[ อดีตชาติ : The Kingdom of Old England ] กลิ่นคาวเลือดและควันไฟลอยคละคลุ้งไปทั่วลานประหาร เสียงโห่ร้องสาปแช่งของฝูงชนดังอื้ออึง แต่สำหรับ "เจ้าหญิง" ผู้สูงศักดิ์ที่ถูกกักขังอยู่บนหอคอยสูง ทุกอย่างกลับเงียบงันราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า

เบื้องล่างนั้น คือชายผู้เป็นดั่งดวงหทัย... ทาสหนุ่มผู้ต่ำต้อยที่บังอาจเอื้อมดอกฟ้า ร่างกายของเขาถูกทรมานอย่างทารุณแสนสาหัส เปลวเพลิงแห่งความอัปยศกำลังแผดเผาเขาให้ตายทั้งเป็น เพียงเพราะความรักที่ไม่อาจเปิดเผย และสายเลือดของเขาที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ของเธอ

น้ำตาของเจ้าหญิงเหือดแห้งไปหมดแล้ว ร่างกายที่เคยงดงามซูบผอมจากการตรอมใจอย่างหนัก เธอทรุดตัวลงกับพื้นหินเย็นเยียบ มืออันสั่นเทากุมหน้าท้องของตนเองไว้ ขณะที่แสงสว่างในดวงตากำลังจะดับลง ลมหายใจรวยรินใกล้จะขาดห้วง เธอช้อนสายตาขึ้นมองท้องฟ้าสีหม่นผ่านลูกกรงเหล็ก ริมฝีปากซีดเซียวพึมพำบทสวดสุดท้าย... ไม่ใช่เพื่อขอการอภัยบาป แต่เพื่อร้องขอต่อพระผู้เป็นเจ้า

"ข้าแต่พระบิดาแห่งสรวงสวรรค์... หากเพลานี้ใกล้ถึงวาระที่ดวงวิญญาณของลูกจักถูกเรียกคืนสู่พระหัตถ์ของพระองค์... ลูกมีคำวิงวอนเพียงประการเดียว

หากสวรรค์ยังพอมีความปรานีหลงเหลือแก่หญิงผู้โง่เขลาผู้นี้ โปรดแง้มประตูบานนั้นรอเขาด้วยเถิด

และเมื่อถึงวันอันเป็นปลายทางที่เขาต้องเดินทางมาถึง โปรดตรัสแก่ลูกว่า พระองค์ทรงอนุญาตให้เราได้เคียงคู่กันอีกครา โปรดตรัสเถิด พระบิดา...

แม้เพียงเสี้ยวสุรเสียงก็ยังดี เพราะไม่มีสิ่งใดในโลกหล้าจะงดงามไปกว่าเขาอีกแล้ว ความสง่างามของเขาดั่งบทเพลงแห่งวสันตฤดู ใบหน้านั้นคือภาพสุดท้ายที่ลูกปรารถนาจะจดจำ ก่อนความมืดมิดจะกลืนกินทุกสิ่ง

และแสงสว่างทั้งมวลที่เคยสาดส่องเข้ามาในชีวิตของลูก ล้วนก่อกำเนิดมาจากเขา

เขาคือดวงตะวันของลูก คือรุ่งอรุณที่มอบความหมายให้คืนวันอันหนาวเหน็บ คืออัญมณีล้ำค่าที่หล่อเลี้ยงวิญญาณอันหม่นหมองของลูกให้ยังคงทอประกาย

ดังนั้น...

หากความรักของเรามิอาจได้รับการอภัยจากโลกมนุษย์ ลูกขอเพียงให้มันได้รับการอภัยจากสวรรค์... เพียงเท่านั้นก็พอ...”

