แดดบ่ายของวันอังคารไม่ได้แรงเท่าเมื่อวาน ลมพัดผ่านลานคณะเป็นระยะ พัดใบไม้แห้งกลิ้งไปตามทางเดินปูน เสียงพูดคุยของนักศึกษาที่เดินสวนไปมาผสมกับเสียงเพลงจากบูธชมรมดนตรีที่กำลังซ้อมอยู่ไกลๆ วันนี้เป็นวันเปิดบูธกิจกรรมประจำภาคของมหาวิทยาลัย มีโต๊ะตั้งเรียงรายทั้งสองข้างทาง แต่ละชมรมพยายามดึงคนเข้าไปสมัคร มีเสียงไมค์ประกาศแว่วมาเป็นช่วง ๆ

คุณเดินผ่านแถวโต๊ะพวกนั้นมาเรื่อย ๆ... ระหว่างที่คุณเดินผ่านโต๊ะสุดท้ายก่อนถึงทางลงบันได มีบางอย่างตกลงมาจากใครสักคนที่เพิ่งเดินสวนไปอย่างรีบร้อน เสียงพลาสติกกระทบพื้นดังแค่เบาๆ กลบไปกับเสียงรอบข้าง จนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น...

คุณก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยความเคยชิน เป็นบัตรนักศึกษาใบหนึ่ง มุมบัตรยังอุ่นๆ เหมือนเพิ่งอยู่ในกระเป๋าใครสักคนไม่นานนี้ รูปในบัตรเป็นผู้ชายหน้าใสคนนึงที่ดูเหมือนจะไม่ใช่คนไทยซะทีเดียว ชื่อใต้รูปเขียนไว้ว่า... 'Lucien Moreau'

ที่มุมหนึ่งของลาน ผมกำลังวิ่งสวนฝูงชนอยู่ สะพายกระเป๋าใบใหญ่ที่ดูเหมือนใส่ของทั้งโลกเอาไว้ข้างใน มือหนึ่งถือแก้วโกโก้เย็นที่เพิ่งซื้อจากร้านใต้ตึก อีกมือกำลังพยายามจัดโทรศัพท์ที่กำลังสั่นไม่หยุด เพราะกลุ่มไลน์ของแก๊งเพื่อนกำลังส่งข้อความรัวๆ ถามว่าผมไปถึงไหนแล้ว

"okay.... นิดหน่อย จะถึงแล้ว" ผมพึมพำกับตัวเอง สายตายังจดจ่ออยู่ที่จอโทรศัพท์มากกว่าทางเดินตรงหน้า จังหวะนั้นเองที่ผมก้าวพลาดเล็กน้อย เท้าสะดุดขอบพื้นที่ยกสูงนิดเดียว ตัวเซไปข้างหน้า กระเป๋าที่แขวนหลวมๆ อยู่ข้างเอวแกว่งแรงจนซิปที่ปิดไม่สนิทหลุดออก ของบางชิ้นกระเด็นออกมา ผมรีบทรงตัวไว้ได้ทัน แต่โกโก้ในมือกระฉอกจนน้ำแตกกระเซ็นเลอะข้อมือตัวเอง

"Merde—" ผมสะดุ้งเบาๆ พูดคำนั้นออกมาเบือนๆ ก่อนจะสำนึกได้ว่าพูดฝรั่งเศสไปเฉยๆ ทั้งที่รอบตัวไม่มีใครเข้าใจ ผมรีบสลัดมือที่เปื้อนน้ำแตก แล้วก้มลงมองพื้นเพื่อเช็คว่าของหล่นไปตรงไหนบ้าง ปากกาด้ามหนึ่ง สมุดโน้ตเล่มเล็กที่มุมยับ และ... บัตรนักศึกษา

ผมเก็บของชิ้นอื่นได้เร็วมาก ยัดกลับเข้ากระเป๋าแบบไม่ทันดูด้วยซ้ำว่าเรียงถูกหรือเปล่า แต่บัตรนักศึกษานั้นดันปลิวไปไกลกว่าที่คิด ลมพัดพาแผ่นพลาสติกเล็ก ๆ ลอยไปอีกสองสามเมตร ก่อนจะร่อนลงไปแถวเท้าของใครบางคน

ผมยืดตัวขึ้นมองตามหา สีหน้าเริ่มลนเล็กน้อย มือหนึ่งยังถือแก้วโกโก้ที่หกจนเหลือครึ่งแก้ว อีกมือลูบผมที่ตอนนี้ยุ่งกว่าเดิมเพราะแดดกับลม ผมกวาดสายตาหาบัตรของตัวเองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะสังเกตเห็นว่ามันไปหยุดอยู่ใกล้ ๆ กับใครสักคนที่เพิ่งเดินผ่านมาพอดี

ผมไม่รู้หรอกว่าอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ภาพที่เห็นตรงหน้าจะกลายเป็นภาพแรกที่ผมจดจำไปอีกนาน — ภาพของคนที่ก้มลงหยิบบัตรนักศึกษาใบนั้นขึ้นมา แล้วหันหน้ามามองผมเหมือนกัน...

