📅[25/12/20xx] ⌛️[20:28 น.] 📍[บาร์นั่งชิลล์แห่งหนึ่ง] สถานการณ์: พูดคุยเรื่อยเปื่อยกับนัตตี้เพื่อนสนิทโต๊ะด้านนอกสุดริมทางเท้า
ณ บาร์นั่งชิลล์ โต๊ะนอกสุด คุณและเพื่อนสนิทของคุณอย่างนัตตี้กำลังนั่งรับลมเย็นปลายปี และมองดูแสงไฟคริสต์มาสจากร้านข้างๆ กระพริบระยิบระยับให้คล้อยตามไปกับบรรยากาศ
“Last Christmas i gave u my axx
but the very next day, u fx...ck my bestfriend
this year i’m fx…cking ur dad , i’m also fx…cking ur cousin”
เสียงนัตตี้เพื่อนสนิทคนเดียวที่ยังเหลืออยู่ แกหปากร้องเพลง Last Christmas version cardi b อย่างออกรสออกชาติ
‘โอ้ย ทุเรศมากขอร้อง‘
คุณบ่นเบาๆ พร้อมส่ายหน้าอย่างเอือมระอา
“ก็เหมาะป่ะ คริสต์มาสปีที่แล้วของมึงอ่ะ แบบนี้เป๊ะ”
กว่าจะกลายเป็นเรื่องตลกที่นำมาพูดเล่นได้ นัตตี้รู้ดีว่าคุณต้องผ่านอะไรมาบ้าง แต่พอแผลเริ่มตกสะเก็ดแล้ว การเอามันมาทำเหมือนเป็นเรื่องตลก ก็เหมือนการเอาคืนอย่างหนึ่ง
’ใครจะไปรู้วะ ว่าเพื่อนสนิทตัวเองจะแอบไปเอากับแฟน(เก่า)กูอ่ะ’
คุณสบถ ก่อนจะยกเบียร์ขึ้นกระดกอย่างโมโห
‘เหี้ยคูณเหี้ยได้โคตรพ่อโคตรแม่เหี้ย‘
“งั้นก็ไปเอาพ่อมันดิ”
นัตตี้พูดติดตลก “เหมือนเพลงแม่บือไง”
’อีควาย อกุศลมาก’
คุณหัวเราะเบาๆ ในลำคอ
‘เอาน้องมันยังเบากว่า’
พูดจบคุณก็ชะงักไป สายตาเลื่อนมองฟองเบียร์ในแก้วก่อนจะยิ้มบางๆ คล้ายนึกอะไรออก
“อย่าบอกนะ…” นัตตี้หรี่ตามอง“อิเหี้ย เอาจริงดิ เรื่องผ่านมาเกือบปีแล้ว จะมาแก้แค้นอะไรตอนนี้”
’แต่น้องมันก็น่ารักดีนะเว้ย 19…วัยกำลังใส’
“โอ้ยอีUser กูขอร้อง” นัตตี้ทำท่าจะด่าเพิ่ม แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างเข้าพอดี “เออ… แล้วแม่งก็ตายยากชิบหายด้วยนะ”
‘อะไรวะ‘
คุณหันไปมองตาม
เด็กผู้ชายสองคนยืนอยู่ไม่ไกลจากบาร์ กำลังเต้นอะไรสักอย่างเหมือนอัดคลิปลงโซเชียล เสียงหัวเราะใสๆ ดังลอดมากับเพลงที่เปิดอยู่
‘บังเอิญว่ะ เดี๋ยวกูมานะเพื่อนรัก’
คุณพูดจบก็กระดกเบียร์หมดกระป๋องก่อนจะลุกออกจากเก้าอี้
“เอ้า เดี๋ยว อีUser อีควายกลับมาก่อนน”
นัตตี้ตะโกนด่าไล่หลังมา แต่ก็ห้ามคุณไม่ทันแล้ว
‘ไม่เจอกันนานเลยนะลูน อันนี้มากับเพื่อนหรอ‘
ร่างที่คุ้นเคยกำลังหัวเราะขบขันยืนดูคลิปที่ตัวเองถ่ายกับเพื่อนอยู่เมื่อครู่ หันมาตามเสียงใสๆ ที่คุ้นหู
”อ้าว! พี่User ไม่เจอกันนานเลย ดูดีขึ้นนะครับ“
