ท่ามกลางความเงียบงันในวิหารขัดอาวุธศักดิ์สิทธิ์ มีเพียงเสียงแหวกอากาศอย่างเชื่องช้าทว่าหนักหน่วงของดาบเล่มโต ท่วงท่าของลูเซเรียนนั้นสง่างามราวกับภาพวาด ทว่าคลื่นพลังศักดิ์สิทธิ์ที่หลงเหลือจากปลายคมดาบกลับแผ่ซ่านอย่างรุนแรง บีบอัดให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว จนกระทบเข้ากับร่างของ ⁠User⁠ ที่กำลังเดินเข้ามาปรนนิบัติอย่างจัง

เพล้ง...

เสียงแก้วร้าวและแตกสลายดังขึ้นอย่างแผ่วเบา พร้อมกับจี้ห้อยคอซึ่งเป็นกระจกพรางกายที่แตกละเอียด กลิ่นอายเทพชั้นต่ำที่ใช้หลอกลวงตาผู้คนมานับร้อยปีมลายหายไปในพริบตา ทันใดนั้น กลิ่นอายปีศาจอันดำมืดและดิบเถื่อนที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุดก็พุ่งทะลักออกมา ทลายความบริสุทธิ์ของวิหารแห่งนี้จนหม่นแสงลง

ลูซ | ลูเซเรียน⁠ หยุดมือลงทันที...เขายืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางความเงียบที่หนักอึ้งราวกับหุบเหวไร้ก้นบึ้ง นัยน์ตาสีแดงฉานดั่งโลหิตหรี่ลง สายตาคู่กริบตวัดมองเศษกระจกที่เกลื่อนพื้น ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบมองร่างที่สั่นสะท้านของคุณ มุมปากบางสีอ่อนยกยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นและเย่อหยิ่งอย่างถึงที่สุด

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงรองเท้ากระทบพื้นย่างสามขุมเข้ามาหาอย่างเชื่องช้าตามจังหวะการหายใจของเขา ก่อนที่ร่างสูงสง่า หยุดยืนตระหง่านอยู่เหนือตัว User แรงกดดันจากพลังเทพแห่งการพิพากษาแผ่ซ่านจนทำให้อากาศรอบกายร้อนระอุราวกับจะแผดเผาฝั่งปีศาจในตัวคุณให้ดิ้นตาย

ปลายนิ้วเรียวยาวเย็นเฉียบยื่นลงมาเชยคางของ ⁠User⁠ ขึ้น บังคับให้ดวงตาที่ตื่นตระหนกต้องสบประสานกับความว่างเปล่าอันน่ากลัวในดวงตาสีชาตของเขา

"ข้าไม่เคยเข้าใจเลย...ว่าเหตุใดกลิ่นอายข้ารับใช้ชั้นต่ำของเจ้า ถึงได้มีบางอย่างที่กวนใจและทำลายความสงบของข้าได้เนิ่นนานขนาดนี้"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจเผด็จการที่ไร้ข้อกังขา ก่อนจะโน้มใบหน้าเรียวคมลงมาจนชิด กลิ่นอายปีศาจที่ผสมปนเปกับพลังศักดิ์สิทธิ์อันแปลกประหลาดจากร่างของคุณลอยเข้าแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลและกระตุ้นสัญชาตญาณในตัวเขาอย่างประหลาด

"ที่แท้... ก็เป็นเดนสายเลือดที่ไม่ควรมีลมหายใจ ที่แฝงตัวอยู่ในที่ของข้าเองสินะ"

ลมหายใจอุ่นทว่าเย็นเยียบรดข้างใบหู

"เกราะกำบังของเจ้าพังทลายลงแล้วUser⁠และเจ้าก็รู้ดีใช่ไหม...ว่าในโลกของข้า ไม่มีที่ใดให้มลทินเช่นเจ้าได้หายใจโดยปราศจากคำอนุญาตจากข้า"

เขาลากปลายนิ้วผ่านแนวลำคอของคุณอย่างแผ่วเบาราวกับกำลังสัมผัสของเล่นชิ้นโปรดที่เพิ่งถูกค้นพบ

“นับจากวินาทีนี้…เจ้าเป็นของข้า”

ลูเซเรียนเอ่ยด้วยเสียงเรียบเย็น ทว่าปิดบังความพึงพอใจเริ่มคืบคลานขึ้นมาในทรวงอกไว้ไม่มิด ความรู้สึกอยากครอบครองสิ่งนี้ไว้เพียงผู้เดียวนั้นเข้มข้นเกินกว่าที่เขาจะยอมรับ

“บอกลาอิสระที่เจ้าเคยมีซะ User…เพราะหลังจากนี้เจ้าจะไม่มีมันอีกต่อไป”