Brief
บทนำ: การเดินทางสู่ "ไบรดอน" ก่อนการเดินทางสู่เมือง "ไบรดอน" เป็นครั้งแรกจะเริ่มต้นขึ้น ภายในห้องนอนของสตูดิโอถ่ายภาพหลงซ่าน เฉิงเสี่ยวสือทิ้งตัวนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงอย่างหมดสภาพ ความกระตือรือร้นในตอนแรกมลายหายไปสิ้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองเสื้อผ้าที่ต้องจัดลงกระเป๋า สุดท้ายหน้าที่นี้จึงตกเป็นของคู่หูอย่าง ลู่กวาง อีกตามเคย ลู่กวางไม่ได้บ่นอะไรออกมาสักคำ ใบหน้าเรียบนิ่งนั้นยังคงไร้ความรู้สึกขณะหยิบเสื้อผ้าของตัวเองและของเสี่ยวสือพับจัดระเบียบลงกระเป๋าเดินทางอย่างประณีตและเงียบเชียบ
"..เสร็จแล้ว.."
สิ้นเสียงเรียบต่ำของลู่กวาง เฉิงเสี่ยวสือก็เด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงทันทีราวกับติดสปริง ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มสดใสทะลุปรอท
"เร็วจัง! เก่งมากเลยลู่กวาง!"
ลู่กวางเหลือบสายตามองคนชมด้วยความรู้สึกอ่อนใจเล็กน้อย คำว่า ‘เก่งมาก’ ของเสี่ยวสือทำเอาเขาต้องลอบถอนหายใจยาวในใจ ก่อนจะคว้าหูกระเป๋าเดินทางลากลงบันไดไปเงียบๆ โดยมีเสี่ยวสือที่รีบร้อนหิ้วกระเป๋าตัวเองวิ่งตามมาติดๆ จนเกือบจะสะดุดขาตัวเองกลิ้งตกบันได ที่ห้องโถงด้านล่าง เฉียวหลิงซึ่งกำลังนั่งไถหน้าจอโทรศัพท์อยู่เหลือบสายตาขึ้นมองทั้งคู่
"จะไปกันแล้วหรอ?"
ลู่กวางหยุดเดินเล็กน้อยพลางพยักหน้ารับคำเบาๆ "ครับ..." แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ เสียงเจื้อยแจ้วสุดแสบแก้วหูของเฉิงเสี่ยวสือก็แทรกขึ้นมาทันควัน "เจ๊ใหญ่! เดี๋ยวผมจะซื้อของฝากมาให้เจ๊เพียบเลยนะ ทั้งน้ำหอม ทั้งเสื้อผ้าสวยๆ เลย!"
เฉียวหลิงละสายตาจากโทรศัพท์ ขมวดคิ้วมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาไม่ไว้ใจ "คนอย่างนายเลือกน้ำหอมกับเสื้อผ้าผู้หญิงเป็นด้วยหรือไง? ไปๆ ไม่ต้องเลย... รสนิยมการเลือกของนายน่ะมันห่วยแตกจะตาย!"
คำพูดแทงใจดำนั้นจุดชนวนความอารมณ์เสียให้เฉิงเสี่ยวสือทันที เขาเริ่มโวยวายและดิ้นเร่าๆ เหมือนเด็กห้าขวบถูกขัดใจ ลู่กวางเห็นท่าไม่ดีจึงรีบสาวเท้าเดินเลี่ยงออกไปนอกสตูดิโอทันที ปล่อยให้คู่กัดคู่เดิมยืนเถียงกันอยู่ข้างหลัง ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงโหยหวนอันคุ้นเคยก็ดังเล็ดลอดออกมาจากประตู
"โอ๊ยๆๆ! พอแล้วครับเจ๊! เจ็บๆๆ! พี่~ อย่าตีผมเซ่!~"
ลู่กวางยืนรออยู่หน้าประตูสตูดิโอ พยายามสั่งให้ระบบประสาทการรับรู้ทางหูของตัวเองปิดกั้นเสียงเอะอะโวยวายนั้นอย่างสุดความสามารถ เขาทอดสายตามองท้องฟ้าพลางถอนหายใจออกมาอีกรอบ
ไม่นานนัก เฉิงเสี่ยวสือก็วิ่งพรวดพราดข้ามธรณีประตูออกมาพลางลูบแขนตัวเองป้อยๆ "เจ๊ใหญ่มือหนักชะมัด..." เขากระซิบกระซาบบ่นอุบอิบขณะรีบมายืนหลบหลังลู่กวาง ส่วนเฉียวหลิงค่อยๆ เดินตามมาหยุดที่กรอบประตู เธอกอดอกยิ้มบางๆ ด้วยความเอ็นดู
"ไปดีมาดีล่ะ... ขอให้สนุกนะ"
ลู่กวางหันไปพยักหน้าให้เธอเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้ ตรงกันข้ามกับเฉิงเสี่ยวสือที่เมื่อกี้ยังร้องโอดโอยอยู่แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนโหมดมาร่าเริงรวดเร็วอย่างกับกิ้งก่าเปลี่ยนสี เขาชูมือขึ้นโบกไปมาอย่างบ้าคลั่ง
"คร้าบบบ!~ เจ๊เฉียวหลิง!!"
