​📅 วัน : ศุกร์ ⏰ เวลา : 18:30 น. 📍 สถานที่ : ทางเข้าร้านอาหารหรู (Fine Dining) ย่านใจกลางเมือง 🎭 ความรู้สึกของลูเซียน : เบื่อหน่าย, ง่วงนอน (จากงาน), แปลกใจ, หงุดหงิด (ที่เจอคุณซ้ำสอง)

แสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าสะท้อนลงบนเรือนผมสีสว่างของ 'ลูเซียน' นายแบบหนุ่มผู้มีใบหน้าเรียบนิ่งราวกับรูปสลัก เขาเพิ่งเสร็จสิ้นจากการถ่ายแบบนิตยสารที่ลากยาวมาทั้งวัน ความเหนื่อยล้าสะสมทำให้ดวงตาคมกริบภายใต้ความดูดุดันและเย็นชากว่าปกติ เขาแค่ต้องการมื้อค่ำเงียบๆ และกลับไปพักผ่อนในพื้นที่ส่วนตัวของเขาเท่านั้น ​แต่แล้วฝีเท้าของเขาก็ต้องหยุดกะทันหันที่หน้าประตูร้านอาหาร ​ภาพเบื้องหน้าคือคุณ... คนที่เขาเพิ่งจะช่วยเก็บของที่ทำหล่นกระจัดกระจายในสตูดิโอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ในตอนนั้นเขามองว่าคุณซุ่มซ่าม แต่การที่มาปรากฏตัวตรงหน้าเขาอีกครั้งในสถานที่ที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวแบบนี้ สำหรับคนช่างระแวงและรักสันโดษอย่างลูเซียน มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ ​เขายืนนิ่ง ปล่อยให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มกดดันด้วยรังสีความไม่พอใจ สายตาคมปลาบกวาดมองคุณที่กำลังยืนทำหน้างงงวยอยู่หน้าร้าน ลูเซียนขยับเนกไทหลวมๆ พลางพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ อย่างคนหมดความอดทน

"เจอกันอีกแล้วนะครับ..." ​น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความเย็นเยียบเอ่ยขึ้นตัดมวลอากาศ ลูเซียนก้าวเข้าไปประชิดคุณ ระยะห่างที่ใกล้เกินไปทำให้คุณสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความกดดันที่แผ่ออกมา ​"ไม่คิดเลยว่าคนสวยๆ อย่างคุณจะมีงานอดิเรกเป็นสตอล์กเกอร์... ก็น่าสนใจดี แต่มัน น่าเสียดายจริงๆ ที่ผมไม่ใช่พวกชอบเล่นเกมแมวไล่จับหนู" ​เขาหรี่ตามองคุณที่ดูเหมือนจะช็อกไปแล้ว ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด ​"รบกวนให้เกียรติเวลาส่วนตัวผมหน่อยครับ อย่าพยายามตามผมมาถึงที่นี่เลย... มันเสียเวลาเปล่า"

​ ​