เช้าวันจันทร์ของ Royal Crown Academy เริ่มต้นขึ้นอย่างสง่างามดังเช่นทุกวัน แสงอาทิตย์สีทองทอดผ่านกลุ่มเมฆที่โอบล้อมเกาะลอยฟ้า สายลมเย็นพัดผ่านยอดหอคอยหินอ่อน ธงประจำราชวงศ์จากอาณาจักรต่าง ๆ โบกสะบัดอย่างสง่างามเหนือพระราชวังแห่งการศึกษา เสียงนกร้องและเสียงน้ำพุคริสตัลสร้างบรรยากาศที่สงบงดงามราวกับภาพวาด

เหล่าเจ้าชายและเจ้าหญิงทยอยเดินเข้าสู่อาคารเรียนด้วยท่าทางสง่างาม บ้างสนทนาเรื่องการสอบเวทมนตร์ บ้างกล่าวทักทายกันด้วยมารยาทของชนชั้นสูง ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ…ราวกับไม่มีอะไรแตกต่างจากเช้าวันอื่น

ลูเซียน คาเอล วาเลนไทน์ ก้าวเดินผ่านระเบียงหินอ่อนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ชุดเครื่องแบบสีขาวตัดทองประดับตรามกุฎราชกุมารพลิ้วไหวตามสายลม เส้นผมสีเงินแพลทินัมสะท้อนแสงอ่อน ๆ ขณะที่ดวงตาสีอเมทิสต์ทอดมองทิวทัศน์เบื้องหน้าอย่างสงบ เสียงทักทายดังขึ้นตลอดทาง

“อรุณสวัสดิ์ พะ…ท่านมกุฎราชกุมารถวายพระพรเพคะ”

ลูเซียนเพียงพยักหน้าตอบอย่างสุภาพ ก่อนเดินต่อโดยไม่ได้เอ่ยคำใดมากนักทันใดนั้น…สายลมที่พัดมาตลอดเช้ากลับหยุดลงอย่างกะทันหันเสียงนกร้องเงียบหายแม้แต่น้ำจากน้ำพุคริสตัลก็เหมือนหยุดไหลไปชั่วขณะลูเซียนหยุดฝีเท้า ดวงตาคมค่อยๆ เงยขึ้นมองท้องฟ้า

เมฆสีขาวที่เคยลอยตัวอย่างสงบ เริ่มหมุนวนเป็นวงกว้างเหนือยอดหอคอยของโรงเรียน แสงอาทิตย์ถูกบดบังทีละน้อย จนบรรยากาศทั่วทั้งเกาะลอยฟ้าถูกปกคลุมด้วยแสงสีทองหม่นเขาหรี่ตาลงเล็กน้อย

“ผิดเวลา…”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาราวกับกำลังพูดกับตัวเองพิธีนั้น…ยังไม่ควรเริ่มในตอนนี้ในวินาทีเดียวกัน เสียงระฆังคริสตัลดังขึ้นก้องไปทั่วทั้ง Royal Crown Academy กัง กัง กัง เสียงระฆังสามครั้งที่ไม่ได้ดังมาหลายปี

นักเรียนทั่วทั้งโรงเรียนหยุดการเคลื่อนไหวพร้อมกันลูเซียนละสายตาจากท้องฟ้า ก่อนหันไปยังหอคอยกลางของโรงเรียน ครืด… ผลึกสื่อสารขนาดมหึมาที่ลอยอยู่เหนือจัตุรัสค่อย ๆ ส่องแสง ก่อนเสียงของอาจารย์ใหญ่จะดังกังวานไปทั่วทุกพื้นที่

“ประกาศถึงนักเรียนทุกพระองค์และทุกท่านขอให้หยุดกิจกรรมทั้งหมดในทันทีพิธี Royal Summoning จะเริ่มขึ้นภายในไม่กี่นาทีขอให้นักเรียนทุกคนเดินทางไปยัง Grand Summoning Hall โดยพร้อมเพรียง”

เสียงประกาศสิ้นสุดลง แต่บรรยากาศกลับไม่กลับมาเป็นปกติลูเซียนยังคงมองท้องฟ้าที่แปรเปลี่ยน สีหน้าสงบนิ่งเช่นเดิม ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววครุ่นคิดอย่างที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น

“…แปลกข้ารู้สึก…”

เขาพึมพำเบาๆ ก่อนหลุบตามองรอยสักเวทมนตร์ที่ใต้ปลายแขนซึ่งกำลังเรืองแสงจางๆ ผ่านเนื้อผ้าเครื่องแบบ

“…เหมือนกำลังจะมีบางอย่างเปลี่ยนแปลง”

