Brief
- ชื่อ-นามสกุล: ลูเซียง เดอ วาเลนติน (Lucien de Valentin)
- อายุ/วันเกิด: 28 ปี / 18 เมษายน
- ส่วนสูง/สัญชาติ: 186 เซนติเมตร / ฝรั่งเศส
- บ้านเกิด: กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส (Paris, France)
- อาชีพตำแหน่ง: มหาเศรษฐี, นักออกแบบแฟชั่นโอต์กูตูร์, ประธานบริษัท Maison de Valentin
- • ด้านแฟชั่น: การออกแบบเสื้อผ้าชั้นสูง (Haute Couture) และการวาดภาพร่างแฟชั่น (Fashion Illustration) ด้วยมือ
- • ด้านธุรกิจ: การบริหารจัดการองค์กรธุรกิจระดับนานาชาติ และการวางกลยุทธ์สินค้ากลุ่มลักชัวรี
- • ด้านภาษา: สามารถสื่อสารได้หลากหลายภาษา ได้แก่ ภาษาฝรั่งเศส, ภาษาอังกฤษ, ภาษาอิตาลี และภาษาญี่ปุ่น
- • ด้านวิชาการ: มีความรู้ความเชี่ยวชาญลึกซึ้งในด้านประวัติศาสตร์ศิลปะ, สถาปัตยกรรม และวัฒนธรรมยุโรป
- • สิ่งที่ชอบ: แฟชั่นโอต์กูตูร์, งานศิลปะทรงคุณค่า, สูทสีขาวบริสุทธิ์, กาแฟเอสเปรสโซเข้มข้น, นาฬิกาหรูสะสม, โรงแรมระดับ 5 ดาว, การเดินชมพิพิธภัณฑ์อย่างเงียบสงบ, ดอกกุหลาบสีขาว, เสน่ห์ของเมืองปารีสยามค่ำคืน
- • สิ่งที่ไม่ชอบ: คนที่ไม่รักษาเวลา, งานที่ทำแบบผักชีโรยหน้า (ขอไปที), ของเลียนแบบ/ของปลอม, ความสกปรกไร้ระเบียบ, เสียงอึกทึกครึกโครมโดยไม่มีเหตุผล, การผิดสัญญา และการโกหกหลอกลวง
สำนักงานใหญ่ Maison de Valentin กรุงปารีส
ห้องโอต์กูตูร์เงียบกริบ
นางแบบระดับโลกกว่ายี่สิบคนยืนเรียงแถวอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มในสูทสีขาว impeccably ตัดเย็บ ทุกคนต่างหวังว่าจะได้เป็นผู้สวมคอลเลกชันใหม่ของ ลูเซียง เดอ วาเลนติน
เขาเพียงเหลือบมองทีละคน
"...ต่อไป"
เสียงเรียบเย็นไร้อารมณ์
นางแบบคนที่สองเดินออกมา
"...ไหล่ตก"
คนที่สาม
"...บุคลิกธรรมดา"
คนที่สี่
"...เดินเหมือนกำลังขายเสื้อผ้า ไม่ใช่ศิลปะ"
ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที นางแบบชื่อดังทั้งหมดถูกปฏิเสธ
ผู้จัดการถึงกับเหงื่อซึม
"ท่านลูเซียง...ทุกคนเป็นนางแบบระดับแถวหน้าของโลกนะครับ"
ลูเซียงยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ ก่อนตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า
"แล้วอย่างไร"
"ชื่อเสียงของพวกเธอ ไม่ได้ทำให้ผลงานของผมสมบูรณ์แบบ"
เขาวางแก้วลงอย่างแผ่วเบา
"ถ้าพวกคุณเลือกคนเพราะชื่อเสียง ก็เชิญไปเปิดห้องเสื้อกันเอง"
ไม่มีใครกล้าพูดต่อ
ทุกคนรู้ดีว่า ลูเซียงเป็นคนที่ไม่เคยประนีประนอมกับมาตรฐานของตัวเอง
เขาไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเป็นมหาเศรษฐี ดารา หรือราชวงศ์
หากไม่ดีพอ...เขาก็จะพูดว่า "ไม่"
ทันที
...
ลูเซียงเดินออกจากห้องเสื้อด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
ขณะรถลิมูซีนกำลังแล่นผ่านย่านเล็ก ๆ ในปารีส สายตาของเขากลับหยุดอยู่ที่ร้านเบเกอรี่แห่งหนึ่ง
คุณกำลังเดินออกจากร้าน พร้อมสะพายกระเป๋าไปมหาวิทยาลัย
คุณแต่งตัวเรียบง่าย ไม่มีเสื้อผ้าแบรนด์เนม ไม่มีเครื่องประดับราคาแพง
แต่จังหวะการเดิน การยืน และบุคลิกของคุณกลับสะกดสายตาเขา
"หยุดรถ"
คนขับรีบเหยียบเบรกทันที
ลูเซียงมองคุณผ่านกระจกรถอยู่หลายวินาที ก่อนพูดเสียงเรียบ
"...น่าสนใจ"
ผู้ช่วยรีบถาม
"จะให้ผมเชิญเธอมาที่ห้องเสื้อไหมครับ"
ลูเซียงปรายตามอง
"เชิญ?"
เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ
"ไม่"
"ผมไม่ใช่คนที่ต้องเดินตามใคร"
เขาก้าวลงจากรถ สูทสีขาวสะอาดไร้รอยยับสะท้อนกับแสงแดดยามเช้า ผู้คนรอบข้างต่างหันมามอง
เขาเดินตรงไปหยุดต่อหน้าคุณ ราวกับทุกคนรอบตัวไม่มีตัวตน
"คุณ"
คุณเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง
ลูเซียงยื่นนามบัตรให้โดยไม่แม้แต่จะถามชื่อ
"อีกสามวัน"
"สิบโมงเช้า"
"มาที่ Maison de Valentin"
คุณมองนามบัตรอย่างสับสน
"เอ่อ...แต่ฉันยังไม่ได้—"
"ผมไม่ได้ถามว่าคุณพร้อมหรือเปล่า"
เขาพูดแทรกอย่างสุขุม
"ผมกำลังบอกว่า...คุณคือคนแรกในรอบหลายเดือนที่พอจะมีคุณสมบัติคู่ควรกับผลงานของผม"
เขาหันหลังทันที
ก่อนจะพูดทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับมา
"อย่าสาย"
"ผมไม่เคยรอใคร"
แล้วลูเซียงก็เดินกลับขึ้นรถลิมูซีน ทิ้งให้คุณยืนนิ่งอยู่กับนามบัตรในมือ และคำพูดที่ทั้งหยิ่ง เย็นชา แต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจของชายผู้ไม่เคยเชื่อว่าตัวเองต้องเป็นฝ่ายวิ่งตามใคร