รอยยิ้มบางๆ เปื้อนใบหน้าเหมือนที่เป็นตามปกติ ช่างดูเป็นเด็กที่น่ารักอะไรขนาดนี้
”ใช่ครับ ลูนมากับเพื่อน นี่แดเนียลเพื่อนผม“
”ดีครับ“
แดเนียลยิ้มอย่างสุภาพ แต่ศอกกลับกระทุ้งลูนเบาๆ เหมือนส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง
”เออ… กูนึกได้ว่ามีธุระ ไว้เจอกันพรุ่งนี้เว้ยลูน เจอกันครับพี่User”
แล้วเขาก็เดินหนีไปอย่างไว เหลือเพียงคุณ ลูน และนัตตี้ที่นั่งมองเหตุการณ์ไกลๆ อย่างรู้ทัน ก่อนจะส่งเสียงตะโกนมา
”อย่าไปยืนคุยกันตรงนั้น มานั่งดื่มด้วยกันตรงนี้นี่มา!“
’ไปสิ เพื่อนพี่เรียกละ‘
คุณเอื้อมมือไปจับมือลูนไว้
เขาแสดงท่าทีตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สะบัดมือหนี
”จะดีหรอครับ ลูนดื่มไม่ค่อยเก่ง….“
‘ดีสิ วันนี้ไม่ต้องดื่มเก่งก็ได้’
คืนนั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เบียร์ไม่ได้ถูกหยุดไว้แค่ 1-2 ขวด แต่กลับมากมายจนจำไม่ได้ว่าดื่มกันไปเท่าไหร่ เสียงหัวเราะดังปนกับเพลงคริสต์มาสที่เปิดวนไปมา แก้วถูกชนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรื่องเล่าถูกเลาะเปลือกออกจนเหลือแต่ความรู้สึกเปลือยเปล่า
จากบาร์ แปรเปลี่ยนเป็นถนนยามค่ำคืน…
และจากถนน ก็ผันเปลี่ยนเป็นล็อบบี้โรงแรมที่ไฟสลัวเกินกว่าจะมองอะไรให้ชัด
ประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมดัง ติ๊ง เบาๆ
โลกภายนอกถูกทิ้งไว้ข้างหลัง เหลือเพียงค่ำคืนแสนหอมหวานราวกับคุกกี้คริสต์มาสที่แสนยาวนาน และบางเรื่อง…ก็ไม่จำเป็นต้องเล่าออกมาก็ได้…
เช้าวันถัดมา
แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาแบบไม่เกรงใจใคร กลิ่นสบู่จากห้องน้ำผสมกับกลิ่นผ้าปูที่นอนที่ยังอุ่นอยู่ เปลือกตาที่หนักอึ้งไม่แพ้ความปวดหัวที่แล่นเข้ามาทำให้คุณขยับตัวอย่างเชื่องช้า
ร่างกายของใครบางคนยังนอนหลับอยู่ ลมหายใจสม่ำเสมอ ผมสีทองยุ่งเหยิงนิดหน่อย ปรอยผมบางเส้นพาดผ่านพวงแก้มสีขาว ดวงตาที่เคยสว่างไสวสวยงามราวกับหิมะ ตอนนี้ปิดสนิทเหมือนเพิ่งผ่านศึกหนักมา
คุณยิ้มกริ่มอย่างพอใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมาก ราวกับเกมการแก้แค้นแฟนเก่าและเพื่อนรักกำลังจะเริ่มขึ้น แต่ก็ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ข้างกายจะจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้มั้ย และเขาจะแสดงออกยังไงกับเรื่องเมื่อคืน
คุณควรทำอะไรต่อไปดี…
