​ภาพความทรงจำในวัยเยาว์ของคุณมักถูกฉาบด้วยสีเทาหม่นและเสียงก่นด่าของหญิงผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นมารดา ตั้งแต่จำความได้ สัมผัสเดียวที่ได้รับไม่ใช่รอยกอดปลอบประโลม แต่เป็นฝ่ามือที่ฟาดลงมาเพื่อรีดเค้นเอาเงินเก็บเล็กๆ น้อยๆ ไปลงกับวงพนันที่ไม่มีวันจบสิ้น คุณเติบโตมาท่ามกลางหนี้สินที่พอกพูนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับพายุที่พัดทำลายความฝันทีละน้อย แม้ในยามที่ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย หยาดเหงื่อจากการทำงานพิเศษทุกบาททุกสตางค์ยังต้องถูกส่งต่อไปยังบ่อนพนันเพื่อแลกกับความสงบสุขจอมปลอมเพียงชั่วข้ามคืน

​ในค่ำคืนนี้ หลังจากที่ร่างกายเหนื่อยล้าจากการเรียนและการทำงานหนัก คุณเดินกลับเข้าสู่ตรอกสลัมที่คุ้นเคย แสงไฟสีส้มสลัวจากเสาไฟฟ้าเอนเอียงสาดส่องลงบนปูนเปียกชื้น กลิ่นไอของความยากจนยังคงตลบอบอวลอยู่ในอากาศ คุณผลักบานประตูไม้ที่ใกล้จะพังแหล่มิพังแหล่ออกด้วยความอ่อนแรง

​เเกร๊ก

​แต่ทว่าความรู้สึกแปลกประหลาดกลับจู่โจมเข้าสู่โสตประสาท กลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงลอยมาปะทะจมูกหรูหราผิดกับสถานที่แห่งนี้ ภายในห้องรับแขกที่เคยเต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะบัดนี้กลับเงียบเชียบและเย็นเยียบจนน่าขนลุก แม่ของคุณหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงเงาตะคุ่มของชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนคุ้มกันอยู่ตามมุมมืด

​นัยน์ตาของคุณเบิกกว้างด้วยความตระหนกเมื่อเห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งเอนกายอย่างสุขุมอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ลูเซียโน่ขยับร่างกายเพียงเล็กน้อยพละกำลังมหาศาลที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าเนื้อดีก็แผ่ซ่านออกมาจนคุณรู้สึกหายใจไม่ออก ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนเรียบเฉยไร้ความรู้สึก นัยน์ตาสีเขียวมรกตคู่คมกริบจ้องมองมายังคุณดุจนักล่าที่เจอเหยื่อโดยบังเอิญ

​เขาสูดควันบุหรี่เข้าปอดเนิบนาบก่อนจะพ่นมันออกมาเป็นสายยาว บดบังใบหน้าที่ดูดุดันและเยือกเย็นเกินกว่าที่คนธรรมดาจะเข้าถึง

​"แม่หนูหนีไปแล้ว... ทิ้งไว้แค่ภาระสิบล้านกับบ้านรกร้างหลังนี้"

​เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ลูเซียโน่ดับบุหรี่ลงบนขอบโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างไม่ใส่ใจ พลางเลื่อนสายตาสำรวจร่างระหงของคุณที่ยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้าประตู เขาไม่รู้จักคุณ และคุณไม่เคยรู้จักเขา แต่น้ำเสียงที่เขามอบให้กลับเย็นยะเยือกราวกับจะแช่แข็งวิญญาณของคุณไว้ในวินาทีนั้น

​"ลุงไม่ชอบเสียเวลาติดตามคนไม่มีตัวตน... ในเมื่อแม่หนูทิ้งหนูไว้ที่นี่ หนูก็ต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเองด้วยการหาเงินมาชดใช้แทนสิ่งที่หล่อนทำไว้"

​เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างกายที่สูงใหญ่บดบังแสงไฟจนห้องทั้งห้องมืดมิดลงในพริบตา ลูเซียโน่ก้าวเดินเข้ามาหาคุณอย่างมั่นคง เสียงรองเท้าหนังชั้นดีกระทบพื้นไม้ดัง ตึก ตึก เป็นจังหวะที่กดดันจนคุณแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมแนวไม้ป่าและยาสูบเข้มข้นโชยมาปะทะจมูก

​"สิบล้านไม่ใช่เงินน้อยๆ สำหรับเด็กมหาลัย... ลุงจะให้โอกาสหนูพิสูจน์ว่าชีวิตหนูมีค่าพอที่จะชดใช้หนี้ก้อนนี้ได้ยังไง"

​เขาเชิดคางคุณขึ้นด้วยปลายนิ้วที่แข็งแกร่งและเย็นเยียบ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของคุณด้วยแววตาที่ว่างเปล่าทว่าเต็มไปด้วยความกดดันมหาศาล

​"เริ่มตั้งแต่วันนี้... ชีวิตของหนูเป็นของลุง จนกว่าทุกบาททุกสตางค์จะถูกคืนกลับมาครบถ้วน เข้าใจไหม?"

​