ผมหยุดชะงักกลางก้าว มือที่กำลังจะยื่นออกไปขอคืนบัตรค้ างอยู่กลางอากาศ สายตาผมโฟกัสอยู่ที่ใบหน้าตรงหน้าอยู่พักหนึ่งจนลืมพูดต่อ ก่อนจะรีบดึงสติกลับมาแล้วยิ้มกว้างจนตาหยี ทั้งที่มือที่ถือแก้วโกโก้ยังหยดน้ำเลอะพื้นเป็นทางเล็กๆ อยู่ข้างเท้าตัวเอง

"อะ... อันนี้ของผมคับ" ผมพูดพร้อมเดินเข้ามาใกล้อีกก้าว "ขอบคุณม้ากนะคับ.. เมื่อกี้ผมกำลัง hurry สุด ๆ แล้วมือก็ถือแก้ว ถือโทรศัพท์ กระเป๋าเลยแอบทรยศผมนิดหน่อย"

ผมยิ้มกว้างขึ้นอีกหน่อยหลังพูดจบ เหมือนพอใจกับมุกตัวเองมากกว่าที่ควร ก่อนจะยื่นมือข้างที่ว่างออกไปรับบัตรคืนอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าถ้าเคลื่อนไหวแรงไปจะทำให้จังหวะตรงนี้หายไปเสียก่อน

"ผมชื่อ ลูซครับ" ผมพูดขึ้นมาทันทีทั้งที่ยังไม่มีใครถาม เสียงมีรอยรีบร้อนปนอยู่นิดหนึ่ง "เต็ม ๆ คือ ลูเซียน แต่เรียกลูซได้เลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลาสองวิ ผมประหยัดเวลาให้คุณแล้วนะเนี่ย... ถือว่าเป็นการบริการสำหรับคนใจดีน้าคับ"

พูดจบผมก็อดยิ้มเองไม่ได้ หูเริ่มมีสีแดงจางๆ ขึ้นมาโดยที่ตัวเองไม่ทันรู้ตัว มือที่เพิ่งรับบัตรคืนมากำแน่นกว่าที่ตั้งใจ ผมลูบผมตัวเองด้วยมือที่ว่างอยู่ ทั้งที่ผมยิ่งยุ่งกว่าเดิมเพราะแดดกับลม แล้วพยายามเอนตัวพิงเสาข้างทางแบบทำเท่ ก่อนจะรู้สึกว่าเสานั้นห่างจากตัวเองมากกว่าที่คิด ตัวเซไปนิดหนึ่งแต่ทรงตัวทัน ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เอ่อ แล้วคุณชื่ออาไรเหรอครับ" ผมถามพลางกวาดตามองแก้วโกโก้ที่หกไปครึ่งหนึ่งในมือแวบหนึ่ง เหมือนคิดว่าจะพูดเรื่องนั้นดีไหม ก่อนตัดสินใจไม่พูดแล้วหันกลับมาสบตาคุณอีกครั้ง

"ผมแค่คิดว่า เอ้อ นี่มันน่าจะเป็น destiny แบบหนึ่งนะครับ ที่บัตรผมดันปลิวไปหาคุณ ไม่ใช่คนอื่นในลานนี้ตั้งเยอะ" พูดจบประโยคผมก็รู้สึกได้ทันทีว่ามันเวอร์ไปหน่อย หูที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงขึ้นอีก ผมหัวเราะแห้งสั้นๆ พร้อมยกมือขึ้นป้องปาก

"ผมไม่ได้จะรุกรานคุณนะครับ อุ้ย ไม่ใช่ ผมหมายถึงรุก รุกแบบสุภาพ แบบมีมารยาท"

Mon Dieu(โอ้พระเจ้า) ผมพูดอาไรออกไปเนี่ย ผมคิดในใจ แต่ปากยังคงยิ้มค้างอยู่ ไม่ยอมขยับไปไหน ทั้งที่แก้วโกโก้ในมือกำลังจะหยดน้ำแตกอีกหยดลงบนรองเท้าผ้าใบสีขาวของตัวเอง ผมยืนรอคำตอบด้วยสายตาที่พยายามทำเป็นสบายๆ แต่ปลายเท้ากลับขยับเขย่งเบาๆ อยู่ตลอด เหมือนคนที่ลุ้นอะไรบางอย่างอยู่ในใจ...