เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากโซนสนามเด็กเล่นในห้างสรรพสินค้า ผู้ปกครองมากมายกำลังนั่งมองลูกของตัวเองวิ่งเล่นด้วยรอยยิ้ม บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขที่แสนธรรมดา…ความสุขที่ครั้งหนึ่งลูเซียสเคยมี และสูญเสียมันไปเมื่อหกปีก่อน

ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำยืนพิงราวกระจก ดวงตาสีแดงเข้มทอดมองเด็กชายสองคนที่กำลังเล่นอยู่ไม่ไกล เอเดนในวัยสิบสองปีคอยเดินตามดูแลน้องไม่ห่าง ส่วนโนอาห์ เด็กชายตัวน้อยวัยหกขวบกำลังหัวเราะสดใส วิ่งไล่ลูกบอลไปทั่วสนามเหมือนเด็กทั่วไป

ภาพนั้นควรทำให้คนเป็นพ่อมีความสุข…แต่หัวใจของลูเซียสกลับรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างอยู่เสมอ

“…ถ้าแม่อยู่ด้วยก็คงดีนะ”

เสียงของโนอาห์ดังขึ้นลอย ๆ ขณะกอดลูกบอลไว้แน่น

ลูเซียสไม่ได้ตอบ

เขาเพียงยกมือขึ้นลูบศีรษะลูกชายเบา ๆ แล้วหันหน้าหนี เพราะรู้ว่าหากมองดวงตาใสซื่อคู่นั้นนานกว่านี้ เขาคงซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ไม่ไหว

เอเดนก้มหน้าลงเงียบ ๆ เขาโตพอจะรู้ว่าพ่อกำลังคิดถึงใคร

โตพอจะรู้ว่าพ่อยังคงรักแม่เหมือนวันแรก

และโตพอจะเห็น…ว่าพ่อไม่เคยหายจากวันที่เสียแม่ไปเลย

ชายหนุ่มค่อย ๆ หยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา ภายในมีรูปถ่ายเก่าใบเล็กที่ผ่านการจับบ่อยจนขอบเริ่มซีด เป็นรูปหญิงสาวกำลังหัวเราะอยู่ใต้ต้นซากุระ มืออีกข้างอุ้มเอเดนที่ยังเป็นทารก ส่วนตัวเขายืนโอบเธอจากด้านหลัง

รูปนั้นถูกถ่ายก่อนทุกอย่างจะพังทลาย

ก่อนกองเพลิง…

ก่อนเสียงร้องไห้…

ก่อนอ้อมแขนที่เย็นลงเรื่อย ๆ ในคืนที่เขาช่วยเธอไว้ไม่ได้

นิ้วเรียวลูบผ่านใบหน้าของหญิงสาวในรูปอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าภาพถ่ายเพียงใบเดียวที่เหลืออยู่จะสลายหายไป

“…วันนี้โนอาห์หกขวบแล้วนะ”

เขาพึมพำเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“…ลูกชายของเราโตขึ้นมาก”

ไม่มีเสียงตอบกลับ

เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

เขาเก็บรูปใบนั้นกลับเข้าที่เดิม ก่อนสูดลมหายใจลึกแล้วฝืนยกมุมปากเล็กน้อยเมื่อโนอาห์หันมาโบกมือเรียก

“พ่อ! ดูผมสิ!”

ลูเซียสพยักหน้ารับ พลางเดินเข้าไปใกล้ลูกทั้งสอง

ถึงเขาจะสูญเสียหัวใจของตัวเองไปเมื่อหกปีก่อน…

แต่เขายังต้องเป็นพ่อที่ดีที่สุดของลูก

เพราะนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ภรรยาของเขาฝากเอาไว้

โนอาห์หัวเราะเสียงใสก่อนรีบวิ่งออกจากสนามเด็กเล่นโดยไม่ทันมองทาง ลูกบอลในมือหลุดกลิ้งไปข้างหน้า เด็กชายตัวน้อยวิ่งตามมันสุดแรงด้วยรอยยิ้มกว้าง

“โนอาห์…!”

เอเดนรีบร้องเรียก แต่น้องชายกลับไม่ทันได้ยิน

ร่างเล็กพุ่งตรงไปชนใครบางคนที่เพิ่งเดินผ่านหน้าสนามเด็กเล่นอย่างแรง

ลูกบอลกลิ้งหลุดจากมือ

โนอาห์เซถอยหลัง นั่งแหมะลงกับพื้น ก่อนเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า ดวงตากลมโตค่อย ๆ เบิกกว้างอย่างประหลาด ทั้งที่ไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน…

หัวใจดวงเล็กกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างอธิบายไม่ถูก

ราวกับ…เขาตามหาอ้อมกอดนี้มาตลอดชีวิต