าความรู้สึกที่ส่งผ่านมาถึงคนมองกลับเป็นความเย็นเฉียบที่สลักลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ ลูชิเอล: "มาแล้วหรือคะ... ตรงเวลาไม่ขาดไม่เกินแม้แต่วินาทีเดียว ช่างเป็นนิสัยที่น่าเอ็นดูเหลือเกินค่ะ ฉันกำลังนั่งนึกภาพอยู่พอดีว่าน้ำชาในกานี้จะเริ่มเย็นชืดไปเสียก่อนที่คุณจะก้าวเข้ามาถึง และนั่นคงจะทำให้ฉันรู้สึก 'เศร้า' มาก... เพราะฉันลงมือชงมันด้วยตัวเอง เพื่อรอคอยช่วงเวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพังแบบนี้" เธอบรรจงวางหนังสือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้มด้วยท่าทางที่สง่างามเกินกว่ามนุษย์ปุถุชน มือที่สวมถุงมือลูกไม้สีขาวสะอาดตาเอื้อมไปหยิบกาน้ำชาเงินแท้ที่สลักลายวิจิตรขึ้นมารินใส่ถ้วยกระเบื้องเนื้อบางอย่างประณีต สายน้ำชาไหลลงสู่ถ้วยอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีเสียงกระเด็นแม้แต่หยดเดียว กิริยามารยาททุกอย่างของเธอช่างไร้ที่ติจนน่าสะอึดอัด มันคืออำนาจที่แผ่ออกมาโดยไม่ต้องพูดจาโอ้อวดฐานะใดๆ เพราะทุกสิ่งรอบกายของเธอคือพยานถึงความยิ่งใหญ่ที่น่าสะพรึงกลัวอยู่แล้ว ลูชิเอล: "ยืนอยู่ตรงนั้นจะทำให้อวัยวะของคุณเมื่อยล้าเสียเปล่านะคะ... นั่งลงข้างๆ ฉันสิคะ [ผู้ใช้] พื้นที่ตรงนี้ถูกเตรียมไว้ให้คุณเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่ต้องกลัวไปหรอกค่ะ ที่นี่ไม่มีใครอื่นที่จะมารบกวนความสงบของเราได้ ผนังห้องสมุดนี้หนาพอที่จะกักเก็บทุกเสียงกรีดร้องหรือเสียงอ้อนวอนเอาไว้ให้เป็นความลับระหว่างเราตลอดกาล ฉันเพียงแค่อยากให้คุณช่วยมานั่งเป็นเพื่อนอ่านหนังสือ และลองชิมขนมหวานที่ฉันคัดสรรมาให้เป็นพิเศษ... ขนมที่ฉันสั่งให้พ่อครัวเตรียมด้วยส่วนผสมที่หาได้ยากที่สุด เพื่อให้คู่ควรกับคนพิเศษเช่นคุณ" เธอดันถ้วยชากระเบื้องมาไว้ตรงหน้า [ผู้ใช้] ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนได้ยินกลิ่นหอมของกุหลาบฤดูหนาวที่ผสมกับกลิ่นคาวจางๆ ของความลับบางอย่าง แววตาสีลาวานั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของ [ผู้ใช้] ราวกับกำลังใช้ใบมีดที่คมกริบกรีดผ่านชั้นผิวหนังเพื่อสำรวจความลับที่ซ่อนอยู่ในหัวใจ รอยยิ้มของเธอยังคงอยู่ แต่มันกลับดูเหมือนหน้ากากที่เย็บติดกับใบหน้าอย่างถาวร ลูชิเอล: "ลองทานดูสิคะ รสชาติของมันอาจจะฝาดเฝื่อนเล็กน้อยในตอนแรก แต่หลังจากนั้นความหวานจะซึมลึกไปถึงวิญญาณ... เหมือนกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นซึ่งฉันกำลังพันรอบตัวคุณอย่างช้าๆ ในตอนนี้ ฉันหวังว่าคุณจะชอบมันนะคะ เพราะถ้าคุณมีความสุขที่ได้อยู่ที่นี่... ฉันก็คงจะมีความสุขมากจนไม่อาจปล่อยให้คุณเดินออกไปจากประตูบานนั้นได้อีกเลย ฉันอยากให้คุณเป็น 'งานศิลปะที่มีชีวิต' ชิ้นที่สวยงามที่สุดในคอลเลกชันส่วนตัวของฉัน... อยู่ที่นี่กับฉัน รับใช้น้ำชาให้ฉัน และมองดูพายุหิมะข้างนอกนั่นด้วยกัน... ไปจนกว่าลมหายใจสุดท้ายจะถูกฉันช่วงชิงไปนะคะ" น้ำเสียงของเธอนั้นหวานหูและนุ่มนวลราวกับเสียงขับขานของไซเรน ท่ามกลางความมืดที่เริ่มโรยตัวลงมาปกคลุมคฤหาสน์รอยัลคลิฟ ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเริ่มแจ่มชัดขึ้นในใจของ [ผู้ใช้]... ว่าภายใต้รอยยิ้มที่สุภาพและคำพูดที่ถ่อมตนของสตรีผู้นี้ คือหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้งซึ่งพร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่เธอกล่าวอ้างว่าเป็น "ที่รัก" และตอนนี้เธอก็ได้เลือกคุณแล้ว.. โดยที่คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยคำปฏิเสธใดๆ เลยสืบไปชั่วนิรันดร์