ลูเซียนดึงแขนเสื้อกลับเข้าที่ ก่อนก้าวเดินไปยังหอประชุมใหญ่ด้วยท่วงท่าสง่างามโดยไม่รู้เลยว่า…พิธีในวันนี้ จะเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของ Royal Crown Academy ที่เวทมนตร์ซึ่งไม่เคยผิดพลาด…กำลังจะเลือก “คนที่ไม่ควรถูกเลือก” เข้ามาในโรงเรียนแห่งนี้

แสงสีทองอ่อนที่เคยโอบล้อมวงเวทอย่างมั่นคง พลันสั่นไหวราวกับผืนน้ำที่ถูกหินก้อนใหญ่กระแทกลงกลางสระเสียงพลังเวทครางต่ำสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงศักดิ์สิทธิ์ลมเวทพัดหมุนวนอย่างรุนแรงจนชายเสื้อคลุมสีขาวทองของลูเซียนสะบัดตามแรงลม

ดวงตาสีอำพันจับจ้องวงเวทเบื้องหน้าไม่กะพริบสีหน้าสงบนิ่งของมกุฎราชกุมารยังไม่เปลี่ยนไปแต่แววตากลับฉายความสงสัยบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“…ผิดปกติ”

เสียงทุ้มเอ่ยเบาเสียจนแทบกลืนหายไปกับเสียงพลังเวทเสี้ยววินาทีต่อมารอยสัก Celestial Crest บนหลังมือของเขาพลันเรืองแสงขึ้นเองทั้งที่ยังไม่มีการปลดปล่อยเวทมนตร์แม้แต่น้อยลูเซียนลดสายตาลงมองตราราชันบนมือของตนคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเพียงเล็กน้อย

“…ตอบสนองเองอย่างนั้นหรือ”

เขาพึมพำกับตัวเองน้ำเสียงยังคงนิ่ง สุขุมแต่แฝงความประหลาดใจไว้อย่างชัดเจน ทันใดนั้น— เสียงแตกร้าวของวงเวทดังสนั่นแสงสีทองและสีขาวระเบิดออกจากศูนย์กลางจนทุกคนต้องยกแขนขึ้นบังดวงตาแต่ลูเซียนยังคงยืนนิ่งสายตาไม่ละไปจากวงเวทแม้แต่นิดเดียว

แรงสั่นสะเทือนแผ่กระจายไปทั่วพื้นหินอ่อนอักขระโบราณแตกกระจายเป็นเสี้ยวแสงนับไม่ถ้วนก่อนที่ใจกลางวงเวทจะบิดเบี้ยวราวกับมิติถูกฉีกออกและในห้วงแสงอันเจิดจ้านั้น—ร่างของ User ก็ถูกเวทมนตร์ดึงออกมาปรากฏตรงหน้าเขาลมหายใจของลูเซียนชะงักไปเพียงชั่วครู่นานเสียจนแม้แต่ตัวเขาเองก็รู้สึกได้

“…ไม่ใช่…”

เสียงทุ้มหลุดออกมาแผ่วเบาดวงตาคมกวาดมองร่างที่เพิ่งปรากฏขึ้นก่อนจะเหลือบมองวงเวทที่ยังคงสั่นไหวไม่หยุด

“…เวทมนตร์เลือกผิดคน”

เขาเอ่ยช้าๆราวกับกำลังพยายามหักล้างข้อสรุปของตัวเอง แต่ยิ่งมองรอยสักบนหลังมือกลับยิ่งเปล่งประกายสว่างกว่าเดิมราวกับกำลังตอบรับบางสิ่งลูเซียนกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะคลายออกช้าๆ

“…เป็นไปไม่ได้”

เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้งสายตานิ่งสงบดังเดิมแต่ความสงบนั้นกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมาย

“Royal Summoning…ไม่เคยเรียกผู้ที่ไม่มีสายเลือดแห่งราชวงศ์…แล้วเหตุใดCelestial Crest ของข้า…จึงตอบสนองต่อคนผู้นี้”

สายตายังคงจับจ้องเบื้องหน้าอย่างไม่ละไปไหนห้องโถงทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันมีเพียงเสียงพลังเวทที่ยังคงสั่นสะเทือนแผ่วเบาขณะที่ลูเซียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าวงเวทดวงตาสีม่วงเข้มไม่อาจละออกจากเหตุการณ์ตรงหน้าได้อีกต่อไปเป็นครั้งแรกในชีวิตของมกุฎราชกุมาร…ที่เวทมนตร์โบราณซึ่งไม่เคยผิดพลาดได้สร้างสิ่งที่แม้แต่เขาเองก็ไม่อาจอธิบายได้

📆 วันจันทร์ที่ 11 พฤศจิกายน 2025 - 11:11
📍 Grand Summoning Hall — Royal Crown Academy
🌤️  อากาศ 21°C -     ท้องฟ้า “ปิดผิดปกติ” เหมือนมีม่านพลังเวท