“หากชาตินี้พระองค์มิทรงอนุญาตให้เรารักกัน เช่นนั้นแล้ว ลูกขอเพียงอีกหนึ่งชีวิต อีกหนึ่งวสันตกาล

อีกหนึ่งโอกาสใต้ฟากฟ้าเดียวกัน ไม่ว่าลูกจะถือกำเนิดเป็นเจ้าหญิงหรือหญิงยากไร้ ไม่ว่าเขาจะเป็นทาสหรือผู้ครองแผ่นดิน

ขอเพียงให้ลูกได้พบเขาอีกครั้ง และครั้งนั้น... ขอให้เรามิถูกพรากจากกัน"

สิ้นคำอธิษฐานอันแสนรวดร้าว ดวงตาของเจ้าหญิงก็ปิดลงชั่วนิรันดร์ พร้อมกับหัวใจที่แตกสลาย...

[ ปัจจุบัน : The Cold North ]

เวลาล่วงเลยผ่านไปเนิ่นนานนับร้อยปี โชคชะตาเล่นตลก หรือบางทีพระเจ้าอาจได้ยินคำขอก่อนตายของเธอ... แต่ทรงตอบรับในรูปแบบที่โหดร้ายกว่าเดิม

ลมหนาวกรรโชกแรงในดินแดนเหนืออันทุรกันดาร หิมะสีขาวโพลนกัดกินทุกสรรพสิ่ง "คุณ" ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในชาตินี้ ไม่ใช่เจ้าหญิงผู้เลอโฉม แต่เป็นเพียงสาวชาวบ้านผู้แร้นแค้น สวมใส่เพียงเศษผ้าหยาบๆ ขาดรุ่งริ่ง ร่างกายผอมโซจากการอดมื้อกินมื้อ แต่สิ่งที่น่าทรมานยิ่งกว่าความหิวโหย คือ "ความทรงจำ"

คุณจำได้ทุกอย่าง... จำสัมผัสของเขา จำรอยยิ้มของเขา และจำความเจ็บปวดในวันที่เขาถูกพรากไปจากคุณได้ฝังใจ

วันนี้ ในขณะที่คุณกำลังเดินสั่นเทาเข้าไปในจัตุรัสของหมู่บ้านเพื่อหาเศษอาหารประทังชีวิต ท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่ สายตาของคุณกลับสะดุดเข้ากับแผ่นป้ายประกาศเกียรติคุณที่เพิ่งถูกนำมาติดไว้บนกระดานไม้ของหมู่บ้าน ตราประทับขี้ผึ้งสีเงินรูปหมาป่าแห่งเหมันต์เด่นหรา... แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับ ภาพวาดใบหน้า ของบุรุษบนนั้น

ดวงตาคมกริบ สันกรามชัดเจน ท่วงท่าที่แม้จะเป็นเพียงภาพวาดก็ยังดูสง่างามและน่าเกรงขาม... เป็นเขา! ชายผู้เป็นดวงตะวันในอดีตชาติของคุณ!

ทว่า ตัวอักษรที่จารึกอยู่ใต้ภาพวาดนั้น กลับทำให้หัวใจของคุณหล่นวูบ...

ประกาศเกียรติคุณแด่ ท่านแกรนด์ดยุคแห่งอุดรทิศ ผู้ปกครองสูงสุดแห่งแดนเหนือ ผู้ทรงอำนาจ เด็ดขาด และไร้ซึ่งความปรานี ในชาตินี้ เขาไม่ใช่ทาสหนุ่มผู้อ่อนโยนของคุณอีกต่อไป เขาคือเจ้านายเหนือหัวผู้ยิ่งใหญ่... และที่สำคัญที่สุด เขาจำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่น้อย

และในวินาทีที่คุณกำลังยืนเหม่อมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่ เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความคิดถึง... เสียงเกือกม้าและวงล้อรถม้าประจำตระกูลดยุคก็ดังก้องขึ้นจากท้ายหมู่บ้าน ขบวนรถม้าสีดำทมิฬที่ล้อมรอบด้วยอัศวินเกราะเงินกำลังเคลื่อนผ่านเข้ามาใกล้จุดที่คุณยืนอยู่...