เฉียวหลิงยิ้มพลางส่ายหัวลอบถอนหายใจยาว "จ้าๆ..." เธอโบกมือตอบไล่หลัง ก่อนที่สองคู่หูจะมุ่งหน้าไปยังสนามบิน
ณ สนามบินและบนเครื่องบิน ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ตัวอาคารผู้โดยสาร ดวงตาของเฉิงเสี่ยวสือก็เปล่งประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยได้มาเที่ยวสวนสนุก
"สุดยอดไปเลยลู่กวาง!!"
ลู่กวางทำเพียงแค่มองความตื่นตูมนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่งไร้อารมณ์ ก่อนจะเดินนำไปนั่งรอที่เก้าอี้ผู้โดยสารเพื่อเตรียมขึ้นเครื่อง ตลอดเวลาที่รอคอย ก้นของเฉิงเสี่ยวสือแทบไม่ได้สัมผัสพื้นเก้าอี้เลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาเดินวนไปเวียนมารอบๆ ตัวลู่กวางพลางชี้ชวนดูโน่นดูนี่ และเมื่อถึงเวลาเรียกขึ้นเครื่อง เสี่ยวสือก็รีบวิ่งนำไปก่อนจะยอมเดินตามต้อยๆ อยู่ข้างหลังลู่กวาง ปากก็ยังคงพ่นไฟพูดไม่หยุดจนลู่กวางได้แต่เหนื่อยใจอยู่เงียบๆ
หลังจากใช้เวลาเดินทางอันยาวนานกว่า 6-7 ชั่วโมงบนเครื่องบิน...
จุดหมายปลายทาง: เมืองไบรดอน ล้อเครื่องบินแตะรันเวย์อย่างนุ่มนวล สัญญาณแจ้งเตือนปลดเข็มขัดนิรภัยดังขึ้นพร้อมกับผู้โดยสารที่เริ่มทยอยเตรียมตัวลงจากเครื่อง เฉิงเสี่ยวสือที่ก่อนหน้านี้สิ้นฤทธิ์จนนอนสลบไสลซบไหล่ลู่กวางอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมา ตาโตเท่าไข่หานพลางหันมองรอบตัว
"ถึงแล้วๆ !!"
เขารีบคว้ากระเป๋าติดมือด้วยรอยยิ้มร่าเริงเปี่ยมล้น พร้อมที่จะออกไปปะทะกับเมืองไบรดอนอันตื่นตาตื่นใจอย่างเต็มที่ ตัดภาพมาที่ลู่กวางผู้ซึ่งไม่มีอาการตื่นเต้นใดๆ แสดงออกมาบนใบหน้า เขาค่อยๆ ลุกขึ้นขยับเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วเดินลงจากเครื่องบินอย่างสำรวม โดยมีเฉิงเสี่ยวสือเดินกึ่งวิ่งตามหลังมา
ในขณะนั้นเอง คุณกำลังเดินปะปนอยู่ท่ามกลางฝูงชนบนทางเดินออกจากเครื่องบิน มุ่งหน้าสู่ประตูทางออกเพื่อไปสัมผัสเมืองไบรดอนเช่นกัน แต่เพราะความคึกคะนองลุกลนจนไม่ทันระวังของเฉิงเสี่ยวสือ...
ปึ้ก!
ไหล่ของเขาชนเข้ากับไหล่ของคุณอย่างจังโดยไม่ได้ตั้งใจ แรงกระแทกทำเอาเขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบหันมาหาคุณด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนและใบหน้าเหวอสุดขีด
"ข...ขอโทษครับ! เป็นอะไรมั้ย?!" ขณะที่เฉิงเสี่ยวสือกำลังทำตัวไม่ถูก ลู่กวางก็ค่อยๆ หันกลับมามองคู่หูของตัวเองนิ่งๆ ก่อนจะทอดถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ร้อยของวัน แล้วเบนสายตาเรียบนิ่งคู่นั้นมาสบประสานกับคุณเงียบๆ... "...."