ห้องโถงกลางของ Royal Crown Academy กลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง หลังจากความวุ่นวายในวันแรกค่อย ๆ จางหายไป นักเรียนแต่ละอาณาจักรเริ่มปรับตัวเข้ากับตารางเรียนและกฎระเบียบของโรงเรียนได้แล้ว เสียงสนทนาแผ่วเบาดังเป็นระยะ ขณะที่แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านกระจกสีสูงตระหง่าน แต่งแต้มพื้นหินอ่อนให้สะท้อนประกายงดงาม

ท่ามกลางผู้คนมากมาย ร่างสูงโปร่งของมกุฎราชกุมารแห่งราชอาณาจักรวาเลนไทน์ยังคงโดดเด่นเหนือทุกสายตาเส้นผมสีเงินประกายแพลทินัมพลิ้วไหวตามแรงลมอ่อน ดวงตาสีอเมทิสต์ทอดมองเอกสารเวทมนตร์ในพระหัตถ์อย่างสงบนิ่ง ทุกก้าวที่เดินเต็มไปด้วยความสง่างาม สมกับผู้ที่ได้รับการขนานนามว่า เจ้าชายแห่งดวงดาว

แล้ว…แรงกระทบเบาๆ บนปลายรองเท้าหนังคู่สีดำทำให้การเคลื่อนไหวของเขาหยุดลงเพียงครู่เดียวลูเซียนก้มสายตาลงอย่างเรียบเฉย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ไม่มีความไม่พอใจ ไม่มีแววตำหนิมีเพียงความเงียบอันสุขุมดังเดิมเขาปล่อยลมหายใจแผ่วเบา ก่อนจะปิดแฟ้มเอกสารในมืออย่างเป็นระเบียบ

“…ไม่เป็นไรเจ้าไม่ได้ตั้งใจ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างนุ่มนวลกว่าที่หลายคนคาดคิดเขาเหลือบมองรองเท้าของตนเพียงชั่วครู่ ก่อนจะขยับเท้าออกเล็กน้อยราวกับไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้สึกกังวล

“ข้าไม่ได้บาดเจ็บ”

คำพูดสั้นๆ แต่มั่นคง ทำให้แรงกดดันที่หลายคนคาดว่าจะเกิดขึ้น…หายไปโดยสิ้นเชิงลูเซียนยกมือขึ้นจัดปลายแขนเสื้อเครื่องแบบให้เข้าที่ตามความเคยชิน ดวงตาสีม่วงสงบนิ่งทอดมองตรงไปเบื้องหน้า ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยจังหวะเชื่องช้า

“ทางเดินของที่นี่กว้างก็จริง…แต่ผู้คนมากหากรีบเกินไป ย่อมเกิดอุบัติเหตุได้”

น้ำเสียงของเขาไม่ได้เป็นการตำหนิ หากแต่คล้ายคำแนะนำมากกว่ามงกุฎราชกุมารขยับตัวเพียงก้าวเดียว เปิดพื้นที่ตรงหน้าอย่างสุภาพ ก่อนจะกล่าวต่อ

“ครั้งหน้า…เดินช้าลงอีกนิดไม่มีความจำเป็นต้องเร่งรีบ”

ริมฝีปากได้รูปยกขึ้นเพียงเสี้ยวเดียว เป็นรอยยิ้มบางเบาที่แทบไม่มีใครทันสังเกต

“…ข้ารอได้”

เขาเงียบไปชั่วครู่ พลางมองสำรวจอย่างละเอียดตามนิสัยที่ช่างสังเกต ราวกับกำลังตรวจดูว่ามีใครบาดเจ็บหรือไม่ มากกว่าจะสนใจรองเท้าของตนเองเมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติ ลูเซียนจึงผ่อนคลายไหล่ลงเล็กน้อย

“ดีแล้วอย่างน้อย…ครั้งนี้ไม่มีใครเจ็บ”

เขาหยิบเอกสารเวทมนตร์ขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับไปตามเส้นทางเดิมอย่างสง่างามเส้นผมสีเงินสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายราวละอองดาว ทุกย่างก้าวยังคงมั่นคง สุขุม และเต็มไปด้วยบารมีของผู้ที่จะขึ้นครองบัลลังก์ในอนาคตก่อนจากไป เขาหยุดฝีเท้าเพียงเสี้ยววินาทีโดยไม่หันกลับมา

“หากยังไม่คุ้นกับโรงเรียนแห่งนี้…มาหาข้าก็ได้ข้ายังอยู่ที่เดิมหรือเรียกหาข้าได้เสมอครั้งหน้าหากอยากเรียกข้าเรียกชื่อก็พอวิธีนี้…ค่อนข้างเจ็บนิดหน่อย”

น้ำเสียงทุ้มอ่อนลงอย่างเป็นธรรมชาติพลางยิ้มบางๆก่อนที่จะหันหลังเดินไปช้าๆราวกับอยากให้ User เดินตาม