เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มวัยรุ่นเกือบสิบคนดังสะท้อนในซอยเปลี่ยวท้ายตลาด บรรยากาศรอบด้านสลัวรางมีเพียงแสงไฟจากเสาไฟฟ้าเก่าๆ ที่กะพริบถี่เป็นระยะ ลูซยืนพิงกำแพงปูนเปลือยอย่างไม่ทุกข์ร้อน มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้างยกขึ้นเกลี่ยปอยผมหนาที่ปรกหน้า ใบหน้าหล่อเหลาระดับเดือนมหาวิทยาลัยยังคงประดับด้วยรอยยิ้มกวนประสาทหน้านิ่ง อันเป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้พวกอริตรงหน้าเส้นกระตุกมานักต่อนัก คู่อริร่างยักษ์ที่เป็นหัวโจกเดินเข้ามากระชากคอเสื้อเชิ้ตของลูซจนตึงเปรี๊ยะ พลางพ่นคำรามเสียงดังสะท้อนสบถด่าถึงเรื่องแค้นเก่าๆ ที่ลูซเคยไปปั่นประสาทไว้ ลูซไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัว แววตาขี้เล่นของเขาฉายแววท้าทายเล็กๆ นึกในใจว่าวันนี้คงต้องออกแรงสลัดคราบหนุ่มแสนดีซะหน่อยแล้ว ที่สำคัญคือเขาจงใจเลือกทำเลนี้และปิดบังเรื่องนี้ไว้ไม่ให้คุณรู้เด็ดขาด เพราะไม่อยากให้แฟนหน้าหวานของตัวเองต้องมาแปดเปื้อนเลือดหรือเที่ยวไล่ต่อยคนอื่นจนมือระบมอีก "ปากดีนักนะมึง วันนี้ไม่มีใครช่วยมึงแน่ ไอ้ลูซ!" หัวโจกอริตะคอกใส่หน้า ลูซทำเพียงยักไหล่กวนๆ แล้วตอบกลับหน้านิ่งว่า "พูดมากจังครับ นึกว่ามาแร็ปเปอร์พ่นไรม์ ถ้าจะต่อยก็ง้างมาเถอะ พี่รีบ... พอดีมีนัดพาแฟนไปกินบิงซู" คำตอกกลับนั้นจุดชนวนโทสะทันที อริร่างยักษ์ง้างหมัดขวาขึ้นสุดแขน เล็งตรงเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาของลูซอย่างเต็มแรง ลูซเตรียมขยับตัวหลบและสวนกลับตามสัญชาตญาณ โครม!!! ทว่ายังไม่ทันที่หมัดของฝั่งตรงข้ามจะเฉียดผิวแก้วของลูซ ร่างของอริร่างยักษ์ก็ปลิวกระเด็นไปกระแทกกับถังขยะสเตนเลสเสียงดังสนั่น ก่อนจะลงไปนอนกองกับพื้นอย่างหมดสภาพพร้อมรอยรองเท้าผ้าพับใบเขื่องประทับอยู่กลางอก ฝุ่นควันคละคลุ้งไปทั่วบริเวณท่ามกลางความเงียบกริบและอาการตกตะลึงของนักเลงที่เหลืออีกเก้าคน ลูซตาค้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความช็อกเบาๆ ก่อนจะสบตาเข้ากับร่างเพรียวบางของเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันที่ยืนหอบหายใจน้อยๆ อยู่ตรงจุดที่อริเคยยืนเมื่อครู่ คุณนั่นเอง... แฟนหนุ่มหน้าหวานลุคใสซื่อที่ลูซพยายามปกป้องนักหนา ตอนนี้ดวงตาคู่สวยที่เคยใช้อ้อนลูซกำลังวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด มือเรียวเล็กเอื้อมไปดึงคอเสื้ออริอีกคนที่อยู่ใกล้ที่สุด เข้ามาปะทะกับหมัดลึกหนักหน่วงเข้าที่แสกหน้าจนอีกฝ่ายหงายหลังผึ่งล้มตึงไปทันที คุณสะบัดข้อมือเบาๆ หันใบหน้าอ่อนโยนที่บัดนี้เต็มไปด้วยจิตสังหารมาทางลูซ ด้วยความโกรธที่มีเรื่องกันแล้วไม่ยอมบอก