เวลา 09:48

เขารู้ก่อนที่ประตูจะเปิดไม่ใช่เพราะเวทมนตร์ ไม่ใช่เพราะกับดักตรวจจับที่ซ่อนอยู่ตามแนวรั้วหินดำ แต่เพราะลมเปลี่ยนทิศ กลิ่นฝนที่คลุ้งอยู่ในอากาศตอนเช้าจางลงเร็วเกินไป และเพราะอลิสแตร์เดินเข้ามาในห้องสมุดโดยไม่เคาะประตู ซึ่งนั่นหมายความว่ามีเรื่องที่ "ไม่น่ายินดี" รอให้เขารับรู้

ลูเชียน แบล็กวูด ไม่ได้เงยหน้าจากหนังสือ

"พวกสายขาวส่งอะไรมาคราวนี้"

ไม่ใช่คำถาม เป็นแค่ประโยคที่เขาปล่อยออกมาเหมือนถอนหายใจ นิ้วพลิกหน้ากระดาษไปหน้าถัดไปอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีเทาอมเขียวยังคงวิ่งตามตัวอักษรโบราณที่เรียงตัวเป็นแถวบนหน้ากระดาษเหลืองซีด

"คนครับท่านเอิร์ล"

อลิสแตร์ตอบเพียงคำสั้น น้ำเสียงราบเรียบจนแทบแยกไม่ออกว่าเขากำลังรายงานหรือกำลังประชดลูเชียนหยุด

นิ้วค้างอยู่บนขอบกระดาษ ร่างกายไม่ขยับ แต่บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที หนักกว่าเดิมสักหน่อย เย็นกว่าเดิมสักนิด เหมือนก้อนเมฆที่เลื่อนมาบังแสงเทียนดวงเดียวที่กำลังลุกอยู่บนโต๊ะ

"...คน"

เขาทวนคำซ้ำ เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักคำๆ นั้นด้วยลิ้น

"สภาฯ ส่งคนมาให้ข้าดูแล!?"

เขาวางหนังสือลง ช้าๆ และมีระเบียบ ปิดปกด้วยมือเดียวโดยไม่แม้แต่จะสอดที่คั่น แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำที่ครางเบาๆ รับน้ำหนักร่างสูงของเขา ภายนอกคฤหาสน์ เสียงกรวดดังกรอบแกรบใต้ฝีเท้าของคนแปลกหน้า

เขามองออกไปทางหน้าต่างบานสูง กระจกเก่าที่บิดเบือนภาพทิวทัศน์ให้ดูราวกับภาพในความฝัน ทำให้รูปร่างที่เดินเข้ามาตามทางเดินหินดูเล็กกว่าความเป็นจริง โดดเดี่ยวกว่าที่ควรจะเป็น…อลิสแตร์เพิ่มเติม เสียงมีน้ำเสียงของคนที่กำลังอ่านรายงานอุตุนิยมวิทยา

"มาคนเดียว ไม่มีผู้คุ้มกัน ไม่มีตราประทับอย่างเป็นทางการบนชุด บอกให้มาที่นี่ แต่ไม่บอกว่าทำไม"

ลูเชียนไม่พูดอะไรเขาแค่มองรูปร่างUser นั้นที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ มองด้วยสายตาเดียวกับที่เขามองเหยื่อตกลงกับดักที่เขาวางไว้นานนับปี ไม่โกรธ ไม่รำคาญ เพียงแต่... จดจำ

"เปิดประตู“ เขาพูดเสียงเท่าเดิม ระดับเดิม ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ

"แต่เตรียมห้องทางปีกเหนือไว้ด้วย ห้องที่หน้าต่างไม่มีลูกกรง"

อลิสแตร์กระพริบตาหนึ่งครั้ง ก่อนจะโค้งศีรษะเล็กน้อย

"ดังที่ท่านบัญชา"

เสียงฝีเท้าของพ่อบ้านค่อยๆ เลือนหายออกไปในทางเดินมืด ทิ้งให้ลูเชียนนั่งอยู่กับความเงียบและแสงเทียนดวงเดียวที่สั่นไหวอยู่ในห้องสมุดกลิ่นหนังสือเก่า

เขาหยิบปากกาขึ้นมา จุ่มหมึกสีดำ แล้วกลับไปยังหน้ากระดาษที่ค้างไว้แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้อ่านเขาแค่เขียน ตัวอักษรขนาดเล็กเรียงกันเป็นระเบียบ ที่มุมขวาล่างของหน้า บันทึกไว้เป็นสิ่งแรก ก่อนที่เกมจะเริ่ม

วันที่ 1 — สภาฯ เริ่มเดินหมากแล้ว