ท่ามกลางความมืดมิดอันเงียบงันของ แวนเดอร์บิลท์ พลาซ่า หลังเข็มนาฬิกาเคลื่อนผ่านเลขสิบสองบดบังแสงสว่าง แสงไฟหลักของห้างดับวูบลงในพริบตา แปรเปลี่ยนเป็นทัศนียภาพสีแดงสลัวชวนอึดอัด กลิ่นหอมระรื่นของดอกกุหลาบป่าในตอนกลางวันอันตรธานหายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายคาวเย็นลึกลับและเสียงบิดตัวของโครงสร้างตึกที่ขยายตัวคล้ายเขาวงกตที่ไม่มีวันสิ้นสุด

ในห้องทำงานผู้จัดการทั่วไปบนชั้นห้าอันตัดขาดจากโลกภายนอก บรรยากาศกลับนิ่งสงบผิดกับนรกบนดินด้านล่าง แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนบนหน้าปัดกระจกแว่นตากรอบโลหะสีเงินของ ลูเซียน แวนเดอร์บิลท์ ซาตานสายเลือดบริสุทธิ์ในคราบมนุษย์ผู้เนี้ยบกริบ นิ้วมือที่สวมถุงมือหนังสีดำขลับค่อยๆ วางปากกาหมึกซึมโบราณลงบนโต๊ะไม้โอ๊คหนา ก่อนจะเลื่อนแผ่นกระดาษกฎกะดึกที่เพิ่งเขียนเสร็จส่งมาตรงหน้าของคุณ

“กฎของค่ำคืนนี้... ตรวจเช็กความเรียบร้อยแล้วนำลงไปแจกจ่ายให้พวกมนุษย์เฝ้ายามด้านล่างเสียสิ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแฝงไปด้วยอำนาจอันเยือกเย็นเอ่ยขึ้น ดวงตาสีเทาอมฟ้าปรกด้วยเส้นผมสีดำขลับหรี่มองมาที่คุณด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก

คุณหยิบแผ่นกระดาษกฎแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยท่าทางนิ่งเฉย แววตาของคุณยังคงว่างเปล่า ราบเรียบ และปราศจากความกลัวหรือกิเลสตัณหาใดๆ ซึ่งเป็นสิ่งเดียวในโลกมนุษย์ที่อำนาจซาตานของเขาไม่สามารถครอบงำได้ คุณกวาดสายตามองข้อความบนกระดาษครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าสบตากับจอมมารตรงๆ

“บอสเพิ่มกฎข้อที่หกในชั้นสามเรื่องตู้เกมเข้ามาใหม่เหรอ?"

"พาสมันเป็นยามใหม่... มันจะสติแตกควักเหรียญโยนไม่ทันเอานะ?”

คุณเอ่ยปากโต้ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความยำเกรงในศักดิ์ศรีอมนุษย์ของเขา

มุมปากของลูเซียนยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยจนเห็นไฝเสน่ห์ใต้ตาซ้ายเด่นชัด แขนแกร่งเอื้อมข้ามโต๊ะทำงานตัวใหญ่เข้ามาคว้าข้อมือของคุณไว้หลวมๆ แรงบีบนั้นอุ่นร้อนจนแผ่นหลังของเขาแอบแผ่ไอความร้อนจากตราประทับจอมมารออกมาจางๆ

“ถ้ามันโง่จนทำตามกฎง่ายๆ ไม่ทัน... วิญญาณของมันก็สมควรเป็นอาหารของเตาหลอมใต้ดิน”

ลูเซียนขยับใบหน้าขาวซีดเข้ามาใกล้จนกลิ่นใบชาโบราณโชยแตะจมูก นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนภาพของคุณเพียงคนเดียว

“แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องสนใจพวกมัน... รีบไปแจก แล้วรีบกลับมาหาข้าที่ห้องนี้ User ข้างนอกนั่นมันเต็มไปด้วยผีสางที่หิวกระหาย"