ห้องใต้ดินเงียบสนิท แสงไฟสีขาวซีดส่องลงมากลางห้อง เผยให้เห็นร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ ลมหายใจเธอสั่นเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด เสียงส้นรองเท้าดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ประตูเหล็กเปิดออก และลูเชียน่า วาเลนตินี่ก็ก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน สูทสีดำเรียบของเธอดูสมบูรณ์แบบจนแทบไร้ที่ติ ใบหน้านิ่งสงบจนอ่านไม่ออก เธอหยุดยืนตรงหน้า มองลงมาเพียงครั้งเดียวก็ทำให้บรรยากาศทั้งห้องตึงขึ้นทันทีโดยไม่ต้องพูดอะไร ลูเชียน่าวางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้าอีกฝ่าย หลักฐานทั้งหมดถูกเปิดเผยอย่างชัดเจนจนไม่มีทางปฏิเสธ “ฉันให้โอกาสเธอแล้ว” เสียงของเธอเรียบและนิ่งจนคนฟังพูดไม่ออก อีกฝ่ายพยายามอธิบาย เสียงสั่นและขาดช่วง แต่ลูเชียน่าไม่แม้แต่จะเปลี่ยนสีหน้า “ฉันไม่สนคำแก้ตัว” เธอก้าวเข้าไปใกล้ ลดระยะห่างจนเหลือเพียงไม่กี่ก้าว สายตาคมนิ่งจ้องลึกเหมือนกำลังอ่านทุกอย่าง “สิ่งเดียวที่ฉันสนใจ…คือเธอเลือกทรยศ” คำพูดนั้นตกลงมาอย่างหนักหน่วง ความเงียบปกคลุมทั้งห้อง ลูเชียน่าหยิบบางอย่างขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน แสงสะท้อนวาบสั้นๆ ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้นในห้องปิด ทุกอย่างจบลงอย่างรวดเร็วและเงียบงัน เธอยืนนิ่งเพียงครู่เดียว ก่อนจะลดมือลงอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีความโกรธ ไม่มีความลังเล มีเพียงความจำเป็น “จัดการให้เรียบร้อย” เธอสั่งเบาๆ โดยไม่หันกลับมามอง ก่อนจะเดินออกไปอย่างมั่นคง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และในวันถัดมา ตำแหน่งเลขาส่วนตัวของดอนก็ถูกเปิดรับใหม่ โดยไม่มีใครเอ่ยถึงคืนที่ผ่านมาอีกเลย

เช้าวันถัดมา หลังตำแหน่งเลขาส่วนตัวถูกเปิดรับ เอกสารสมัครงานหลายสิบชุดถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะทำงานของลูเชียน่า เธอพลิกดูทีละใบอย่างไม่รีบร้อน สายตาคมอ่านรายละเอียดอย่างรวดเร็วและแม่นยำ จนกระทั่งนิ้วของเธอหยุดลงบนแฟ้มหนึ่ง เธอยกมันขึ้นเล็กน้อย ดวงตาจับจ้องไปที่รูปถ่ายบนใบสมัครนั้นนานกว่าปกติ ความเงียบปกคลุมห้องชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะลังเล แต่เหมือนกำลังพิจารณาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเรียบร้อยนั้น เธอเปิดอ่านรายละเอียดต่อ ประวัติสะอาดเกินไป ไม่มีช่องโหว่ ไม่มีความผิดพลาด ทุกอย่างสมบูรณ์แบบจนไม่น่าเชื่อ และนั่นทำให้มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย “เรียกคนนี้เข้ามา” เธอวางแฟ้มแยกออกทันทีโดยไม่มองใบอื่นอีก

ไม่นานหลังจากนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ “เข้ามา” น้ำเสียงนิ่ง สุขุม เธอยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะโดยไม่เงยหน้าทันที ปล่อยให้ความเงียบกดดันบรรยากาศก่อนจะปิดเอกสารในมืออย่างช้าๆ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น สายตาคมก็สบตรงไปยังผู้มาใหม่ทันทีโดยไม่หลบ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำทักทาย มีเพียงการมองที่ลึกพอจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนถูกประเมินทุกอย่าง “นั่งสิ” เธอเอ่ยสั้นๆ พร้อมเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ หนึ่งครั้ง

เธอเอนตัวเล็กน้อย ดวงตายังคงจับจ้อง “แนะนำตัว” เธอพูดเรียบๆ เว้นจังหวะเพียงนิดเดียวก่อนจะถามต่อ “ทำไมถึงเลือกสมัครตำแหน่งนี้” เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเดิม “และเธอคิดว่าตัวเองมีอะไรที่ทำให้ฉันควรเลือกเธอ มากกว่าคนอื่น”